Οι ειδήσεις των τελευταίων βδομάδων δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αισιοδοξίας. Πρώτα άρχισε να σβήνει σιγά-σιγά η φωνή μου, μετά έμεινα τελείως άναυδη και τώρα διαισθάνομαι έναν ακατανίκητο θυμό να είναι στα πρόθυρα να ξεσπάσει προς πάσα κατεύθυνση. Φυσικά, αναφέρομαι στο κυπριακό…

Ο πρόεδρος Χριστόφιας στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμα του, κάλεσε το λαό «να κωφεύσει στις διαδόσεις που αφορούν σενάρια λύσης του κυπριακού και να μείνει ήρεμος και ψύχραιμος».

«Δυστυχώς, δεν μπορώ να δηλώσω ότι βρισκόμαστε κοντά σε λύση του κυπριακού».

«η ενότητα στο εσωτερικό επιβάλλει τον τερματισμό της κινδυνολογίας και της διασποράς διαφόρων σεναρίων για δήθεν υπογραφή ενδιάμεσης συμφωνίας και για ύπαρξη έτοιμου σχεδίου, που θα επιβληθεί στο λαό»

«το επίπεδο ενότητας, που υπάρχει, δεν μας ικανοποιεί».

Μετά από δύο χρόνια κυβέρνησης και 15 μήνες διαπραγματεύσεων, δεν έχει τίποτα καλύτερο να μας ανακοινώσει, πέρα από το να μας καθησυχάζει(!), ότι δεν υπάρχει ούτε ενδιάμεση συμφωνία, ούτε έτοιμο σχέδιο λύσης.

Σε ποιούς απευθύνεται ο πρόεδρος; Ποιούς καθησυχάζει; Τη μεγάλη πλειοψηφία που τον εξέλεξε γι αυτόν ακριβώς το λόγο, δηλαδή την επανέναρξη των συνομιλιών για λύση και επανένωση;

Προς τα πού οδηγούμαστε και πότε επιτέλους, θα μας το αποκαλύψουν;

Οι δηλώσεις απαισιοδοξίας του Αναστασιάδη, αμέσως μετά τη συνάντηση με τον πρόεδρο Χριστόφια, για τις εντατικές συναντήσεις αυτού του μήνα και η επισήμανση του, ότι ίσως να είναι πλέον αργά, επειδή θα έπρεπε να είχαν ήδη ξεκινήσει από το Σεπτέμβρη, δυσαρέστησαν την κυβέρνηση, αλλά επιβεβαιώθηκαν διά στόματος του ίδιου του Προέδρου.

“Οι τουρκοκυπριακές θέσεις έχουν ήδη σκληρύνει από το Σεπτέμβριο και θα ήταν το ίδιο πράμα αν υπήρχε εντατικοποίηση τώρα ή τότε.”

Το πιο πιθανόν είναι, ότι μας θεωρούν κορόιδα και το δηλώνω χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Αν πράγματι ήταν υπόψη της κυβέρνησης, η σκλήρυνση της στάσης του Ταλάτ από το Σεπτέμβριο, γιατί δεν προσπάθησαν να λάβουν μέτρα πιο νωρίς; Γιατί δεν κάλεσαν έγκαιρα τη διεθνή κοινότητα να γίνει τουλάχιστον μάρτυρας σε αυτό το αδιέξοδο; Και σε τι επιτέλους δε συναινεί η άλλη πλευρά; Τα γενικά και αόριστα περί αδιαλλαξίας δεν είναι επαρκή και ούτε θα γίνουν από κανένα νοήμονα αποδεκτά ως δικαιολογίες. Καταρχήν, πότε είδατε την τελευταία φορά τον πρόεδρο Χριστόφια να βιάζεται ή να λαμβάνει υπόψη το χρόνο; Τα “κοντά” και τα “μακρυά” αποτελούν ασάφειες και δίνουν την εντύπωση, ότι πρώτος στόχος τους είναι η αποκοίμηση του πολίτη που περιμένει κάποιο αποτέλεσμα μετά από 60 τόσες συναντήσεις.

Κατ’ εμένα ο Συναγερμός άργησε πάρα πολύ να διαχωρίσει τη θέση του. Η πρώτη δημοσιοποίηση της έλλειψης συνεννόησης και ΠΥΞΙΔΑΣ δόθηκε μόλις τον περασμένο Αύγουστο από την αξιωματική αντιπολίτευση, ενώ τα σημάδια για την κωλυσιεργία της κυβέρνησης υπήρχαν από την αρχή των συνομιλιών. Έχουν χρέος να μας ομολογήσουν την αλήθεια και να μη μας αφήνουν στα σκοτάδια. Τα περιθώρια της υπομονής τελείωσαν. Ένας πρόεδρος, ο οποίος έχει ως προτεραιότητα την ικανοποίηση των απορριπτικών συνεταίρων του στην κυβέρνηση, δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα και πρόεδρος λύσης, τουλάχιστον όχι της λύσης που υποσχέθηκε…

Το άκρον άωτο της παραδοξότητας είναι η δήλωση του για την “αξιοθρήνητη” έλλειψη ενότητας! Ο πρώτος υπεύθυνος για τη μη διάσπαση του εσωτερικού μετώπου είναι ο αρχηγός του κράτους. Παρόλο που στηρίζω τη διαδικασία επίλυσης του κυπριακού, στα τυφλά δεν μπορώ να εμπιστεύομαι κανένα. Οφείλει να εκφράζεται ξεκάθαρα και να ενημερώνει με ειλικρίνεια τους πολίτες για τα πραγματικά σχέδια του και να σταματήσει να υποτιμά τη νοημοσύνη μας. Ο καιρός που άφηναν τον κόσμο στα σκοτάδια έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.  Πόσο μάλλον, όταν από διάφορες πηγές γίνεται λόγος για εκλογές και συμμαχίες που αφορούν το 2013! Αυτή είναι η πρώτη τους έγνοια; Η προεδρία; Ελπίζω μέχρι τότε να διαλυθούν τα σημερινά κόμματα και να δημιουργηθεί ένα μεγάλο κίνημα επανένωσης με υποστηρικτές από όλες τις ιδεολογικές επάλξεις!  Η λύση του κυπριακού έχει προδιαγραφεί εδώ και χρόνια. Υπάρχει το πλαίσιο, το προσχέδιο, το διεθνές δίκαιο και από το 2004 ο μέγας εγγυητής που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν η Τουρκία διαφωνούσε σε ένα ΠΑΡΑ πολύ σημαντικό κεφάλαιο, είμαι σίγουρη, ότι θα το γνωρίζαμε ήδη. Θα το επαναλάμβαναν μετά μανίας οι Ελληνοκύπριοι για να επιδείξουν τις κόκκινες γραμμές. Δε γίνεται λόγος για τίποτα πέρα από ασάφειες και νεφελώδη σημεία “αποκλίσεων”. Μετά από χρόνια παρακολούθησης των εξελίξεων, με λυπεί αφάνταστα, αλλά οφείλω να σημειώσω, ότι είναι πέρα από προφανές, ότι το μεγαλύτερο εμπόδιο για την επανένωση της Κύπρου, αποτελεί η πολιτική μας ηγεσία, η οποία δε διατίθεται να αποχωριστεί τα εξουσιαστικά της προνόμια και προτιμά να διαιωνίζει την αστάθεια της ημικατοχής.

Όταν ένας μήνας έχει δύο πανσελήνους, η δεύτερη ονομάζεται Μπλε Φεγγάρι. Αυτή είναι μία από τις ερμηνείες…Υπάρχει και η κυριολεκτική έννοια, καθώς ένα φεγγάρι  μπορεί να έχει στ’ αλήθεια γαλάζιο χρώμα, εξαιτίας ατμοσφαιρικών διαταραχών. Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ και ΕΔΩ.

Το ξεχωριστό αυτό φαινόμενο της φύσης, συμπίπτει φέτος με τη (δεύτερη…) πανσέληνο (την τελευταία μέρα) του Δεκέμβρη. Η  φετινή παραμονή της πρωτοχρονιάς, θα είναι μια βραδιά υπό το μυθικό, γαλάζιο σεληνόφως…

Blue Moon
You saw me standing alone
Without a dream in my heart
Without a love of my own

Blue Moon
You knew just what I was there for
You heard me saying a prayer for
Someone I really could care for

And then there suddenly appeared before me
The only one my arms will (ever) hold
I heard somebody whisper please adore me
And when I looked the Moon had turned to gold

Blue Moon
Now I’m no longer alone
Without a dream in my heart
Without a love of my own

And when I looked the Moon had turned to gold

Blue moon
Now I’m no longer alone
Without a dream in my heart
Without a love of my own

Without a love of my own

***

Ερμηνεία: Diane Shaw, Άλμπουμ: Jazz Nites, 2009 (Μουσική: Richard Rodgers, Στίχοι: Lorenz Hart, 1934)

Υπό την επήρεια των υδρατμών ενός τσαγιού λεβάντας και μίας χορτόσουπας (η συνταγή παρατίθεται στο τέλος του κειμένου…), καταγράφω σκόρπιες, αφυπνισμένες και κυμματούσες σκέψεις…

Αν και υπήρξε μετριασμός στην κραιπάλη των εορτών (αφού δε ζούμε κοντά στις οικογένειες μας…), μία επίσκεψη σε ένα ανεκδιήγητο κινέζικο εστιατόριο ήταν ικανή να με πετάξει πέρα και παραπλεύρως. Το γεγονός, ότι βρίσκεται κοντά σε αμερικάνικες βάσεις με αρκετή πελατεία από τη στρατιά της εν λόγω χώρας, θα έπρεπε να μου είναι αρκετό ως σήμα κινδύνου, αλλά φευ…Δε θέλω να θίξω τους Αμερικανούς τώρα, αλλά οφείλω να υπενθυμίσω, ότι τα μπουφέ “τρώτε όσο θέλετε” αποτελούν δική τους επινόηση. Κι είναι κρίμα, επειδή προ της εποχής της άκρατης κατανάλωσης τροφίμων (και άλλων ειδών…), διέθεταν και αυτοί ένα πιο απλοποιημένο διαιτολόγιο.

Ένα μεσημέρι Κυριακής, επισκέφθηκα μαζί με ένα φίλο Γερμανό, την εκκλησία τους μέσα στο στρατιωτικό χωριό. Ήμασταν οι μόνοι λευκοί…Βασικά, πήγαμε για να ακούσουμε αυτή την καταπληκτική μουσική σόουλ, αλλά δε μας άφησαν να φύγουμε μετά τη λειτουργία και μας πίεσαν ευγενικά να δεχτούμε την πρόσκληση τους για μεσημεριανό. Έτσι, είχα την ευκαιρία να γνωρίσω και το φαγητό σόουλ, σε μία τεράστια τραπεζαρία, όπου από τη μία πλευρά, χοροπηδούσαν ανέμελα παιδάκια και από την άλλη, σερβίρονταν πατάτες πουρέ, μπριζόλες, χόρτα βραστά, καλαμπόκι και άλλα. Αραιά και που, τα παιδάκια σταματούσαν το παιχνίδι και μας παρουσίαζαν μερικά ποιήματα και τραγούδια. Πολύ οικογενειακή ατμόσφαιρα…Δύσκολα θα πίστευε κανείς, ότι οι ίδιοι άνθρωποι δέχονται, ανά πάσα στιγμή, διαταγές, για επικίνδυνες αποστολές στο Ιράκ ή το Αφγανιστάν με καθόλου ειρηνικούς στόχους…Όμως, ας είναι…Δε θα επιτρέψουμε στην πολιτική να μας εξοντώσει όλα τα ανθρωποκύτταρα. Κάπου-κάπου ακούω και τη μουσική τους από το ραδιόφωνο. Συνήθως, όταν οδηγώ, πέφτω κατά τύχη, πάνω σ’ έναν από τους σταθμούς των βάσεων. Στα διαλείμματα συζητάνε και τα δικά τους θέματα, τη μακρυνή πατρίδα πέρα από τον Ατλαντικό, τις οικογένειες που άφησαν πίσω, το δύσκολο περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωσαν. Πώς να τους αδικήσει κανείς, όταν καταφεύγουν στο στρατό, σε μία απέλπιδα προσπάθεια να κρατηθούν από κάπου και να επιβιώσουν; Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος εναντίον του Αφγανιστάν, πορευτήκαμε μαζί με άλλους πολίτες μέχρι την πύλη του στρατώνα, ανεμίζοντας πανό λευκά και με ουράνια τόξα, υπέρ της  άμεσης κατάπαυσης του πυρός. Ανάμεσα μας, υπήρχαν και Αμερικανοί, πρώην στρατιώτες, οι οποίοι δεν άντεξαν την παραλογία της ανήθικης επιθετικότητας των “αμυντικών” τους δυνάμεων και αποχώρησαν. Η κοινωνική κατακραυγή εναντίον τέτοιων ανθρώπων είναι πολύ μεγάλη. Θαυμάζω τη δύναμη και το θάρρος τους να αποτολμήσουν την απόσχιση από το στρατό. Πώς είναι αλήθεια, να διαδηλώνεις εναντίον της χώρας σου σε ξένο έδαφος; Μόνο όσοι το έζησαν το γνωρίζουν. Εύχομαι να μη χρειαστεί να το μάθω ποτέ…Χμ, τέλειο το τσάι λεβάντας, ελπίζω να κοιμηθώ μερικές ώρες πριν φέξει ο ουρανός και αρχίσουν να κελαηδούν τα περιστέρια. Ναι, έχουμε πολλά, κουρνιάζουν τα βράδια στη στέγη του διπλανού κτιρίου. Μία μέρα με τρόμαξαν, ήταν μεσημέρι καλοκαιριού και εισήλθαν καμαρωτά-καμαρωτά από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα μέσα στο διάδρομο. Είδα κι έπαθα να τους ανακόψω την πορεία και να τα οδηγήσω πάλι προς τα έξω. Μια στιγμή, να κοιτάξω τι γίνεται με τη χορτόσουπα…

…

Σχεδόν έτοιμη…Λοιπόν η συνταγή που σας υποσχέθηκα…

Υλικά:

2-3 καρότα ψιλοκομμένα

μερικά φύλλα σέλινο ψιλοκομμένο

1 φλυτζάνι ρύζι

αλατοπίπερο

ελαιόλαδο

χυμό λεμονιού

Εκτέλεση:

Ρίχνετε τα χόρτα μαζί με το ρύζι (η μαμά μου βάζει και λίγες πατατούλες ή/και μαϊντανό…) σε μπόλικο νερό να βράσουν για 30 με 40 λεπτά. Λίγο πριν σβήσετε το μάτι, αλατοπιπερώνετε και ραντίζετε τη χορτόσουπα με μερικές σταγόνες ελαιόλαδο. Ο χυμός λεμονιού προστίθεται τελευταίος στο πιάτο.

Αγαπητοί επισκέπτες,

όσοι μου γράφετε σχόλια, όσοι με διαβάζετε και όσοι απλά περνάτε για να δείτε, αν λειτουργεί ακόμη η πιρόγα, αυτή ήταν η ανταπόκριση μου από τις μέρες των γιορτών. Εν αναμονή της νέας χρονιάς, εύχομαι σε όλους μας, μιας και νεότεροι, δεν πρόκειται να γίνουμε στο μέλλον, να γίνουμε τουλάχιστον σοφότεροι…Καλό ξημέρωμα…

Καλά Χριστούγεννα σε όλους σας…με Υγεία και Αγάπη…

Ένα νέο συμμετοχικό ιστολόγιο ανοίγει σήμερα τις πύλες του. Τριάντα συντάκτες, ανάμεσα τους και η γράφουσα, σας καλωσορίζουν σε αυτό το βήμα ενημέρωσης, διαλόγου και προπάντων, στήριξης των τρέχουσων συνομιλιών, ανάμεσα στους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους, για τη συμφωνία ενός νέου σχεδίου λύσης, με στόχο την  ειρηνική επανένωση της Κύπρου, μέσω της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.

http://www.epanenosi.com

Επανένωση 2010

Ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ζωγράφους της λεγόμενης γενιάς του 1930 με πλήθος διακρίσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ο Γιάννης Μόραλης, έφυγε από την ζωή πλήρης ημερών, στα 93 του χρόνια.

Ο Γιάννης Μόραλης γεννήθηκε στην Αρτα το 1916 και το 1927 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα.

Σε ηλικία 15 ετών έγινε δεκτός στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας σπουδάζοντας κοντά στον Αργυρό , τον Γερανιώτη, τον Παρθένη και τον Κεφαλληνό, ζωγραφική και χαρακτική.

Έφυγε το 1936 για τη Ρώμη, με υποτροφία. Στην συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου και σπούδασε νωπογραφία και ψηφιδωτό και το 1947 εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής στην ΑΣΚΤ.

Το 1949, μαζί με άλλους Έλληνες ζωγράφους, μεταξύ των οποίων ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Νίκος Νικολάου και Νίκος Εγγονόπουλος, ιδρύουν την καλλιτεχνική ομάδα «Αρμός» και διοργανώνουν την πρώτη κοινή έκθεση στο Ζάππειο το 1950.

Από το 1954 ξεκινάει την συνεργασία του με το ελληνικό θέατρο, πρώτα με το Θέατρο Τέχνης και στη συνέχεια με το Εθνικό Θέατρο. Το έργο του Μόραλη περιλαμβάνει εικονογραφήσεις βιβλίων των ποιητών Ελύτη και Σεφέρη, εξώφυλλα δίσκων μουσικής, γλυπτά, τοιχογραφίες καθώς και σκηνικά και κουστούμια για το Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας και τα μπαλέτα του Ελληνικού Χοροδράματος.

Τιμήθηκε για πρώτη φορά με βραβείο ζωγραφικής το 1940. Αποχώρησε από την ΑΣΚΤ το 1983 και το 1988 η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας τον τίμησε με μεγάλη αναδρομική έκθεση. Το 1999 του απονεμήθηκε το μετάλλιο του Ταξιάρχη της Τιμής . Έργα του ανήκουν σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Ζωγραφική, γλυπτική, εικονογράφηση, ανάγλυφα σε κτήρια, σε όλο το έργο του Γιάννη Μόραλη, από τα πιο παραστατικά ως τα αφηρημένα, ένα σύμβολο επανέρχεται : ο φτερωτός άγγελος με την διττή μορφή του έρωτα και του θανάτου.

Η πρώτη του θεατρική δουλειά βασιζόταν στο έργο Ωδή εις θάνατον του Κάλβου και ο ίδιος ο ζωγράφος έλεγε ότι είχε δοκιμάσει έντονα το βίωμα του θανάτου καθώς τον συνόδευε πάντα ο τραγικός θάνατος του πατέρα του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα τον Μάρτιο του 1937 αλλά και οι σκηνές από κηδεία στην Αρτα και την Πρέβεζα όταν ήταν πολύ μικρός.

Πηγή: in.gr

Ο χρόνος είναι εναντίον μας…Ο χρόνος παγιώνει τα τετελεσμένα της εισβολής και κατοχής…Ο χρόνος λειτουργεί υπέρ της διαιώνισης της διχοτόμησης…Ο χρόνος υποβοηθάει τον εποικισμό και συνεπώς τη δημογραφική αλλαγή της χώρας…Ο χρόνος…Ο χρόνος…Ο χρόνος…

Εξηγείστε μου, γιατί η κυβέρνηση μας δε δείχνει να βιάζεται και γιατί αντιμετωπίζει με τόση απάθεια τα ορόσημα που χάνονται το ένα μετά το άλλο. Ούτε καν η πιθανή εκλογή του Έρογλου, ο οποίος δήλωσε, ότι δε θα συνεχίσει τις συνομιλίες, σε περίπτωση εκλογής του, δεν την ανησυχεί;

Κι εκεί που προβληματίζομαι, περιδιαβάζοντας τον τύπο, εντοπίζω ένα άρθρο που συνοψίζει τις ανησυχίες μου και προπάντων, δε διστάζει να διατυπώσει τις ίδιες απορίες, με οξεία αμεσότητα.

***

Ξέρετε ποια ήταν η μεγαλύτερη έγνοια της κυβέρνησης τις τελευταίες μέρες; Να επιτύχει από το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, διαγραφή αναφοράς για «αποφασιστική πρόοδο στις επόμενες βδομάδες ή μήνες». Δόθηκε μάχη! Τεράστια μάχη από πλευράς κυβέρνησης Χριστόφια, η οποία με τη βοήθεια της Γαλλίας και Ρωσίας πέτυχε τελικά την αντικατάσταση της φράσης με το «έγκαιρα» (in a timely fashion). Δηλαδή η πρόνοια διαμορφώθηκε ως εξής: «…τώρα υπάρχει μια σπάνια ευκαιρία να υπάρξει αποφασιστική πρόοδος έγκαιρα (σ.σ. ενώ θα ήταν, στις επόμενες βδομάδες ή μήνες)».

Η πλέον λογική ερώτηση που προκύπτει, είναι «για ποιο λόγο;». Ακριβώς! Για ποιο λόγο η κυβέρνηση Χριστόφια, η οποία για πολλούς επιδιώκει μια λύση «σύντομα» και της οποίας ο πρώτος δήλωσε ότι θυσίασε την ιδεολογία του για να βρεθεί στο τιμόνι ενός καπιταλιστικού κράτους μόνο και μόνο για να λύσει το κυπριακό, ήθελε τη διαγραφή μιας τέτοιας αναφοράς; Τι τον ενοχλούσε; «Οι βδομάδες» ή «οι μήνες»; Κάτι δεν πάει σωστά εδώ. Σωστά; Γιατί ένας ηγέτης που επιδιώκει λύση σύντομα, να τον ενοχλεί μια τέτοια αναφορά; Πού είναι το κακό; Αντίθετα, θα ήταν πολύ λογικό και κατανοητό, τη διαγραφή μιας τέτοιας αναφοράς να την επιδίωκε ένας ηγέτης που δεν θέλει, δεν επιθυμεί λύση σύντομα (τουλάχιστον πριν τις επόμενες προεδρικές του 2013).

Στο μεταξύ, ήδη άρχισαν να πληθαίνουν οι αναφορές για επίτευξη λύσης κατά τον Δεκέμβριο… όχι αυτόν! Τον άλλο, του 2010. Ενδεικτικό τούτου, είναι η χθεσινή συνέντευξη στην «Α» του κ. Κασουλίδη, ο οποίος στην παρατήρηση ότι «βλέπουμε μια συνεχή μετακίνηση της ημερομηνίας για λύση. Αρχικά λεγόταν για λύση μέχρι τον Σεπτέμβριο, μετά τον Δεκέμβριο του 2009 και τώρα μέχρι τον Απρίλιο του 2010 ή ακόμη και μέχρι το καλοκαίρι…», σημείωσε πως «Πολύ φοβάμαι ότι θα μετατοπιστούμε και μετά τις λεγόμενες εκλογές στην τουρκοκυπριακή κοινότητα». Επίσης σε χθεσινό ρεπορτάζ στον «Π», ο συνάδελφος Λ. Αδειλίνης, σημειώνει πως «το άτυπο χρονοδιάγραμμα που είχε από την αρχή τεθεί για την άνοιξη του 2010, επεκτείνεται τώρα μέχρι τον Δεκέμβριο του 2010».

Ίσως γι’ αυτό και ο πρόεδρος Χριστόφιας να μην ήθελε την αναφορά «βδομάδες ή μήνες». Προφανώς προτιμά μια αναφορά που να κάνει λόγο για πρόοδο «στα επόμενα χρόνια»…

ΥΓ. Γιατί ανησυχούν οι απορριπτικοί όταν ο μεγαλύτερος σύμμαχος του «ΟΧΙ» βρίσκεται στην Προεδρία του κράτους;

Παναγιώτης Τσαγγάρης, “Αλήθεια” – 14.12.2009

Και να που έφτασε η στιγμή να γράψω για τον Τάσσο Παπαδόπουλο…Πιστή στην αρχή, “αν δεν έχεις κάτι καλό να πεις, καλύτερα να σωπαίνεις”, μέχρι σήμερα απέφευγα, όσο γινόταν, να κάνω αναφορές στον πρώην πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όσο ζούσα στην Κύπρο (ως παιδί και ως έφηβη), δε γνώριζα και πολλά για τον πολιτικό ή τον άνθρωπο Τάσσο Παπαδόπουλο.  Απειροελάχιστα…Η προσπάθεια του να συσπειρώσει το Κέντρο πέρα από το ΔΗΚΟ αποδείχτηκε μάταιη, αλλά κατάφερε, ως εκ θαύματος, να διαδεχθεί το Σπύρο Κυπριανού στην ηγεσία και να αναρριχηθεί στην προεδρεία με τη συμβολή του ΑΚΕΛ το 2003. Από κει και πέρα, τον περιέλουζε πάντα η ιδιαίτερη αύρα που του προσέδιδε το αγωνιστικό παρελθόν του στην ΕΟΚΑ. Σκληρή γενιά, σκληρά καρύδια οι Κύπριοι του 1950. Ζυμωμένοι σε μία ημιάγρια εποχή πολιτικής, όπου οι γραμμές ανάμεσα στην παρανομία και τη νομιμότητα δεν ήταν και τόσο ευδιάκριτες. Αυτή η γενιά με τα εθνικοαπελευθερωτικά ιδανικά και την πίστη στο δίκαιο αγώνα, έθεσε ως ύψιστο στόχο την ένωση με την Ελλάδα. Οτιδήποτε λιγότερο θεωρείτo, κατά κράτος, υποχώρηση και προδοσία των τοτινών στόχων. Φαντάζεστε πως μπορεί να ένοιωθε ένας άνθρωπος, πρωτεργάτης της ένωσης, όταν ξαφνικά βρέθηκε στο ύψιστο αξίωμα της χώρας και ταυτόχρονα διαπραγματευτής για την…επανένωση με τους Τουρκοκύπριους; Θα έλεγα…εκτός τόπου και χρόνου…Με όλο το σεβασμό στους παρελθοντικούς, ιστορικούς  αγώνες, τώρα οι συνθήκες, οι καταστάσεις, οι εποχές, οι πολιτικές, τα πάντα έχουν αλλάξει. Όσοι δεν πρόλαβαν να το αντιληφθούν και να προσαρμοστούν με τα σημερινά δεδομένα, δεν μπορούν να προσφέρουν τίποτα σε αυτό τον τόπο, αλλά αποτελούν εμπόδιο για το ειρηνικό μας μέλλον. Αυτή είναι η μεγάλη δυστυχία στο πολιτικό σκηνικό της Κύπρου σήμερα. Σε όλα τα κόμματα ανεξαιρέτως συναντάμε ανάλογες νοοτροπίες που πιστοποιούν αυτή τη στασιμότητα, αν όχι και οπισθοδρομικότητα…Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, κατανοώ την αδιαλλαξία του Τάσσου Παπαδόπουλου και την προσήλωση του στα ηχηρά ΟΧΙ, αλλά διαφωνώ κάθετα με τέτοιου ειδους αναχρονιστικές πολιτικές προσεγγίσεις του εθνικού μας προβλήματος και παρακολουθώ με λύπη τις κινήσεις οπαδών του, οι οποίοι μετά το θάνατο του, συνεχίζουν αυτά τα δήθεν οράματα και παρακαταθήκες, υπέρ της διατήρησης της σημερινής κατάστασης, με απώτερο, κεκαλυμμένο στόχο, τη διχοτόμηση σε βάθος χρόνου και τη δημιουργία “καθαρόαιμου” εθνικά, κράτους, έστω και στη μισή εναπομείνουσα πατρίδα.

Σήμερα, μείναμε όλοι εμβρόντητοι με την είδηση της παραβίασης του μνήματος και της κλοπής της σορού του Τάσσου Παπαδόπουλου. Πώς μπορεί να κατανοήσει κανείς κάτι τόσο φρικιαστικό; Θυμήθηκα μία παλαιότερη συζήτηση μου με έναν Άγγλο, ο οποίος επέμενε, σε αντίθεση με μένα, ότι η κατάσταση στην Κύπρο δεν έπαψε ποτέ να είναι επικίνδυνη. – Ανά πάσα στιγμή, μπορεί να ανοίξει και πάλι ο κύκλος της βίας, είτε με τους Τούρκους, είτε και μεταξύ σας, έλεγε. Ένα σπίρτο φτάνει και το νησί, μπορεί να πάρει αμέσως φωτιά…

Παράξενοι καιροί…Κι εμείς τι; Θεατές στη σιωπή; Ή θα αναγκαστούμε να επιλέξουμε χαράκωμα; Λέξη ανάθεμα, αλλά θα τη γράψω…Εμφύλιος;…Για να μην περάσει η λύση; Εναντίον της διζωνικής, δικοινοτικής, ομοσπονδιακής επανένωσης με τους Τουρκοκύπριους; Αυτό επιδιώκουν;

Πιστεύετε, ότι μπορούν να υπάρξουν νικητές μετά από τέτοιες συγκρούσεις;

…

…

…

Τα τσιμέντα σου καινούρια
με έπιπλα λουστραρισμένα
Και μάρμαρα λευκά
μια γυαλάδα που στραβώνει
και δε σ’ αφήνει χώρο να σταθείς
και μόνο εγώ απ’ όλα εκεί μέσα σαπίζω σαν σε αρχαίο τάφο
Σκεύη παραστάσεις βρέθηκαν εκεί
εκτός από εμένα, που σε κρύπτη μυστική
ψάχνω ακόμη να σε βρω να με αναστήσεις

Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα…

Τα ρούχα μου παλιώσανε και πέφτουν
σαν χρεοκοπημένες κυβερνήσεις…
Γέρασα μ’ ένα παιδικό παντελονάκι
και το πλοίο δε φάνηκε ακόμη…
Σε σφίγγω πιο πολύ γιατί κρυώνω
το κορμί μου δρόμος, που εκτελούνται δημόσια έργα
κομπρεσέρ μ’ ανοίγουν και με κλείνουν…
Τράβα λίγο τη κουρτίνα να με δεις
έγινα διάδρομος για στρατιωτικά αεροπλάνα
Και το μυαλό μου, αποθήκη, για ραδιενεργά κατάλοιπα…
Μέτρα ασφαλείας πήρανε, για την αναπνοή μου
και σε πολυεθνικό μονόδρομο, το μέλλον μου δώσαν αντιπαροχή

Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα…

Έτσι ζω προκαταβολικά το παρελθόν μου
και με δυο γυμνά καλώδια για χέρια
αγκαλιάζω τα ψηλά σου volt για στερνή φορά

Φοβάμαι!

Η ήττα(;) ήταν προβλεπόμενη. Το θέμα είναι, να μη χάσει την αξιοπιστία της η Κυπριακή Δημοκρατία…

1. Η Κύπρος, με το μικρό εκτόπισμα που έχει, δεν μπορεί να επιβάλλει την άποψη της στους εταίρους. Όσοι ονειρεύονταν “ευρωπαϊκή” λύση, επειδή θα γινόμασταν ξαφνικά υπερδύναμη, ως πλήρες μέλος της ΕΕ μετά το 2004, καιρός είναι να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα και να αλλάξουν ρητορική.

2. Εν μέσω συνομιλιών, οι οποίες μάλιστα παρουσιάζουν πρόοδο (όσο κι αν προσπαθεί ο πρόεδρος Χριστόφιας να πείσει για το αντίθετο..), δεν μπορεί να καταδικαστεί η Τουρκία. Εξάλλου, αυστηρότερες κυρώσεις, ίσως θα είχαν αρνητική επίδραση στη συμφωνία λύσης.

3. Έξι παγωμένα κεφάλαια στη διαπραγματευτική διαδικασία ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ, εξ αιτίας του κυπριακού…Κάπου αγγίζουμε τα όρια μας. Δεν μπορεί εντελώς μόνη η Κύπρος, να ανακόψει την πορεία της Τουρκίας στην ΕΕ. Υπενθυμίζω, ότι αυτό δεν είναι το ζητούμενο, αλλά η επίλυση του κυπριακού και η επανένωση.

4. Τα ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα λήγουν τον Απρίλιο. Αυτό για όσους δεν έδειχναν να βιάζονται και ακόμη παρεμποδίζουν την άμεση συμμετοχή του ΟΗΕ και της ΕΕ στις διαπραγματεύσεις. Ο Έρογλου δήλωσε, ότι σε περίπτωση εκλογής του, δε θα συνεχίσει τις συνομιλίες. Η Τουρκία νίπτει τας χείρας της μπροστά στην “ελεύθερη βούληση” των Τουρκοκυπρίων και διαφεύγει ακόμη μία φορά αλώβητη, ενώ η παρουσία του κατοχικού στρατού στην Κύπρο παραμένει αναλλοίωτη.

5. Το ευχάριστο: Η κυβέρνηση αποφάσισε μετά από δύο χρόνια την καλλιέργεια κουλτούρας λύσης και διαφώτισης περί του ομοσπονδιακού πλαισίου. Δείτε ΕΔΩ. Εντύπωση μου προκάλεσε το εξής σημείο:

“Σε αυτό το σχεδιασμό για ενημέρωση σχετικά με την ομοσπονδία, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ζήτησε την ενεργό συνδρομή των μέσων ενημέρωσης, τα οποία εμμέσως πλην σαφώς επέκρινε για προβολή μόνο των αρνητικών σημείων που προκύπτουν από τις συνομιλίες.”

Κύριε πρόεδρε, ξεχάσατε μήπως, ότι εσείς ο ίδιος και η κυβέρνηση σας, διοχετεύατε τα ΜΜΕ με κάθε είδους αρνητισμό και απαισιοδοξία, όποτε τύγχαινε να ερωτηθείτε; Αυτό το ερώτημα/παιχνίδι, αν υπάρχει ή δεν υπάρχει πρόοδος, έχει γίνει κουραστικό πια, αλλά όχι να ενοχοποιούμε πάντα τα ΜΜΕ και να αγνοούμε τη στάση των υπευθύνων, η οποία φυσικά και ήταν καθοριστική.

Διανύουμε το β’ γύρο των συνομιλιών (57  συναντήσεις μέχρι τώρα), αυτή τη βδομάδα συζητείται το κεφάλαιο της οικονομίας. Τον Ιανουάριο αναμένεται η εντατικοποίηση των συναντήσεων (επιτέλους!) και σχεδιάζονται ήδη τριήμερα στις οικίες των Χριστόφια-Ταλάτ στο Κελλάκι και την Κερύνεια.

Να το πιστέψουμε, ότι πλησιάζει η ώρα της συμφωνίας για επανένωση ή θα απογοητευτούμε πάλι; Οι διεθνείς και εγχώριες συνθήκες είναι πέραν από ευνοϊκές. Το κυριότερο όμως, είναι ο συντονισμός και η προσεκτική διαχείριση των υπευθύνων. Όταν θέλουν, μπορούν! Οι πολίτες είναι έτοιμοι να τους στηρίξουν, φτάνει να δώσουν το έναυσμα, το οποίο δεν μπορεί να είναι άλλο, παρά η δημοσιοποίηση, έστω και μερική, των μέχρι τώρα συμφωνηθέντων. Με άδεια χέρια, καμία εκστρατεία διαφώτισης δεν μπορεί να πείσει, όσο κι αν η ομοσπονδία γενικά, χαίρει (φαινομενικά) πλειοψηφικής έγκρισης. Οπότε…αναμένουμε…

Μετά από εντατική αναζήτηση για μία περιεκτική πηγή, όπου να παρουσιάζονται συνοπτικά τα συμπεράσματα και ορισμένες διαστάσεις τους, πιστεύω, ότι το άρθρο του TVXS αξίζει ιδιαίτερης ανάγνωσης…

***

«Αλώβητη» βγήκε η Τουρκία από το Συμβούλιο των ΥΠΕΞ της Ε.Ε.

Εμπόδια είναι αποφασισμένη να βάλει η Κύπρος στην ενταξιακή πορεία της Τουρκίας, αν η Άγκυρα δεν συμμορφωθεί προς τις υποδείξεις της Ε.Ε., αναγνωρίζοντας την Κυπριακή Δημοκρατία. Παρά τις προσπάθειες, ωστόσο, Ελλάδας και Κύπρου, οι 27 αρνήθηκαν να παγώσουν την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας, υιοθετώντας πάντως μία πιο «σκληρή γλώσσα» απέναντι στην Άγκυρα. Την ίδια ώρα ο Ερντογάν ζητά αμεσότερη εμπλοκή των ΗΠΑ, στο Κυπριακό.

«Η Τουρκία, συνεχίζει να αρνείται να σεβαστεί την υποχρέωσή της για πλήρη και χωρίς εξαιρέσεις εφαρμογή του πρόσθετου πρωτοκόλλου της Συμφωνίας της Άγκυρας», επισημαίνεται στο κείμενο συμπερασμάτων της χθεσινής συνόδου των υπουργών Εξωτερικών της Ε.Ε. Το πρωτόκολλο της συμφωνίας αυτής, υποχρεώνει την γείτονα να αναγνωρίσει όλα τα κράτη μέλη της Ε.Ε., επομένως και την Κυπριακή Δημοκρατία, κάτι που μέχρι τώρα δεν έχει πράξει. Παρ’ ότι κατέληξαν σ’ αυτό το καθόλου αισιόδοξο συμπέρασμα, οι ΥΠΕΞ της Ε.Ε. αρνήθηκαν να προχωρήσουν σε «πάγωμα» των ενταξιακών διαπραγματεύσεων για την Τουρκία, παρά τις σχετικές πιέσεις που δέχτηκαν από τον υπουργό Εξωτερικών της Κύπρου, Μ. Κυπριανού και τον αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών της χώρας μας, Δ. Δρούτσα.

Συγκεκριμένα οι 25 υπουργοί Εξωτερικών βρέθηκαν απέναντι στο «ελληνοκυπριακό στρατόπεδο». Η προεδρεύουσα μάλιστα Σουηδία, με τη Βρετανία στο πλευρό της τάχθηκαν ενθέρμως υπέρ της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας, ενώ την ίδια ώρα κάποιες άλλες χώρες, όπως η Γαλλία, ήταν πιο συγκρατημένες.

Στο χθεσινό συμβούλιο των ΥΠΕΞ της Ε.Ε., Ελλάδα και Κύπρος επεδίωξαν να επηρεάσουν τη στάση των 27 απέναντι στην Τουρκία προς μία πιο σκληρή κατεύθυνση, προβάλλοντας το επιχείρημα ότι προ τριετίας η Ε.Ε. είχε ζητήσει από την Άγκυρα να εξομαλύνει τις σχέσεις τις με την Κύπρο, χωρίς ανταπόκριση. Αυτό που κατάφεραν, ωστόσο, ήταν η υιοθέτηση μίας πιο «σκληρής γλώσσας» στα σημεία που αναφέρονται στην Τουρκία, στο κείμενο συμπερασμάτων που προέκυψε από το συμβούλιο. Συγκεκριμένα στο κείμενο αναφέρονται οι επανειλημμένες αρνήσεις της Τουρκίας να αναγνωρίσει την Κύπρο και η ανάθεση στην Κομισιόν, επισταμένης παρακολούθησης της στάσης της Άγκυρας απέναντι στη Λευκωσία.

Η Τουρκία καλείται επιπλέον να εφαρμόσει τις συμφωνίες που έχει υπογράψει για επανεισδοχή των λαθρομεταναστών. Αναφέρονται στην αδιαμφισβήτητη υποχρέωσή της να διατηρεί σχέσεις καλής γειτονίας και να προωθεί την ειρηνική διευθέτηση των διαφορών της, ακόμη κι αν είναι απαραίτητο να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Δεδομένης της διάστασης απόψεων, τα 27 κράτη μέλη αποφάσισαν ότι οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Άγκυρας και Βρυξελλών θα συνεχιστούν με το νέο έτος, χωρίς να φαίνονται στον ορίζοντα σημάδια τέτοια που να συνηγορούν προς μία πιο ταχεία εξέλιξή τους. Γι’ άλλη μία φορά, πάντως η Ε.Ε., κάλεσε την Τουρκία να βελτιώσει τις τεταμένες με την Κύπρο σχέσεις της. Δεν προχώρησε πάντως στο πάγωμα άλλων κεφαλαίων, καθώς αυτό θα δυσχέραινε ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Η Κύπρος πάντως άφησε από την πλευρά της να εννοηθεί ότι δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να παγώσει μονομερώς κάποια διαπραγματευτικά κεφάλαια στο μέλλον. Η θέση αυτή προκάλεσε αντιδράσεις από αρκετές χώρες και κυρίως τη Βρετανία.

Συγκεκριμένα, ο υπουργός Εξωτερικών της Κύπρου δήλωσε ότι «από την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεών της το 2005 η Τουρκία έχει αναλάβει την υποχρέωση να τηρήσει μια σειρά από όρους και προϋποθέσεις. Η Τουρκία δεν έχει συμμορφωθεί προς αυτές τις αυστηρές υποδείξεις της Ε.Ε. και ήδη από το 2006 το συμβούλιο των ΥΠΕΞ αποφάσισε το πάγωμα οκτώ διαπραγματευτικών -από τα 35- κεφαλαίων ενόσω αυτή η χώρα δεν εκπληρώνει μία από τις υποχρεώσεις της, δηλαδή την εφαρμογή του πρωτοκόλλου της Άγκυρας, που σημαίνει την αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Επειδή όμως το συμβούλιο δεν κατάφερε να συμφωνήσει σε μια κοινή στάση απέναντι στην Τουρκία εξαιτίας της συνεχιζόμενης επιμονής της να μην αναγνωρίζει την Κύπρο, η Κυπριακή Δημοκρατία αποφάσισε να προχωρήσει στην εισαγωγή συγκεκριμένων όρων και προϋποθέσεων στα διαπραγματευτικά κεφάλαια, τα οποία σχετίζονται με κάθε μία από τις υποχρεώσεις της Τουρκίας».

«Αν η Τουρκία επιθυμεί πρόοδο στις διαπραγματεύσεις αυτών των κεφαλαίων, αυτό θα εξαρτάται αποκλειστικά από την ίδια, η οποία θα πρέπει να εκπληρώσει τους όρους που θα της τεθούν. Η μη εκπλήρωση αυτών των προϋποθέσεων δεν θα επιτρέπει κάθε φορά το άνοιγμα καθενός από αυτά τα κεφάλαια», προειδοποίησε ο κ. Κυπριανού.

Αντιδράσεις από την Τουρκία για το κείμενο συμπερασμάτων

Αδικημένη δηλώνει από την πλευρά της η Τουρκία. Σύμφωνα με ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, «ατυχές είναι το γεγονός ότι στα συμπεράσματα του Συμβουλίου Γενικών Υποθέσεων της Ε.Ε. δεν εκτιμήθηκε η υποστήριξη της Τουρκίας προς τις διαπραγματεύσεις στο Νησί, ενώ κάποια μέλη σιώπησαν στο θέμα των διαπραγματευτικών κεφαλαίων που έχουν παγώσει με άδικες δικαιολογίες».

Στην ανακοίνωση επισημαίνεται επιπλέον ότι «παρά τις έντονες και καλοπροαίρετες προσπάθειες μελών του Συμβουλίου που γνωρίζουν τη σημασία της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε., με πρώτη την προεδρεύουσα Σουηδία και με δεδομένες τις προσδοκίες για επιτυχή έκβαση των συνομιλιών που συνεχίζονται στο Νησί μεταξύ των δύο ηγετών, είδαμε ότι ο περιορισμένος ορίζοντας ενός μέλους, εκφράστηκε σε ορισμένα σημεία των συμπερασμάτων του Συμβουλίου Γενικών Υποθέσεων και μάλιστα με τρόπο αντίθετο προς το διεθνές δίκαιο».

Το υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας υπογραμμίζει ότι «δεν είναι δίκαιο να προβάλλεται προς την Τουρκία αίτημα σχετικά με το Πρόσθετο Πρωτόκολλο, τη στιγμή που δεν έχει τεθεί εξ’ ολοκλήρου σε εφαρμογή η απόφαση που έλαβε το Συμβούλιο της Ε.Ε. στις 26 Απριλίου 2004 για την άρση των περιορισμών που εφαρμόζονται εναντίον της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου και δεν έχουν επίσης γίνει πραγματικότητα οι δεσμεύσεις που υπήρξαν μέχρι σήμερα στο θέμα αυτό», τονίζοντας ότι «αποκαλύφθηκε για άλλη μια φορά πόσο αναγκαία είναι η εφαρμογή της διαπίστωσης της Επιτροπής ότι οι διμερείς σχέσεις και η διαδικασία διεύρυνσης είναι θέματα που πρέπει να εκλαμβάνονται ανεξάρτητα».

«Χείρα βοηθείας» από τις ΗΠΑ ζητά ο Τούρκος πρωθυπουργός

Πιο άμεση εμπλοκή των ΗΠΑ στο Κυπριακό, μέσω συμμετοχής τους σε τετραμερείς συναντήσεις με την Ελλάδα, την Τουρκία και την Κύπρο, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, ζήτησε από τον Αμερικανό πρόεδρο, Μπαράκ Ομπάμα, ο πρωθυπουργός της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Στη συνάντηση που είχε με τον Αμερικανό πρόεδρο, ο Τούρκος πρωθυπουργός έθεσε ξανά ορισμένα μειονοτικά ζητήματα.

Αμέσως μετά τη συνάντηση, ο Ερντογάν εξέφρασε την ελπίδα να ολοκληρωθούν οι διαπραγματεύσεις μέχρι το Μάρτιο, ενώ αναφερόμενος στις διαπραγματεύσεις που διεξάγονται στην Κύπρο με τον ειδικό σύμβουλο του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ για το Κυπριακό, Αλεξάντερ Ντάουνερ, τόνισε ότι θα πρέπει να επιταχυνθούν. Εξέφρασε επιπλέον την άποψη ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να εμπλακούν ενεργητικότερα και να συναντιούνται με την εγγυήτρια δύναμη Τουρκία, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, κάθε δύο μήνες. «Ο γενικός γραμματέας θα πρέπει να ενθαρρύνει αυτές τις συναντήσεις, γιατί είναι σημαντικό να πραγματοποιούνται από καιρό, σε καιρό», είπε χαρακτηριστικά, ο Ερντογάν. Η Λευκωσία πάντως έσπευσε να αρνηθεί τη συγκεκριμένη πρόταση του Τούρκου πρωθυπουργού.

Η απάντηση της κυπριακής κυβέρνησης στην πρόταση Ερντογάν ήρθε δια στόματος του κυβερνητικού εκπροσώπου, Στ. Στεφάνου: «Δεν πρέπει να επαναλάβουμε διαδικασίες που ακολουθήθηκαν το 2004 και αποδείχθηκαν ατελέσφορες», τόνισε.

Ο Τούρκος πρωθυπουργός, διέψευσε κατηγορηματικά τα σενάρια που είδαν το φως της δημοσιότητας, σύμφωνα με τα οποία η Άγκυρα εξετάζει το ενδεχόμενο απόσυρσης μέρους των στρατευμάτων της από το ψευδοκράτος και αποστολή τους στο Αφγανιστάν.

Μιλώντας αργότερα στη σχολή διπλωματίας του Πανεπιστημίου «Τζον Χόπκινς», ισχυρίστηκε ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά προσπαθεί να αποκλείσει τους Τουρκοκυπρίους από την Ε.Ε. και εγείρει εμπόδια στην ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας και κατέληξε «εμείς εργαζόμαστε για την εξεύρεση μιας συνολικής και ειρηνικής λύσης με εκ περιτροπής προεδρία».

Για μία ακόμη φορά έκανε πάντως λόγο για μουσουλμανική μειονότητα. Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, τόνισε ότι πρόκειται για ένα ζήτημα που μπορεί να επιλυθεί μόνο σε πλαίσιο αμοιβαιότητας, ζητώντας να ληφθούν ανάλογα μέτρα για τη θρησκευτική ελευθερία των 130.000 «Τούρκων» που ζουν στη Θράκη.

«Υπάρχουν 3.000 Έλληνες στην Τουρκία που αντιμετωπίζουν προβλήματα. Υπάρχουν και στη Θράκη 130.000 Τούρκοι που αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα. Εγείραμε το πρόβλημα στις συνομιλίες μας με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο και τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου, όταν ήλθε στην Κωνσταντινούπολη, για να δούμε πώς θα τα αντιμετωπίσουμε. Οι ορθόδοξοι κληρικοί λένε ότι έχουν προβλήματα, αλλά ανάλογα έχουν και οι δικοί μας στη Θράκη, οι οποίοι πρέπει να απολαύσουν συγκεκριμένα δικαιώματα» υποστήριξε ο κ. Ερντογάν. Όπως ανέφερε ο κ. Παπανδρέου ήταν «θετικός» στην πρόσκληση για συζήτηση. Των δηλώσεων αυτών είχαν προηγηθεί δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου, Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος είχε αναφερθεί στην επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης αλλά και στην ανεμπόδιστη δραστηριότητα του Οικουμενικού Πατριάρχη.

Από Βρυξελλών απάντησε η ελληνική πλευρά. Ο αναπληρωτής υπουργός εξωτερικών, Δ. Δρούτσας ξεκαθάρισε «δεν συζητούμε θέματα μουσουλμανικής μειονότητας, άρα θέματα Ελλήνων πολιτών. Η Τουρκία μπορεί να λέει ο,τι θέλει. Σε αυτό το θέμα είμαστε κάθετοι».