ΛΕΜΕΣΙΑ ΠΙΡΟΓΑ

Πριν 100 περίπου χρόνια ο Ezra Pound έκανε μία παρωδία του αρχαιότερου ποιήματος της Αγγλόφωνης λογοτεχνίας. To αρχικό κείμενο ήταν:

Sumer is icumen in,

Lhude sing cuccu!

Groweth sed, and bloweth med,

And springeth the wude nu.

Sing: cuccu

(δηλαδή: ήρθε το καλοκαίρι, δυνατά τραγουδάει ο κούκος, μεγαλώνει ο σπόρος και ανθίζει το λιβάδι και θάλλει το δάσος. Τραγουδήστε: κούκος!) και το μετέτρεψε σε:

Winter is icummen in

Lhude sing Goddam

Raineth drop and staineth slop

And how the wind doth ramm!

Sing: Goddam

(Δηλαδή: Ήρθε ο χειμώνας, τραγουδήστε δυνατά: στο Διάβολο! Βρέχει σταγόνες και σε λερώνουν τα λασπόνερα – και πως περονιάζει ο άνεμος! Τραγουδήστε: στο Διάβολο!)

Λοιπόν είναι καιρός να ακουστεί και η άλλη πλευρά – του Pound και η δική μου. Η πλευρά όσων μισούν τον χειμώνα.

Όλη η φιλολογία γύρω στον χειμώνα είναι μία ρομαντική κατασκευή. Το χιόνι είναι πολύ όμορφο στις καρτ-ποστάλ, αλλά δεν παύει να είναι ενοχλητικό και επικίνδυνο και για τον πεζοπόρο και για τον οδηγό. Για να μην πούμε τι συμβαίνει όταν φτάσει πάνω από τους 30 πόντους και κλείσουν οι δρόμοι. Ο πάγος είναι καλός για τους παγοδρόμους – ιδιαίτερα σε κλειστά στάδια. Για όλους εμάς τους άλλους είναι πηγή ολισθημάτων και καταγμάτων. Λένε πως «το κρύο είναι υγεία» αλλά μόνο «υγιεινό» δεν είναι – προκαλεί μύρια όσα κακά: από κρυολογήματα και πνευμονίες μέχρι γρίπη και εμφράγματα. Ο «βοριάς που τ’αρνάκια παγώνει», παγώνει και τους φτωχούς συμπολίτες μας που δεν έχουν να πληρώσουν πετρέλαιο με 190 000 τον τόνο. Που δεν έχουν να αγοράσουν ζεστά ρούχα και «θερμήν υπόδεσιν δια τους παγωμένους πόδας των» όπως γράφει και ο Παπαδιαμάντης.

Γενικά ο χειμώνας είναι για τους πλούσιους – εποχή των προνομιούχων. Το καλοκαίρι η ζέστη είναι τζάμπα, τα ρούχα λίγα και τα τρόφιμα φτηνότερα.

Τι διάβολο βρίσκουν στον χειμώνα οι θαυμαστές του; Βροχή, αέρας, χιόνι, ομίχλη – τι το ωραίο σε αυτά. Μόνο ο Gene Kelly τραγουδούσε στη βροχή – αλλά στην ταινία. Έχετε δει κανένα να το κάνει στην πραγματικότητα;

«Κρύο – καιρός για δύο». Άλλος μύθος! Έχετε δοκιμάσει να κάνετε έρωτα υπό το μηδέν; Ε, σας διαβεβαιώ ότι δεν γίνεται. Και όλες εκείνες οι ερωτικές σκηνές μπροστά στο αναμμένο τζάκι; Άλλη ρoμαντική κατασκευή – φοβερά άβολο πράγμα να χτυπιέσαι στο πάτωμα, η μία σου μεριά να ψήνεται και η άλλη να παγώνει.

Τι του ζηλέψατε του χειμώνα; Το σκοτάδι και τις ατέλειωτες νύχτες του; Την υγρασία που σαπίζει τα κόκαλα; «Πολλοί άνθρωποι, λένε ότι απολαμβάνουν τον χειμώνα», γράφει ο Richard Adams, «αλλά αυτό που πραγματικά απολαμβάνουν είναι να αισθάνονται ότι είναι καλά οχυρωμένοι εναντίον του». Δηλαδή χαιρόμαστε να νιώθουμε ζεστοί τον χειμώνα. Ε, χάθηκε το καλοκαίρι, όπου η ζέστη είναι φυσική και δεν κοστίζει;

Κυρίες και κύριοι – σαν συνεπής επικούρειος, μισώ τον χειμώνα: Είναι άβολος, ανθυγιεινός, ακριβός, άσκημος. Γιατί μην μου πείτε ότι συγκρίνεται με την ανθοφορία της άνοιξης, με την δόξα του καλοκαιριού, με τα χρώματα του φθινοπώρου!

Ο χειμώνας νεκρώνει τις αισθήσεις – κι εγώ μόνο με τις αισθήσεις επικοινωνώ με την ζωή.

Πού να διαβάσεις Ελύτη τον χειμώνα: μόνο τα τελευταία του ποιήματα είναι χειμωνιάτικα…

Ίσως και γι αυτό να μην μ’αρέσει ο χειμώνας: συμβολίζει τα γηρατειά. Κι όπως κι αυτά, τον βρίσκω αντιπαθέστατο και εντελώς περιττό. Όχι πέστε μου – τι χρειάζεται ο χειμώνας; Δεν θα προτιμούσατε να ζείτε σε ένα μέρος που να βασιλεύει μόνιμα η άνοιξη; Τι χρειάζεται ο Γενάρης, όταν υπάρχει ο Μάης;

Όσοι φαντάστηκαν τον παράδεισο – ανοιξιάτικο τον φαντάστηκαν. Αυτό δεν σας λέει κάτι; Μπορείτε να φανταστείτε παράδεισο στον Βόρειο Πόλο;

Δυστυχώς ο χειμώνας – όπως και το γήρας – δεν είναι εποχή. Είναι μία αναγκαιότητα. Κάτι παραπάνω: είναι μία αδικία.

Δεν ανήκω σε αυτούς που ψιθυρίζουν: «Τα πάντα εν σοφία εποίησεν…» Μπορεί να είναι κι έτσι… Αλλά τότε εν σοφία εποίησεν και το μυαλό μου – και αυτό αδυνατεί να καταλάβει την αναγκαιότητα του χειμώνα, του γήρατος, της παρακμής και του θανάτου. Κάποιος έβαλε μέσα μου έρωτα ζωής παράφορο – και μετά μου ζητάει να αποδεχθώ το αντίθετο…

Για όλους τους εραστές της ζωής ο χειμώνας είναι μία άρνηση. Μπορεί να έχει και μερικές καλές στιγμές – αλλά είναι διαλείμματα. Και είναι οι στιγμές που τον πολεμάμε σωστά, που τον ακυρώνουμε. Χαιρόμαστε την κατάλυση της δύναμής του.

Για όλους τους εραστές του φωτός, η εποχή με τις τεράστιες νύχτες είναι το βασίλειο του σκότους. Η ημέρα που εγώ γιορτάζω δεν είναι η ονομαστική μου εορτή ή τα γενέθλιά μου, αλλά η εικοστή πρώτη Ιουνίου. Το θερινό ηλιοστάσιο – η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου. Όπου το φως κυριαρχεί και η φύση λάμπει.

Βέβαια ο ρομαντικός εξωραϊσμός του χειμώνα, όταν δεν είναι αφέλεια, είναι μία άμυνα. Προσπαθούμε να δούμε τις καλές πλευρές του αναπόφευκτου. Σαν τα γερατειά και πάλι, που τα ονομάσαμε «τρίτη ηλικία» (γέροι δεν υπάρχουν πια) και τους βρίσκουμε διάφορες πραγματικές ή πλαστές χάρες. Παρηγοριά στον άρρωστο…

Κι όλη η τέχνη γύρω από τον χειμώνα; Η αποστολή της τέχνης είναι να απαλύνει την αντιξοότητα: αυτό κάνει και εδώ: καλλωπίζει το μαύρο, για να το αντέξουμε.

(Τόση ώρα μιλάω για το χειμώνα και εννοώ όλα τα άλλα. Ελπίζω να το έχετε καταλάβει…)

Ο Calvin Coolidge πρόεδρος των ΗΠΑ, φημιζόταν για την λακωνικότητά του. Κάποτε πήγε στην εκκλησία όπου ο ιεροκήρυκας εκφώνησε ένα δίωρο κήρυγμα περί αμαρτίας. Όταν στην έξοδο της λειτουργίας, τον ρώτησαν τι είχε πει, ο Coolidge απάντησε: «Ήταν αντίθετος».

Ε λοιπόν κι εγώ «είμαι αντίθετος». Κάθετα – που λένε. Αν από εμένα περιμένατε λόγο πανηγυρικό, έπρεπε να με καλέσετε την άνοιξη. Ο χειμώνας είναι μία δικτατορία – και όσο ζω θα του προβάλλω αντίσταση.

Πηγή: ndimou.gr

***

(Κι όμως κι όμως, προτιμώ το Χειμώνα…
Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους, με πολύ διάβασμα, μουσική, τσάι, σινεμά και ό,τι άλλο εποχιακό αγαπάτε…)

(Πατήστε πάνω στο σκίτσο για μεγέθυνση…)

Σκέψεις αντίθετες μιας χιλιοειπωμένης μαρτυρίας…

Φυλή άνευ και άνω ποταμών…

Ενυδρείο.

Ψάρια πολύχρωμα μιας κατακερματισμένης μνήμης…

Στην όαση κάποιου λίβα ξεχαστήκαμε…

Παλιό τραγούδι ανατολής εμποτιστήκαμε…

Στον τοίχο στήσαμε το αυτί και κουραστήκαμε…

Ενυδρείο.

Ψάρια πολύχρωμα μιας κατακερματισμένης μνήμης…

Τί έχουν τα έρμα και ψοφάνε;

Ξαναβάλτα πίσω να τ’ αρμέξουμε…

…

***

“Υδροχόος” – Νίκος Παπάζογλου

Μπαίνουμε στόν Υδροχόο
και θ’ ανάψουνε φωτιές
οι καιροί νερό θα φέρουν
έτσι λεν αυτοί που ξέρουν
κι όμως θα καούν καρδιές

Όλα τριγύρω αλλάζουνε
κι όλα τα ίδια μένουν
και μένα τα χεράκια της
με λύνουν και με δένουν

Μπαίνουμε στον Υδροχόο
και θα φύγουν οι Ιχθείς
Έτσι ήτανε γραμμένα
Μέσα στ’ άστρα τα σβησμένα
Που ‘χα δει στα μάτια της

Όλα τριγύρω αλλάζουνε
κι όλα τα ίδια μένουν
και μένα τα χεράκια της
με λύνουν και με δένουν

***

Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης, Μουσική: Βάσω Αλαγιάννη, Ερμηνεία: Νίκος Παπάζογλου, Άλμπουμ: Χαράτσι (1984)

Δεν είμαι τακτική αναγνώστρια της στήλης του “Κοριού”. Αρκετές ήταν οι φορές μάλιστα, που δεν τη διάβασα μέχρι τέλους, γιατί κατ’ εμένα, το παράκανε με την ειρωνεία και αδικούσε ανθρώπους (και τα δημόσια πρόσωπα, άνθρωποι είναι…)

Σήμερα όμως, μέσα στον αχταρμά των αρνητισμών και των αεροαναλύσεων, πιστεύω ότι το κείμενο του “Κοριού” ξεχωρίζει για τη διαύγεια και το χιούμορ του και καταφέρνει να κατονομάσει τα συμπτώματα του πολιτικού μας αδιεξόδου.

Άσχημα ξεκίνησε το πολυαναμενόμενο “καυτό” Φθινόπωρο του 2009 για το κυπριακό. Η πρώτη συνάντηση των συνομιλιών ακυρώθηκε από τον ίδιο τον πρόεδρο Χριστόφια. Η διαίσθηση μου μού λέει, ότι έψαχνε αφορμή και η παρεμπόδιση της διέλευσης των προσκυνητών από το οδόφραγμα του Λιμνίτη για τον Άη Μάμα, βόλεψε τα μάλα, μιας και οι Ελληνοκύπριοι είναι τελείως απροετοίμαστοι και ασυντόνιστοι για το δεύτερο γύρο των διαπραγματεύσεων. Στην Αθήνα κηρύχθηκαν εκλογές (επιτέλους!) και η συνεννόηση με το “εθνικό κέντρο” καθίσταται ακόμη δυσκολότερη λόγω της αναμενόμενης προεκλογικής περιόδου. Με τον ΟΗΕ και την ΕΕ ποτέ δεν τα πήγαινε καλά η σημερινή κυβέρνηση. Το Συναγερμό το διατηρούνε στην κατάψυξη γιατί είναι “κακός” και έτσι θα παραμείνει στον αιώνα τον άπαντα, αν πιστέψουμε τους πολιτικούς του αντιπάλους. Έτσι, ό,τι και να δηλώσει ο έρμος ο Αναστασιάδης πάει στο βρόντο…

Το μόνο ευχάριστο είναι η προβλεπόμενη κατάκτηση της πρωθυπουργίας από τον Παπανδρέου…Θυμάμαι τότε, όταν απειλούσε με βέτο στις Βρυξέλλες, ως υπουργός εξωτερικών της Ελλάδας, για την ανατολική διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Παπανδρέου: “Αν δε συμπεριλάβετε την Κύπρο στη διεύρυνση, δε θα μπορώ να επιστρέψω στη χώρα μου, θα με κρεμάσουν ανάποδα στην πλατεία Συντάγματος…”

Λέτε να δούμε φως μετά τις 4 του Οκτώβρη και να αναβιώσουν ΘΕΤΙΚΑ οι σχέσεις Λευκωσίας-Αθήνας;

Όπως καταλαβαίνετε, η γράφουσα προσπαθεί απεγνωσμένα να κρατηθεί από κάπου για να συνεχίσει να ελπίζει…Αυτό διαφαίνεται και στην απόφαση μου να αναρτηθεί ο σημερινός “Κοριός” εξ ολοκλήρου…

***

Τότε τα τανκς σήμερα τα MEDIA

Τα συγχαρητήριά μας στον Καναλάρχη για το επίτευγμά του! Στην επόμενη χοροεσπερίδα του Κάτω Πύργου, ο κ. Κώστας Μιχαηλίδης να τον ανακηρύξει επίτιμο δημότη της κοινότητας. Υπό τα χειροκροτήματα του Γιαννάκη Κακομήρου, βεβαίως!…
Κι άμα ανοίξει το οδόφραγμα του Λιμνίτη εμένα να με χέσετε…

***

Η ΕΔΕΚ συνεδρίασε στον Κάτω Πύργο προς ένδειξη συμπαράστασης προς την κοινότητα.
Δεν ξέρω πώς τους υποδέχτηκαν εκεί πάνω, αλλά, με όλο το σεβασμό προς τα κόμματα και την υψηλού επιπέδου πολιτική ζωή της χώρας μαν, αν ήμουν Τήλλυρος και ήθελα να βγω από αυτή την απομόνωση, θα τους γιαούρτωνα.

***

Να βάλουμε τα πράγματα στη σειρά:
Στην Κύπρο έχουμε κατοχή. Υπάρχει στρατός που ελέγχει το 33% του εδάφους. Στον Πύργο υπάρχει Γραμμή Κατάπαυσης του Πυρός, όχι σύνορα. Τυπικά βρισκόμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση.
Απέναντι έχουμε μια κατάσταση ανώμαλη την οποία θα πρέπει να τη διαχειριστούμε, με τα προβλήματα και τις ιδιορρυθμίες της, μέχρι να εξομαλυνθεί με πολιτική λύση.
Άλλος δρόμος δεν υπάρχει!
Μέσα σε αυτό το δοσμένο περιβάλλον, η κυβέρνηση συζήτησε και συμφώνησε με την άλλη πλευρά μια συγκεκριμένη πρακτική για τη μετάβαση προσκυνητών στη Μόρφου, μέσω Λιμνίτη: Να δοθεί κατάλογος ονομάτων, να γίνει ένας δειγματοληπτικός έλεγχος στα λεωφορεία και να διευκολυνθεί η γρήγορη διέλευση.
Το πρωί, ο Καναλάρχης, ως να ήταν Πρόεδρος ή υπουργός Εξωτερικών, έδωσε οδηγίες να μπουν οι δημοσιογράφοι στο λεωφορείο, χωρίς να είναι καν γραμμένοι στον κατάλογο. Όπως λένε τα Η.Ε., οι Τούρκοι μέτρησαν τους επιβάτες, τους βρήκαν περισσότερους και ακολούθησε το μπάχαλο.
Λοιπόν, αν αυτό δεν ήταν προβοκάτσια, τι ήταν;

***

Θα μου πείτε, τι θα πάθαιναν οι Τουρκαλάδες αν τους άφηναν να περάσουν; Τίποτα! Αυτοί δεν είναι λιγότερο ξεροκέφαλοι από τους δικούς μας.
Όμως, δεν έχουμε σύνορα με την Ελβετία, έχουμε κατοχή, έχουμε τείχος, έχουμε αστυνομία που υπάγεται στο στρατό, έχουμε κι απ΄ εκεί δυνάμεις που θέλουν να καταρρεύσουν όλα, να γίνει η διχοτόμηση να τελειώνουμε.

***

Κοντολογίς, τη δουλειά την έκαναν ένας καναλάρχης, ένας κακόμοιρος κι ένας μουχτάρης, συνεπικουρούντων των ξεροκέφαλων Τουρκαλάδων και της αφασίας του Γιώργου Ιακώβου.
Μια εβδομάδα το έστηναν το σκηνικό της κρίσης τα MME και τα κατάφεραν.
Μπράβο τους!

***

Ποτέ δεν άκουσα τόσους πολλούς “νενέκους” να υποστηρίζουν με τόση αυτοπεποίθηση τη διχοτόμηση.
Ακόμη κι εγώ, που με έχετε παρεξηγημένο, άρχισα να το σκέφτομαι το σινικό τείχος.
Υποκλινόμαστε στην εφευρετικότητα, την οργάνωση και την αποτελεσματικότητα της διχοτομικής παράταξης.

***

Ο αγώνας που ξεκίνησαν με τον Ιωαννίδη από το ΄60, για Κύπρο ελληνική έστω και μισή, επιτέλους δικαιώνεται.
Τότε το έκαναν με τα τανκς, σήμερα με τα Media…

***

Από όλους τους δημοσιογράφους, μόνο ο Κώστας Νάνος είχε το κατς να πει την αλήθεια.
Όλοι οι άλλοι ήταν κουρδισμένα στρατιωτάκια…

***

Όταν διάβαζα το μελοδραματικό ανοιχτό γράμμα του Τσουρούλη προς τον Καρογιάν στη Σημερινή, επειδή πήγε διακοπές την αποφράδα μέρα της 20ης Ιουλίου, νόμιζα ότι του έκανε πλάκα.
Τώρα που τον βλέπω στο Σίγμα να στραγγαλίζει κάθε ελπίδα συνύπαρξης, ομολογώ ότι έπαθα σοκ. Πώς μπορεί ένας γόνος ενός από τους ελάχιστους μικτούς γάμους στη χώρα μας να σκέφτεται έτσι;
Αν δεν τα πιστεύει και τα λέγει είναι λυπηρό, αν βγαίνουν από την ψυχή του είναι δραματικό…

***

Εμένα, αυτό που με λυπεί, είναι πως οι μόνοι που τα καταφέρνουν είναι εκείνοι που γκρεμίζουν.
Βέβαια, είναι πολύ πιο εύκολο να χαλάς παρά να χτίζεις.
Μ’ ένα σπίρτο καίεις ένα δάσος. Για να ξανακάνεις τη μαυρίλα δάσος θέλεις απέραντο κόπο, χρόνο και χρήμα.
Στο Κυπριακό, έγιναν όλοι μανιακοί εμπρηστές. Δεν αφήνουν ούτε ένα τόσο δα χορταράκι να βλαστήσει. Μαύρισαν τη γη μας, μαύρισαν και την ψυχή μας…

***

Είχαμε την ελπίδα ότι με τον σύντροφο κάτι θα γινόταν, αλλά χλωμά τα βλέπω τα πράγματα.
Ένα βήμα μπροστά, ένα πίσω. Μια κουβέντα ριζοσπαστική, ένα κομμάτι από το διάγγελμα του Τάσσου…
Μας έχει ταράξει!…
Τελικά, οι μόνοι που ακούγονται, οι μόνοι που επιβάλλονται, είναι η διχοτομική παράταξη. Επειδή έχει ευδιάκριτο στόχο και καθαρές θέσεις.

***

Ποιος ήταν ο στόχος των εμπρηστών του Κυπριακού; Να καταστρέψουν τις συνομιλίες. Το κατάφεραν.
Ο Χριστόφιας, λένε οι πηγές, γνωρίζει ότι του έκαναν προβοκάτσια, αλλά ακύρωσε τη συνάντηση της Πέμπτης για να ικανοποιήσει το δημόσιο αίσθημα.
Αυτό θα πει διαχείριση.
Όμως, στην κατάσταση που είναι η Κύπρος και εκεί που οδηγείται δεν θέλει διαχειριστή, θέλει ηγέτη!
Διαχειριστές, η κάθε πολυκατοικία έχει έναν, οι ηγέτες είναι που σπανίζουν…

***

Πίσω από τις κλειστές πόρτες ο πρόεδρος παραδέχτηκε πως η διαχείριση που έκανε ο Ιακώβου ήταν της πλάκας.
Ένας ηγέτης θα το παραδεχόταν δημόσια, με ευθύτητα και εντιμότητα. ‘Ενας διαχειριστής θα το φόρτωνε εξ ολοκλήρου στον άλλον.
Λέγοντας ότι ο άλλος δεν τήρησε τη συμφωνία, παίζει το παιχνίδι του προβοκάτορα: Οι απέναντι είναι αναξιόπιστοι, δόλιοι, ύπουλοι, άρα τι ψάχνεις να βρεις μ’ αυτούς.
Ω, τι ευτυχία για τον καναλάρχη να δημιουργεί κοινή γνώμη και να εξαναγκάζει έναν Πρόεδρο να βγαίνει από το δικό του μπαλκόνι και να υιοθετεί τη δική του ρητορική…

***

Ακόμη και η Βολκάν ενθουσιάστηκε από την ακύρωση της συνάντησης και έκανε μια ελληνική φράση πρωτοσέλιδο τίτλο της, για πρώτη φορά από τότε που εκδόθηκε:
“Bravo Hristofias!”
Ήνταν τζιαιρούς εφτάσαμεν…

***

Την πιο νούσιμη δήλωση την έκαμε ο ΔΗΣΥ και ο μόνος που έδειξε κατανόηση στη μαντάρα της κυβέρνησης ήταν ο Αναστασιάδης.
Αυτή ήταν και η απάντηση του Νίκαρου, σε αυτά που υποβάλλει το ΑΚΕΛ, πως όταν έρθει η ώρα θα κλώσει…
Φοβάμαι πως άλλος θα ξανακλώσει.

***

Ωρέ, ο Ομήρου υπονομεύει την κυβέρνηση σε όλα τα επίπεδα, επτά μέρες την εβδομάδα και της δώσατε προίκα τους μισούς ημικρατικούς.
Στον Αναστασιάδη δώσατε 11 μέλη και τα εξισορροπήσατε με 7 του ΕΥΡΩΚΟ (μεταξύ των οποίων και ενεργοί ΕΟΚΑ ΒΗΤΕΣ).
Είπαμε, διαχείριση, αλλά όχι και ασέλγεια…

***

Η αποτίμηση του προέδρου Χριστόφια μετά τη συνάντησή του με τον Σαρκοζί:
“Η Γαλλία, έχει δηλώσει ο Πρόεδρος Σαρκοζί, από το πρώτο λεπτό ως το τελευταίο της ημέρας, των μηνών και των χρόνων θα είναι δίπλα στην Κύπρο”.
Μήπως, σύντροφε, μιλούσε για την Κάρλα, και δεν το κατάλαβες καλά;

***

Απίστευτη η παρέμβαση στο ΡΙΚ και στο ΚΥΠΕ να ρετουσάρουν τις δηλώσεις του Άσσαντ!
Ποιο απίστευτη η σιγή του ΡΙΚ και του ΚΥΠΕ, που αναμεταδίδουν την κριτική που τους γίνεται από πολιτικούς και κόμματα, αλλά δεν λένε τη δική τους εκδοχή.
Ας πουν ότι έκαναν διαχείριση να τελειώνουμε…

****

Την Πέμπτη, όταν εμείς ασχολούμασταν με τον Λιμνίτη, όλο το παγκόσμιο σύστημα εξουσίας (Αμερικάνοι, Ρώσοι, Ε.Ε., ΟΗΕ, Γάλλοι, Κινέζοι) συνέχαιραν την Τουρκία για τα ανοίγματα στην Αρμενία και το ξεπέρασμα μιας διαφοράς που υπάρχει από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Την περασμένη εβδομάδα όλος ο κόσμος συζητά τις ριζοσπαστικές αλλαγές στο εσωτερικό της Τουρκίας, σε σχέση με τους Κούρδους.
Μόνο η Τασσούλα Μαρκουλή, γνωμοδότησε σε άρθρο της στον “Φιλελεύθερο” ότι η Τουρκία δεν αλλάζει.

***

Όποιος δεν κατάλαβε ότι στην Τουρκία συντελείται μια εσωτερική επανάσταση, ότι τώρα η συγκυρία για λύση είναι πιο ισχυρή απ’ ό,τι το 2004, διότι το ΑΚΡ ήλεγξε το εσωτερικό της χώρας και επιμένει στη ρητορική που χρησιμοποιούσε επί Ετζεβίτ, είναι αδαής.
Και όποιος δεν ανέγνωσε σωστά το μήνυμα από τις δηλώσεις που έκανε ο Νταβούτογλου στα κατεχόμενα, είναι πολιτικά αναλφάβητος.

Αντίσταση στην τρομοκρατία

Ένας συνάδελφος που λέγει ότι με αγαπά και με εκτιμά με συμβούλευσε να κάνω λίγο κράτει σήμερα, διότι θα μου πούνε πως δίνω – ξανά – άλλοθι στους Τούρκους.
Σε όσους θα σκεφτούν έτσι, του απαντώ προκαταβολικά:
Κατά πρώτον, αυτού του είδους η τρομοκρατία (“θα σε πούμε προδότη”) που φυλακίζει τη σκέψη από το ‘50 μέχρι σήμερα δεν μας αγγίζει.
Στο κάτω κάτω, σ’ αυτό το πνευματικό νεκροταφείο που ζούμε, το μόνο που έχουμε να σώσουμε είναι την αξιοπρέπειά μας και την ελευθερία μας να εκφραζόμαστε ελεύθερα.
Επί της ουσίας, άλλοθι στους Τούρκους, για να δικαιώσουν το όραμα του Ντενκτάς για δύο κράτη στην Κύπρο, δίνουν οι εργολάβοι του φόβου και οι προβοκάτορες. Είναι αυτές οι λογικές και αυτές οι πρακτικές που μας τους κουβάλησαν και πασκίζουν να τους ριζώσουν εδώ μέσα.
Την επομένη μέρα της φιλικής παραίνεσης, ο διευθυντής σύνταξης του “Φιλελεύθερου” Άριστος Μιχαηλίδης, έγραψε ένα φασιστικό αρθρίδιο με το οποίο υποστήριζε ότι έπρεπε να κρύψουμε τα γεγονότα, για να μη φαίνεται ότι έχουμε κι εμείς ευθύνη για το Λιμνίτη! Προσέξτε, δεν μας είπε ότι είπαμε ψέματα, αλλά γιατί να τα πούμε.
Και ποιος είναι αυτός που ορίζει τι είναι εθνικό καλό και τι όχι, τι πρέπει να λέγεται και τι όχι; Να κάνουμε μια επιτροπή λογοκρισίας, με πρόεδρο τον κ. Μιχαηλίδη και να περνάμε τη σκέψη μας από τα φίλτρα του “Φιλελευθέρου”, διαφορετικά θα μας ανακηρύξει προδότες.
Ουστ, ρε, που δαμέ!

κοριος

“Πολίτης“ - 06/09/2009