ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΟΙ ΑΠΟΚΡΗΜΝΕΣ ΤΩΝ ΠΡΩΙΝΩΝ ΩΡΩΝ…
χυμό λεμονιού
όσοι μου γράφετε σχόλια, όσοι με διαβάζετε και όσοι απλά περνάτε για να δείτε, αν λειτουργεί ακόμη η πιρόγα, αυτή ήταν η ανταπόκριση μου από τις μέρες των γιορτών. Εν αναμονή της νέας χρονιάς, εύχομαι σε όλους μας, μιας και νεότεροι, δεν πρόκειται να γίνουμε στο μέλλον, να γίνουμε τουλάχιστον σοφότεροι…Καλό ξημέρωμα…
Υπό την επήρεια των υδρατμών ενός τσαγιού λεβάντας και μίας χορτόσουπας (η συνταγή παρατίθεται στο τέλος του κειμένου…), καταγράφω σκόρπιες, αφυπνισμένες και κυμματούσες σκέψεις…
Αν και υπήρξε μετριασμός στην κραιπάλη των εορτών (αφού δε ζούμε κοντά στις οικογένειες μας…), μία επίσκεψη σε ένα ανεκδιήγητο κινέζικο εστιατόριο ήταν ικανή να με πετάξει πέρα και παραπλεύρως. Το γεγονός, ότι βρίσκεται κοντά σε αμερικάνικες βάσεις με αρκετή πελατεία από τη στρατιά της εν λόγω χώρας, θα έπρεπε να μου είναι αρκετό ως σήμα κινδύνου, αλλά φευ…Δε θέλω να θίξω τους Αμερικανούς τώρα, αλλά οφείλω να υπενθυμίσω, ότι τα μπουφέ “τρώτε όσο θέλετε” αποτελούν δική τους επινόηση. Κι είναι κρίμα, επειδή προ της εποχής της άκρατης κατανάλωσης τροφίμων (και άλλων ειδών…), διέθεταν και αυτοί ένα πιο απλοποιημένο διαιτολόγιο.
Ένα μεσημέρι Κυριακής, επισκέφθηκα μαζί με ένα φίλο Γερμανό, την εκκλησία τους μέσα στο στρατιωτικό χωριό. Ήμασταν οι μόνοι λευκοί…Βασικά, πήγαμε για να ακούσουμε αυτή την καταπληκτική μουσική σόουλ, αλλά δε μας άφησαν να φύγουμε μετά τη λειτουργία και μας πίεσαν ευγενικά να δεχτούμε την πρόσκληση τους για μεσημεριανό. Έτσι, είχα την ευκαιρία να γνωρίσω και το φαγητό σόουλ, σε μία τεράστια τραπεζαρία, όπου από τη μία πλευρά, χοροπηδούσαν ανέμελα παιδάκια και από την άλλη, σερβίρονταν πατάτες πουρέ, μπριζόλες, χόρτα βραστά, καλαμπόκι και άλλα. Αραιά και που, τα παιδάκια σταματούσαν το παιχνίδι και μας παρουσίαζαν μερικά ποιήματα και τραγούδια. Πολύ οικογενειακή ατμόσφαιρα…Δύσκολα θα πίστευε κανείς, ότι οι ίδιοι άνθρωποι δέχονται, ανά πάσα στιγμή, διαταγές, για επικίνδυνες αποστολές στο Ιράκ ή το Αφγανιστάν με καθόλου ειρηνικούς στόχους…Όμως, ας είναι…Δε θα επιτρέψουμε στην πολιτική να μας εξοντώσει όλα τα ανθρωποκύτταρα. Κάπου-κάπου ακούω και τη μουσική τους από το ραδιόφωνο. Συνήθως, όταν οδηγώ, πέφτω κατά τύχη, πάνω σ’ έναν από τους σταθμούς των βάσεων. Στα διαλείμματα συζητάνε και τα δικά τους θέματα, τη μακρυνή πατρίδα πέρα από τον Ατλαντικό, τις οικογένειες που άφησαν πίσω, το δύσκολο περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωσαν. Πώς να τους αδικήσει κανείς, όταν καταφεύγουν στο στρατό, σε μία απέλπιδα προσπάθεια να κρατηθούν από κάπου και να επιβιώσουν; Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος εναντίον του Αφγανιστάν, πορευτήκαμε μαζί με άλλους πολίτες μέχρι την πύλη του στρατώνα, ανεμίζοντας πανό λευκά και με ουράνια τόξα, υπέρ της άμεσης κατάπαυσης του πυρός. Ανάμεσα μας, υπήρχαν και Αμερικανοί, πρώην στρατιώτες, οι οποίοι δεν άντεξαν την παραλογία της ανήθικης επιθετικότητας των “αμυντικών” τους δυνάμεων και αποχώρησαν. Η κοινωνική κατακραυγή εναντίον τέτοιων ανθρώπων είναι πολύ μεγάλη. Θαυμάζω τη δύναμη και το θάρρος τους να αποτολμήσουν την απόσχιση από το στρατό. Πώς είναι αλήθεια, να διαδηλώνεις εναντίον της χώρας σου σε ξένο έδαφος; Μόνο όσοι το έζησαν το γνωρίζουν. Εύχομαι να μη χρειαστεί να το μάθω ποτέ…Χμ, τέλειο το τσάι λεβάντας, ελπίζω να κοιμηθώ μερικές ώρες πριν φέξει ο ουρανός και αρχίσουν να κελαηδούν τα περιστέρια. Ναι, έχουμε πολλά, κουρνιάζουν τα βράδια στη στέγη του διπλανού κτιρίου. Μία μέρα με τρόμαξαν, ήταν μεσημέρι καλοκαιριού και εισήλθαν καμαρωτά-καμαρωτά από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα μέσα στο διάδρομο. Είδα κι έπαθα να τους ανακόψω την πορεία και να τα οδηγήσω πάλι προς τα έξω. Μια στιγμή, να κοιτάξω τι γίνεται με τη χορτόσουπα…
…
Σχεδόν έτοιμη…Λοιπόν η συνταγή που σας υποσχέθηκα…
Υλικά:
2-3 καρότα ψιλοκομμένα
μερικά φύλλα σέλινο ψιλοκομμένο
1 φλυτζάνι ρύζι
αλατοπίπερο
ελαιόλαδο
χυμό λεμονιού
Εκτέλεση:
Ρίχνετε τα χόρτα μαζί με το ρύζι (η μαμά μου βάζει και λίγες πατατούλες ή/και μαϊντανό…) σε μπόλικο νερό να βράσουν για 30 με 40 λεπτά. Λίγο πριν σβήσετε το μάτι, αλατοπιπερώνετε και ραντίζετε τη χορτόσουπα με μερικές σταγόνες ελαιόλαδο. Ο χυμός λεμονιού προστίθεται τελευταίος στο πιάτο.
Αγαπητοί επισκέπτες,
όσοι μου γράφετε σχόλια, όσοι με διαβάζετε και όσοι απλά περνάτε για να δείτε, αν λειτουργεί ακόμη η πιρόγα, αυτή ήταν η ανταπόκριση μου από τις μέρες των γιορτών. Εν αναμονή της νέας χρονιάς, εύχομαι σε όλους μας, μιας και νεότεροι, δεν πρόκειται να γίνουμε στο μέλλον, να γίνουμε τουλάχιστον σοφότεροι…Καλό ξημέρωμα…
4 σχόλια
Ο ΜΑΝΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ, ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ, ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ, ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ…
- Υπάρχουν σήμερα περιθώρια για παραμύθια, για όνειρα; Επιτρέπει η εποχή μας;
***
(Δείτε ΕΔΩ σε μια παλαιότερη ανάρτηση της πιρόγας,
Ο Μάνος Χατζιδάκις συμβολίζει την εκλεπτυσμένη σοφία που αναδύεται μέσα από την τέχνη. Η μουσική του είναι ένα ταξίδι στον κόσμο του ονείρου και της ευαισθησίας, τα ποιήματα του, αποστάγματα ενός αγιάτρευτου έρωτα με τη ζωή…Μία αισθαντική παρουσία, μία φωνή που μας λείπει…Ειδικά αυτές τις φλύαρες μέρες…
Αφουγκραστείτε τον…
Για τα όνειρα…
- Υπάρχουν σήμερα περιθώρια για παραμύθια, για όνειρα; Επιτρέπει η εποχή μας;
Μ. Χ.: Στην ωριμότητα, όχι. Στη νεανική ηλικία, κάθε νεανική ηλικία, σε κάθε εποχή, θα έχει τα όνειρα της. Δεν μπορώ να σου πω, ότι ανήκω στην εποχή των ονείρων. Λυπάμαι γι αυτό. (γελάει)
- Τα όνειρα όμως, δε νομίζω, ότι απαραίτητα πρέπει να έχουν ηλικία. Όνειρα μπορεί να έχει ο καθένας.
Μ. Χ.: Τί όνειρα μπορεί να έχει ένας άνθρωπος 65 ετών, όπου μπορεί και βλέπει τα πράγματα σαν ακτινογραφία; Το όνειρο είναι, όταν δεν μπορείς να δεις τις ακτινογραφίες και βλέπεις τις εικόνες. Αρχίζουμε και βλέπουμε τις πλαστικές εικόνες, τις χαλκομανίες, μετά βλέπουμε τις φωτογραφίες, μετά τη ζωγραφική και στο τέλος ακτινογραφίες. Εγώ είμαι στην περιοχή των ακτινογραφιών.
- Παρόλ’ αυτά, επειδή εγώ δεν μπορώ να το δεχτώ αυτό, πρέπει να ρωτήσω: “Ο Χατζιδάκις ο Μάνος έχει κάποια όνειρα;”
Μ. Χ.: Όχι. Έχω σχέδια, όνειρα, όχι. Τα σχέδια είναι μία έκφραση ζωτικότητας. Τα όνειρα είναι μία μορφή άγνοιας. (γελάει) Δεν μπορώ να έχω άγνοια, δε μου επιτρέπεται. Δεν αισθάνομαι άσχημα, καθόλου. Απλούστατα, σέβομαι τα όνειρα των νέων, όπως και σέβομαι τη μεταλλαγή τους σε σχέδια, απλώς, όσο περνάει η ηλικία.
Για την Ευρώπη…
Μ. Χ.: Κοιτάχτε, ετοιμαζόμαστε για μία άλλου είδους σκλαβιά τώρα. Η ευρωπαϊκή ενότητα, τί νόμισες, ότι είναι; Είμαστε πραγματικά ένα κράτος με δύναμη, ώστε να μπορέσουμε να επιβάλουμε απόψεις; Θα γίνουμε μία επαρχία, στην οποία θα μας διοικεί η Ευρώπη και θα έχουμε μία ψευδαίσθηση, ότι συνδιοικούμεθα στην Ευρώπη. Λοιπόν, αυτή δεν είναι μία σκλάβιά; Τουλάχιστον με τα κριτήρια που είχαμε επί Τουρκοκρατίας…Και πάλι οι εξαιρέσεις επί Τουρκοκρατίας, υπήρξανε και αναπτυχθήκανε στον ευρωπαϊκό χώρο. Μόνο που δε θα ζούν στην Αθήνα και θα ζούνε στον ευρωπαϊκό χώρο. Μα ποιός από μας δε θα το έκανε, αν είχε τις δυνατότητες έστω και πριν είκοσι χρόνια; Υπάρχει καμία εγγύηση σωστής αναπτύξεως εδώ μέσα στον τόπο αυτό; Ποτέ. Αλλά βέβαια ο τόπος μας προχωράει πάντα με τις εξαιρέσεις του, έτσι θα προχωρήσουμε και στο μέλλον. Περί Τουρκοκρατίας λοιπόν, ασφαλώς θα είναι μία μορφή της ευρωπαϊκής μας θητείας που βέβαια δε θα μπορέσουμε ποτέ να απαλλαγούμε ούτε να απελευθερωθούμε, διότι θα είναι μία επιλογή μας, ενώ επί Τουρκοκρατίας, έγινε μία υποταγή μας, αυτή είναι η διαφορά.
Για την Παιδεία…
- Μάνο Χατζιδάκι, έτσι όπως μιλάμε τώρα, αν σε ρωτούσε κανείς: “Έχεις εμπιστοσύνη στους ανθρώπους;” – τί θα απαντούσες;
Μ. Χ.: Ο άνθρωπος έχει μέσα του το σπέρμα της συνέχειας και της καταστροφής, της επιβίωσης και της καταστροφής. Αυτά τα δύο στοιχεία, θα παλεύουν πάντα. Οι ίδιοι άνθρωποι θα είναι καταστροφείς και σχεδιαστές. Ομαδικά προχωράει ο άνθρωπος μόνο με ισχυρή παιδεία, αλλά την ισχυρή παιδεία δεν τη θέλουν τα κράτη. Οι κοινωνίες δεν τη θέλουν την ισχυρή παιδεία, διότι ανεξαρτοποιεί τα άτομα και γίνονται επικίνδυνα. Συνεπώς, να πάψει ο κόσμος να πιστεύει, ότι υπάρχει οποιοδήποτε σύστημα που επιδιώκει την απελευθέρωση του.
Για τα Εξάρχεια…
Μ. Χ.: Όταν έρχεται η πολιτεία και μας περιφρουρεί από ομάδες που δε μας μοιάζουν και καταδιώκει αυτές τις ομάδες αστυνομικά, είναι πιο επικίνδυνο από το να τους άφηνε να υπάρχουν. Αυτό που έγινε λίγο πολύ στα Εξάρχεια, είναι ένα θλιβερό θέαμα, το οποίο ποτέ δε θα με συμφιλιώσει μαζί του. Και είναι λάθος να νομίζουμε, ότι περιφρουρείται η ελευθερία μας, με το να καταδιώκονται άνθρωποι που δε μας μοιάζουν και ότι θα έρθει μία δεδομένη στιγμή που κι εμείς δε θα μοιάζουμε με κάποιους και θα καταδιωχθούμε και θα έχουμε το παρελθόν, ότι ανεχθήκαμε τις καταδιώξεις των ανθρώπων που δε μας μοιάζουν, άρα κι εμείς σωστά θα καταδιωχθούμε. Μην ξεχνάμε, ότι αυτό είναι και η αρχή και η βάση του εθνικοσοσιαλισμού και του φασισμού. Δεν κινδυνεύουμε από αυτούς που δε μας μοιάζουν. Κινδυνεύουμε από αυτούς που μας περιφρουρούνε και καταδιώκουν αυτούς που δε μας μοιάζουν.
***
(Δείτε ΕΔΩ σε μια παλαιότερη ανάρτηση της πιρόγας,
Το χαμόγελο της Τζοκόντας – όλες οι συνθέσεις, συνοδευόμενες από ένα σημείωμα του Μάνου Χατζιδάκι…)
MOON RIVER
Moon river, wider than a mile,
***
***
Moon river, wider than a mile,
I ‘m crossing you in style, some day.
Oh, dream maker, you heart breaker,
Wherever you ‘re goin’, I ‘m goin’ your way.
Two drifters, off to see the world,
There ’s such a lot of world to see.
We ‘re after the same rainbow’s end,
Waitin’ ’round the bend,
My huckleberry friend,
Moon river, and me!
***
Μουσική: Henry Mancini, Στίχοι: Johnny Mercer, Ερμηνεία: Sarah Brightman, Άλμπουμ: La luna (2000)
***
(Ένα παγωμένο ποτάμι εξ ουρανού, μας περιλούζει απόψε μ’ ένα κατάλευκο φως…Τι διακριτική που είναι η Πανσέληνος του Δεκέμβρη…)
ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου, Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος, Ερμηνεία: Νίκος Ξυλούρης
***
(Ομοιότητες με την περυσινή ανάρτηση ΕΔΩ, δεν είναι καθόλου συμπτωματικές…)
Πριν τρία χρόνια, έτυχε να είμαι στις 17 του Νοέμβρη στην Αθήνα. Πέρασα αρκετές φορές, κατά τη διάρκεια της μέρας της επετείου από το Πολυτεχνείο, θέλοντας ν’ αποθέσω ένα λουλούδι στο μνημείο, στο άνοιγμα της πύλης της εισόδου.
Αποδείχτηκε όμως, αδύνατο, λόγω της πληθώρας των περιπτέρων των πολιτικών νεολαίων, των συνεχών καταθέσεων στεφάνων των επισήμων και της αυξανόμενης κοσμοσυρροής.
Εντούτοις, επέμενα στο ανεκπλήρωτο ‘τάμα’ μου και ξαναπήγα την επομένη.
Αυτό που αντίκρυσα, δεν περιγράφεται, η θέα ενός άδειου κι ερημωμένου κτιρίου με λίγα μαραμένα λουλούδια στον περίγυρο, στους τοίχους γραμμένα συνθήματα κι οι αίθουσες μπροστά εγκαταλελειμένες.
Μόνο οι πίσω κτιριακές εγκαταστάσεις ‘λειτουργούσαν’ ως ένα είδος αναγνωστηρίων με ελάχιστο εξοπλισμό και σκυθρωπούς ρακένδυτους φοιτητές.
Ένα κτίριο, όπως του παλαιού Πολυτεχνείου, στο οποίο διαδραματίστηκε το σημαντικότερο κεφάλαιο της νεοελληνικής ιστορίας, η εξέγερση των φοιτητών το Νοέμβρη του 1973 εναντίον της Χούντας, κινδυνεύει να καταλήξει σε ερήπιο στο κέντρο της Αθήνας!
Το όνειρο πραγματοποιήθηκε, έστω για μία και μοναδική φορά, μπόρεσα ν’ αποτίσω ελάχιστο φόρο τιμής επί τόπου, στα παιδιά που αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν για ένα τόσο πανανθρώπινο σύνθημα όπως το ‘Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία’.
Οι θλιβερές εικόνες του κτιρίου όμως, θα συνοδεύουν/στιγματίζουν για πάντα αυτή την ανάμνηση κι οι συνειρμοί για το πόσο σεβόμαστε ως λαός τις μνήμες αγώνων του παρελθόντος είναι δυστυχώς, αναπόφευκτοι.
***
