ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ
Η ιδέα γι αυτή την ανάρτηση προέκυψε από μια επισήμανση μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου για ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο, το οποίο αναφέρεται στις σημερινές πραγματικότητες, όσον αφορά τα γλωσσικά θέματα στην Κύπρο. Πολλά είναι τα ερωτήματα και οι προβληματισμοί που δημιουργούνται. Ελπίζω να δώσει τροφή για σκέψη ή και για συζήτηση…
Αντί γι άλλων σχολίων, μεταφέρω εισαγωγικά, τι έγραφα σε μία παλαιότερη δημοσίευση μου ΕΔΩ, με τίτλο “Γλώσσες κι ορισμοί”…
Η ιδέα γι αυτή την ανάρτηση προέκυψε από μια επισήμανση μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου για ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο, το οποίο αναφέρεται στις σημερινές πραγματικότητες, όσον αφορά τα γλωσσικά θέματα στην Κύπρο. Πολλά είναι τα ερωτήματα και οι προβληματισμοί που δημιουργούνται. Ελπίζω να δώσει τροφή για σκέψη ή και για συζήτηση…
Αντί γι άλλων σχολίων, μεταφέρω εισαγωγικά, τι έγραφα σε μία παλαιότερη δημοσίευση μου ΕΔΩ, με τίτλο “Γλώσσες κι ορισμοί”…
Η γλώσσα είναι μάθηση και βίωμα, μέσο έκφρασης, αλλά και ταύτισης, στοιχείο πολιτισμού, αλλά και παράθυρο στον κόσμο.
Η μητρική γλώσσα, ιεραρχικά μέσα μας, για συναισθηματικούς και πρακτικούς λόγους, συνήθως, καταλαμβάνει το πιο ψηλό αξίωμα. Δεν είναι όμως αυτονόητες οι γνώσεις της. Συνάντησα πολλούς ανθρώπους, οι οποίοι αδυνατούν να κάνουν σωστή χρήση της μητρικής τους γλώσσας. Ελλείψει ουσιαστικής φροντίδας, ήρθε μοιραία η παρακμή στην έκφραση, το λεξιλόγιο, τη σύνταξη. Η τριβή με την καθημερινότητα, αντί ν’ ανοίγει ορίζοντες, πολλές φορές, δίνει άλλοθι για παραίτηση από κάθε ίχνος πολιτισμού. Το πρώτο δείγμα αυτής της κόπωσης εμφανίζεται συνήθως στη γλώσσα.
Η δική μου απόφαση, ότι δε θα εγκαταλείψω την προσπάθεια, πάρθηκε ευτυχώς νωρίς. Το γεγονός ότι ζούσα (και ζω ακόμη) στο εξωτερικό δυσχέραινε κάπως την κατάσταση. Οι γνώσεις ξένων γλωσσών, όμως, αντίθετα απ’ ότι θα περίμενε κανείς, συνέβαλαν θετικά. Έμοιαζε κάθε φορά που ξεκινούσα την εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας, σα να μάθαινα εκ νέου, ταυτόχρονα και τη μητρική μου. Αντίκρυζα την Ελληνική παράλληλα μέσα από μία άλλη οπτική γωνία και χαιρόμουν που μου χάριζε πάντα διεξόδους στις νέες σκέψεις και νέες εποχές της ζωής μου, χωρίς να με αποδιώχνει σε σφιχτό εναγκαλισμό με τις ξένες, τις οποίες επίσης αγάπησα και σεβάστηκα πολύ. Η προσπάθεια επεκτάθηκε και σε αυτή την κατεύθυνση, με σκοπό να είμαι όσο το δυνατόν πιο αυτόνομη στην έκφραση, ανεξάρτητα σε ποια γλώσσα επικοινωνώ, μη αναμειγνύοντας δανεικές λέξεις εκεί που δεν πρέπει, και χωρίς να γίνεται διάκριση εις βάρος καμίας.
Ως Κύπρια, όμως, είχα φυσικά κι άλλα γλωσσικά αποθέματα, την κυπριακή διάλεκτο, την οποία χρησιμοποιούσα προφορικά στο τηλέφωνο ή τις διακοπές. Κι εδώ θα εκπλαγείτε σίγουρα με το εξής παράδοξο, η σχεδόν μηδαμινή εξάσκηση της κυπριακής, δεν κατάφερε να την παραμερίσει από το γνωστικό μου πεδίο. Συνομιλώντας με φίλους και συγγενείς, αναρριχούνται από μέσα μου εκφράσεις που ούτε η ίδια δε θα θυμόμουνα ότι γνωρίζω. Και χωρίς να είναι η πρώτη, από άποψη μεθοδικής μάθησης - θα δυσκολευόμουν πολύ να γράψω ή να διαβάσω στα κυπριακά π.χ. – κατέληξε να είναι η πιο οικεία απ’ όλες. Η οικεία γλώσσα για τους οικείους μόνο, τη μητέρα, τον πατέρα, την ξαδέλφη, τη φίλη, τη γειτόνισσα…Ακόμη και Κύπριος/α να είναι κάποιος/α, χρειάζεται πάντα λίγος χρόνος εξοικείωσης, για να μπορέσω να επικοινωνήσω μέσω της κυπριακής μαζί του/της. Ίσως θα έπρεπε ν’ αποδείξει πρώτα ότι θ΄άξιζε αληθινά τον κόπο, πριν ανοίξουν οι πύλες εισόδου στον ιδιαίτερο χώρο τού είναι μου, όπου επιβίωσαν τα κυπριακά, χωρίς καμία πρωτοβουλία ή φροντίδα εκ μέρους μου.
***
Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική
Στις αμμουδιές του Ομήρου στην Ακτή Ολυμπίων, μέσα σε πλήθος αποτσίγαρα (δείγμα -και αυτό- της ασυνειδησίας των καπνιστών), μια Ανατολικοευρωπαία και ένας Ασιάτης, υπάλληλοι παρακείμενου καταστήματος, περιφέρονται ανάμεσα στους ηλιοθεραπευόμενους ιθαγενείς και ξένους και με όσα αγγλικά γνωρίζουν (ελληνικά ούτε λέξη), προσπαθούν να τους εξυπηρετήσουν επί τόπου (παράδοση επί της άμμου ή, κατά το ελληνοκυπριακότερο, ντελίβερι) με τα ποτά και τα εδέσματα που διαθέτει το κατάστημα. Με πλησιάζει ο Ασιάτης, λέει τα αγγλικά του, απαντώ στα ελληνικά, με κοιτάζει σαν να βλέπει εξωγήινο και απομακρύνεται. Οι λοιποί ιθαγενείς ανταποκρίνονται αγγλιστί.
Περιστατικό δεύτερο: σε κατάστημα στην οδό Αγ. Ανδρέου στη Λεμεσό, χαιρέτησα την αλλοδαπή υπάλληλο, η οποία με κοίταξε με ανέκφραστο ύφος χωρίς ν’ απαντήσει. Ρώτησα αν διέθετε το κατάστημα κάτι που έψαχνα. Με περισσή αυθάδεια μου έκοψε τη διαταγή: speak English! Δεν μου πήρε πολύ χρόνο να αντιληφθώ πως στα περισσότερα καταστήματα, εστιατόρια, περίπτερα, κέντρα αναψυχής στο κέντρο και στην παραλιακή περιοχή της Λεμεσού (βεβαίως όχι μόνο της Λεμεσού) δεν είναι δυνατόν να συνεννοηθείς μιλώντας ελληνικά, και αν επιμείνεις, θα εισπράξεις αυτού ή και χειρότερου επιπέδου συμπεριφορά.
Περιστατικό τρίτο: σε μικρό εστιατόριο στο κέντρο της Λεμεσού ήλθε να με εξυπηρετήσει αλλοδαπή υπάλληλος και μου μίλησε στα αγγλικά. Της απάντησα στα ελληνικά και αμέσως φάνηκε πως καταλάβαινε αυτά που της έλεγα (άρα δεν θα έφευγα νηστικός από κει). Υπήρχαν περίπου άλλοι 20 Ελληνοκύπριοι (μεταξύ τους και μία ελληνο-φιλόλογος) οι οποίοι χωρίς καμία εξαίρεση και, προφανώς, χωρίς κανένα ενδοιασμό, επικοινωνούσαν με τη μοναδική υπάλληλο στα αγγλικά.
Περιστατικό τέταρτο: Ελληνοκύπριος σταμάτησε απότομα το θορυβώδες όχημά του στο πρατήριο βενζίνης και προτού ο αλλοδαπός υπάλληλος που πλησίασε να τον εξυπηρετήσει ανοίξει το στόμα του, ο Ελληνοκύπριος του μίλησε, βεβαίως, στα αγγλικά. Τις δύο, όχι μία, ελληνικές σημαιούλες, τις οποίες είχε κολλήσει στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου για να διαλαλεί την ελληνικότητά του, τι τις ήθελε; Για να τις φτύνει και να τις ποδοπατά κάθε φορά που περιφρονεί την ελληνική γλώσσα, τη δική του γλώσσα, στον ίδιο του τον τόπο; Προφανώς το αλαλάζον κύμβαλον καμία γνώση ή σχέση έχει με τον ελληνισμό. Απλά ενδύεται το προσωπείο της ελληνικότητας για να αυτοδιαφημιστεί για λόγους εντυπωσιασμού (και δυστυχώς δεν είναι ο μόνος).
Περιστατικό πέμπτο: όταν έφτασε η σειρά μου για έλεγχο ασφάλειας αποσκευών στον αερολιμένα Λάρνακας, η αλλοδαπή υπάλληλος μου ζήτησε στα αγγλικά να βγάλω το σακάκι μου. Ευτυχώς που συγκρατήθηκα και της υπέδειξα ότι εδώ δεν είναι Αγγλία (δεν είναι;), οπόταν και μου μίλησε με σπασμένα, έστω, ελληνικά.
Τα περιστατικά στα οποία μπορεί να αναφερθεί κάποιος για να δείξει την περιφρόνηση του μέσου Ελληνοκύπριου προς τη γλώσσα που του έδωσαν είναι αμέτρητα. Το φαινόμενο είναι μοναδικό ανά το παγκόσμιο. Δεν υπάρχει άλλη περίπτωση χώρας στην οποία οι ιθαγενείς να επικοινωνούν σε γλώσσα άλλη από τη μητρική τους μέσα στην ίδια τη χώρα τους. Σε όλες τις χώρες σήμερα διαμένουν και εργάζονται αλλοδαποί, αλλά όλοι ανεξαίρετα αναγκάζονται να μάθουν να μιλούν τη γλώσσα της χώρας που τους φιλοξενεί, αλλιώς, δεν υπάρχει ενδεχόμενο εργοδότησης, τουλάχιστον σε θέσεις που συνεπάγονται συνδιαλλαγή με το κοινό. Για παράδειγμα, όλοι οι αλλοδαποί που εργάζονται σε ξενοδοχεία, εστιατόρια, αναψυκτήρια, κέντρα διασκέδασης και άλλα καταστήματα, μιλούν πολύ καλά ελληνικά αν είναι στην Ελλάδα, πολύ καλά ιταλικά στην Ιταλία, πολύ καλά αγγλικά στην Αγγλία. Διανοήθηκε κανείς πώς θα αντιδρούσε ένας Έλληνας αν έμπαινε σε κατάστημα οπουδήποτε στην Ελλάδα και η αλλοδαπή υπάλληλος του έλεγε speak English; Αυτή είναι βέβαια εντελώς υποθετική ερώτηση γιατί χωρίς ελληνικά η αλλοδαπή δεν θα ήταν υπάλληλος. Ενώ στην αγγλόπληκτη χώρα μας, οι εργοδότες που δικαιολογημένα επιδιώκουν το κέρδος με όσο το δυνατόν λιγότερη προσπάθεια και λιγότερα έξοδα, βρίσκουν ένα αλλοδαπό άτομο που μπορεί να επικοινωνεί τουλάχιστον στοιχειωδώς στα αγγλικά και το προσλαμβάνουν για να εξυπηρετεί τους πελάτες, είτε αυτοί είναι ιθαγενείς είτε περιηγητές (τουρίστες). Το σκεπτικό τους είναι απλό. Οι μεν τουρίστες λίγο-πολύ θα γνωρίζουν αγγλικά, οι δε Ελληνοκύπριοι-προβατάκια (μην παρεξηγηθούν κιόλας ότι δεν μιλούν αγγλικά) θα σπεύσουν να αποδείξουν την παντελή έλλειψη αυτοσεβασμού, συμπεριφερόμενοι ωσάν τα δουλικά της Ελισάβετ. Επομένως, το φταίξιμο γι’ αυτό το κατάντημα βαραίνει κατά κύριο λόγο τους ίδιους τους “ελληνόφωνους” συμπολίτες μας και λιγότερο τους εργοδότες ή τους αλλοδαπούς εργοδοτούμενους.
“Δεν ξέρω πιο δυνατό, πιο βαθιά αισθητό και ευρύτερα αναγνωρίσιμο χαρακτηριστικό ελληνικότητας από τη γνώση και τη χρήση τής ελληνικής γλώσσας”. (Γ. Μπαμπινιώτης, Το ΒΗΜΑ, 07/10/2007). Συνεπώς, η διάβρωση του κύριου χαρακτηριστικού της εθνικής ταυτότητας του Ελληνοκύπριου μπορεί να θεωρηθεί ως μια συνεχώς επιδεινούμενη εθνική ασθένεια. Και ενώ εμείς οι ίδιοι ούτε έχουμε ούτε δείχνουμε αυτοσεβασμό, δημιουργούμε και ανακαλύπτουμε εντός και εκτός των τειχών εχθρούς που επιβουλεύονται την εθνική μας ταυτότητα. Ιδιαίτερα ασυνεπείς μεταξύ λόγων και έργων είναι κάποιοι αυτόκλητοι υπερασπιστές των εθνικών μας χαρακτηριστικών, όπως π.χ. ο εκ Λεμεσού έντιμος ιδεολόγος και έχων εθνικάς τας φρένας κύριος βουλευτής, ο οποίος σε εστιατόριο στο ιστορικό κέντρο της πόλης μιλούσε αγγλικά στην εκ Σερβίας υπάλληλο (παρεμπιπτόντως, το ό,τι κάπνιζε αυτός συν ένα από τα άλλα δύο μέλη της παρέας του σε κλειστό χώρο είναι άλλο θέμα, η ιδεολογία βλέπετε).
Εδώ λοιπόν στη χώρα της δουλοπρέπειας, η ασθένεια της αγγλολαγνείας ενδημεί. Θεράποντες δεν υπάρχουν (ο ΚΟΤ δεν ενδιαφέρεται, το Υπουργείο Εμπορίου δηλώνει αναρμόδιο, ο Σύνδεσμος Καταναλωτών, το ίδιο). Και επειδή η γλώσσα είναι και παιδεία και πολιτισμός, μήπως το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού θα έπρεπε να ενδιαφερθεί για το θέμα; Επιπρόσθετα από την ουσιώδη πτυχή, ας το δει κάποιος και από καθαρά ωφελιμιστική άποψη, δηλαδή τη διάδοση της ελληνικής γλώσσας σε χιλιάδες αλλοδαπούς. Όμως στο παρόν στάδιο, επειδή αυτοθεραπεία δεν γίνεται, θεραπεία δεν υπάρχει. Συνεπώς, τα δουλικά της Ελισάβετ θα συνεχίσουν να αγγλοφέρονται υποτασσόμενα στις προσταγές κάθε αλλοδαπού/πής που δικαιολογημένα δεν μπαίνει στον κόπο να μάθει ελληνικά. Εκεί δε που η κατάσταση είναι εντελώς εκτός ελέγχου, είναι τα ξενοδοχεία. Με τη δικαιολογία, που σε κάποιο βαθμό ευσταθεί, ότι δεν βρίσκουν ντόπιους να εργοδοτήσουν, οι ξενοδόχοι έχουν γεμίσει τα ξενοδοχεία με αλλοδαπούς, καμία αντίρρηση. Όταν όμως θέλουν να προσελκύσουν και ντόπιους πελάτες (ανακοινώνουν μάλιστα και ειδικές προσφορές) παίρνουν ως δεδομένο το γεγονός ότι οι Ελληνοκύπριοι θα εξυπηρετούνται στα αγγλικά. Ούτε λόγος να γίνεται για προσπάθεια εκμάθησης από πλευράς εργοδοτουμένων της ελληνικής γλώσσας. Αγγίζουμε άλλο πολύ μεγάλο θέμα βέβαια, αλλά το πρόβλημα με την εργοδότηση αλλοδαπών στον τομέα του τουρισμού έχει ευρύτερες προεκτάσεις. Πολυδιαφημίζεται η κυπριακή φιλοξενία, που αποτελεί παράδοση κλπ. Σε ποια κυπριακή φιλοξενία αναφέρονται αφού από τη στιγμή που θα πατήσει το πόδι του στην Κύπρο ο αλλοδαπός τουρίστας, θα συναντήσει και θα εξυπηρετηθεί μόνο από αλλοδαπούς;
Υπάρχει όμως και μια άλλη σημαντική πτυχή, αυτή που αφορά τις γλωσσικές εμπειρίες που αποκτούν τα παιδιά εντός και εκτός οικίας. Στους πιο πολλούς χώρους αναψυχής ακούνε αγγλικά, στην τηλεόραση η ελληνική γλώσσα υποφέρει (παρένθεση: τι ήταν εκείνο το συγκλονιστικό που ακούστηκε στις βραδινές ειδήσεις τηλεοπτικού καναλιού, ότι δηλαδή ο πρώην Πρωθυπουργός του Ισραήλ “ασκείται ποινικά”), στο διαδίκτυο κυριαρχούν τα αγγλικά, το ίδιο και στα ηλεκτρονικά παιχνίδια, η οικιακή βοηθός (όπου υπάρχει) μιλά αγγλικά και πάει λέγοντας. Το καλό βιβλίο στα ελληνικά ποιος το διαβάζει; Μια και η αναφορά στον γραπτό λόγο, δεν υπάρχει καμιά δυσκολία για όποιον αδαή περί τα καθ’ ημάς επισκεφθεί τις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου να αποφανθεί ότι τις κατοικούν αγγλόφωνοι. Οι κάθε λογής ατάκτως τοποθετημένες πινακίδες διαφόρων μεγεθών, σχημάτων και χρωμάτων που αποτελούν το αποκορύφωμα της ασχήμιας (καλά, οι τοπικές αρχές δεν έχουν επιτροπές καλαισθησίας;) με την οποία επενδύουμε τις πόλεις και τα χωριά μας, είναι στα αγγλικά. Για παράδειγμα, στη Λεμεσό από τα 100 περίπου καταστήματα στο τμήμα της οδού Ανεξαρτησίας από τον πεντάδρομο μέχρι την οδό Αθηνών, δύο (!!) έχουν πινακίδες στα ελληνικά. Στην τουριστική περιοχή υπάρχουν και κάποιες πινακίδες σε δύο γλώσσες (αγγλικά-ρωσικά και αγγλικά-ελληνικά). Σε ποιους πελάτες απευθύνονται οι επιχειρηματίες μέσω των πινακίδων στα αγγλικά είναι πασιφανές: στους Άγγλους και στους αγγλόφωνους, όχι ασφαλώς στους ελληνόφωνους Κύπριους, που έχουν τη δική τους γλώσσα την οποία μιλούν και γράφουν με πολλή περηφάνεια. Μπορεί βέβαια αρκετοί, ίσως οι πιο πολλοί, να βάζουν την υπογραφή τους με αγγλικούς χαρακτήρες, να στέλνουν μηνύματα με τα κινητά τηλέφωνα στα αγγλικά και να μιλούν, ακόμα και στα σκυλιά τους, στα αγγλικά. Φαίνεται πως η επικρατούσα άποψη για τα ευφυή τετράποδα είναι ότι έχουν μια έμφυτη ικανότητα να αντιλαμβάνονται πολύ καλύτερα την αγγλική από την ελληνική γλώσσα, μέχρι που και η Αστυνομία μας εκπαιδεύει, όπως ακούγεται, τους αστυνομικούς σκύλους στα αγγλικά. Σε πλήρη αντίθεση με τα πιο πάνω και που αποτελεί μάλλον την εξαίρεση, το δικό μου σκυλί, ακόμα και τώρα στα γεράματά του, αντιλαμβάνεται πλήρως τα παραγγέλματά μου στα ελληνικά. Επανερχόμενος στις πινακίδες, είχα την τύχη να επισκεφθώ τον περασμένο Αύγουστο την Ισπανία και σε τρεις μεγάλες πόλεις (Μαδρίτη, Σεβίλλη, Βαρκελώνη), που δικαιολογημένα προσελκύουν μεγάλο αριθμό επισκεπτών ιδιαίτερα από το εξωτερικό, δεν είδα ούτε μία πινακίδα στα αγγλικά, ούτε καν δίγλωσση. Όλες οι πινακίδες εντός αλλά και εκτός πόλεων ήταν στα ισπανικά, και μπράβο τους.
Εναρμονισμένη με την επικρατούσα τάση και την όλη ατμόσφαιρα αγγλολαγνείας, η ΑΤΗΚ (Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύπρου) πρωτοπορούσα έγινε ΣΙΤΑ. Μόνο ΣΙΤΑ, το ΑΤΗΚ έχει διαγραφεί. Η ιστοσελίδα της στο διαδίκτυο είναι στα αγγλικά χωρίς δυνατότητα επιλογής άλλης γλώσσας και οι πληροφορίες για τον καιρό και τα φαρμακεία που δίνονται στην αρχική σελίδα όχι μόνο είναι στα αγγλικά, αλλά και τα ονόματα των πόλεων της Κύπρου είναι αντί Lefkosia, Nicosia (πόλη της Σικελίας σε υψόμετρο 724 μέτρων με 15.000 κατοίκους), αντί Lemesos, Limassol (αυτό ποιος το εφεύρε;), αντί Pafos, Paphos κλπ. Έστειλα τουλάχιστον δύο φορές στο παρελθόν στην πάλαι ποτέ ΑΤΗΚ και νυν ΣΙΤΑ ηλεκτρονικό μήνυμα με σχετικές υποδείξεις, αλλά απάντηση δεν πήρα. Σε αντίθεση με τη ΣΙΤΑ, η ΑΗΚ παρέμεινε ΑΗΚ (δεν την πήρε το ρεύμα) και, προς τιμήν της, έχει την ιστοσελίδα της στα ελληνικά και στα αγγλικά.
Τελειώνω επαναλαμβάνοντας πως η διάβρωση της γλώσσας που μας έδωσαν είναι διάβρωση της ελληνοκυπριακής μας ταυτότητας και ότι η αποικιοκρατία τώρα δικαιώνεται. Εύλογα βεβαίως θα διερωτηθεί κανείς γιατί ασχολούμαι με τέτοιου είδους επουσιώδη ζητήματα αφού προέχει το εθνικό θέμα.
Υ.Γ. Προς επιβεβαίωση της πιο πάνω παραγράφου, μόλις πήρα διαφημιστικό μήνυμα στο κινητό μου τηλέφωνο από μεγάλο συγκρότημα καταστημάτων που άνοιξε πρόσφατα στη Λεμεσό. Το μήνυμα είναι στα αγγλικά. Απάντησα με ηλεκτρονικό μήνυμα διαμαρτυρόμενος για τη χρησιμοποίηση χωρίς τη δική μου έγκριση του τηλεφώνου μου, και για τη χρήση της αγγλικής γλώσσας. Ζήτησα εξηγήσεις και αναμένω.
Χρίστος Παπαχριστοφόρου, “Πολίτης” – 12.11.2009
22 σχόλια
ΟΙ ΑΠΟΒΑΘΡΕΣ ΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ
Με καλή ορατότητα φαίνεται από ψηλά σαν ζωγραφιά. Ο γράφων πήρε αεροφωτογραφία του από ελικόπτερο το 1991.
Ιδιαίτερα στοιχεία της Λεμεσού τον 20ό αιώνα ήταν οι Λεμεσιανές αποβάθρες, το καρνάγιο μαζί με τα γραφικά λεμεσιανά ψαράδικα που παρουσίαζαν μια έντονη εικόνα μεσογειακού νησιώτικου ελληνικού στοιχείου.
Από κάποιες μαρτυρίες από σχέδια και ζωγραφικούς πίνακες του Μέϊερ, που χρονολογούνται το 1780 δείχνουν ξεκάθαρα ότι κάποια πλεούμενα ψαράδικα έδεναν σε μεγάλες πέτρες κοντά στην παραλία. Δηλαδή ούτε λιμάνια, ούτε αποβάθρες υπήρχαν.
Η αγγλική αποικιακή παρουσία έδωσε κάποια ιδιαίτερη προσοχή στη δημιουργία αποβάθρων που οπωσδήποτε βοήθησαν στην εξέλιξη της εμπορικής και επιβατικής ζωής της Λεμεσού. Οι Άγγλοι από το 1880 αποφασίζουν τη δημιουργία της μεγάλης αποβάθρας του Τελωνείου, που μαζί με την αποβάθρα του Αμιάντου είναι δυστυχώς και οι μόνες αποβάθρες που μας έχουν απομείνει σήμερα.
Στην περίοδο προ του 1960 που εγκαθιδρύθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία, στον κόλπο της Λεμεσού υπήρχαν οι πιο κάτω αποβάθρες. Από τα ανατολικά προς τα Δυτικά:
Η αποβάθρα Εναερίου
Η αποβάθρα αυτή αναστηλώθηκε γύρω στο 1995. Είχε αρχικά κατασκευαστεί στις αρχές του 20ου αιώνα για την αποκλειστική χρήση του Μεταλλείου Αμίαντου, για την φόρτωση του μεταλλεύματος του.
Το μετάλλευμα μετεφέρετο με βαγόνια που ταξίδευαν εναέρια από το Τρόοδος μέσω βουνών και λαγκαδιών στο τερματικό στην βάση της αποβάθρας. Εκεί αποθηκεύετο, ενσακίζετο και εφορτώνετο σε φορτηγίδες (μαούνες) που το μετέφεραν στο αγκυροβολημένο πλοίο. Επίσης εφορτώνετο και σε μικρά ιστιοφόρα που το μετέφεραν σε γειτονικά λιμάνια της Μέσης Ανατολής. Σημείο αναφοράς η γέφυρα κάτω από την οποία περνούσαν τα οχήματα της κυκλοφορίας του παραλιακού δρόμου. Σήμερα η αποβάθρα φιλοξενεί κολυμβητές, ψαράδες και περιπατητές ξεγνοιασιάς.
Ενδιάμεσα της αποβάθρας του Εναερίου και της αποβάθρας της Φραγκοκκλησιάς που περιγράφεται στον αρ. 2, μεσολαβούσε:
To ανατολικό καρνάγιο απέναντι από τον Δημόσιο Κήπο. Εκεί εκατασκευάζοντο και συντηρούντο μαούνες, βάρκες και άκατοι. Διέθετε μικρή αποβάθρα και νεωλκείο για τις ανάγκες του καρνάγιου.
Λίγο πιο δυτικά απέναντι από το ΓΣΟ όπου λειτουργούσαν τα Δημοτικά Λουτρά, υπήρχε αποβάθρα που εξηπηρετούσε κολυμβητές κυρίως.
Αποβάθρα Φραγκοκκλησίας
Απέναντι από την εκκλησία των Καθολικών ήταν η αποβάθρα της Φραγκοκκλησιάς που φιλοξενούσε ψαράδικα, σκάφη αναψυχής και περιπατητές.
Αποβάθρα Περιστιάνη
Ήταν μικρού μήκους αποβάθρα που εξυπηρετούσε αποκλειστικά τις φορτοεκφορτώσεις των οινικών προϊόντων και αλκοολούχων προϊόντων της οινοβιομηχανίας.
Αποβάθρα μεταξύ εργοστασίου Περιστιάνη και Γραφείων Κίρζη.
Εξυπηρετούσε κολυμβητές, ψαράδες και ψαρόβαρκες.
Το ιστορικό Ακταίο
Ήταν το καφέ που εξείχε μέσα στην θάλασσα που στηριζόταν πάνω σε σιδηροπασσάλους. Αποτελούσε το σημείο αναφοράς για όλη την Κύπρο μέχρι το 1950 που εγκαταλείφθηκε η συντήρηση του. (Η ανέγερση του μώλου στις αρχές του αιώνα προκάλεσε φθορές στα υποστυλώματα που σιγά σιγά το Ακταίο είχε φθαρεί και έτσι εγκαταλείφθηκε).
Η Αποβάθρα Continental
Eίχε πολλές χρήσεις. Στις γιορτές του Κατακλυσμού εγίνοντο οι ναυτικοί αγώνες και παιχνίδια (ολισθηρού ιστού, σχεδόν κάθε χρόνο νικητής ο ευτραφής ψαράς Σουλούπας). Ήταν και η σκάλα που επιβιβάζοντο όλοι οι χωρικοί από όλη την ύπαιθρο για να επισκεφθούν με βαρκάδα τον «πάμπορο». Στην αποβάθρα αυτή εγίνετο και ο εορτασμός της βάφτισης του Σταυρού στα Θεοφάνια. Αν ο καιρός το επέτρεπε εγίνοντο και πάλι βαρκάδες μέχρι τα αγκυροβολημένα πλοία (Πάμπορο). Κατά καιρούς στην δεκαετία του ‘40 και ‘50 εχρησιμοποιείτο για φορτοεκφορτώσεις (βαρέλια, ξυλεία) κ.α. ογκωδών φορτίων.
Αποβάθρα με ξύλινες ράγες
Η αποβάθρα αυτή που εγκαταλείφθηκε και εφθάρη γύρω στη δεκαετία του ‘20 ήταν ειδικά κατασκευασμένη με ξύλινες ράγες όπου εκυλίοντο βαρέλια με οινικά προϊόντα που ερίπτοντο στη θάλασσα, εκεί τα εγάντζωναν και τα ερυμουλκούσαν ιστιοφόρες βάρκες και τα μετέφεραν στα αγκυροβολημένα πλοία που εφορτώνοντο για εξαγωγή.
Σ’ εκείνα τα χρόνια τα βαρέλια μετεφέροντο από τα εργοστάσια που βρίσκοντο στα μετόπισθεν του παραλιακού μετώπου. Μέχρι και την δεκαετία του ‘30 τα ιστιοφόρα αυτά εχρησιμοποιούντο σαν αυτόνομες φορτηγίδες μέχρι που εξελίχθηκαν τα μηχανοκίνητα ρυμουλκά και οι φορτηγίδες.
Η κύρια αποβάθρα του Λιμανιού
Η κύρια αποβάθρα ήταν εκεί προ του 1878. Η αποικιακή Κυβέρνηση την επέκτεινε στα 600 πόδια. Είχε σιδηροτροχιές για μεταφορά φορτίων με μικρά βαγόνια που εσπρώχνοντο από εργάτες. Ήταν το κύριο σημείο φορτοεκφορτώσεων μέχρι το 1956 που κατασκευάστηκε το μικρό Λιμάνι για χρήση από μικρά σκάφη και εμπορικές φορτηγίδες.
Η κύρια αποβάθρα είχε πλαϊνή μικρή σκάλα που επιβιβάζοντο και αποβιβάζοντο επιβάτες από μικρές λάντσες. Στη ρίζα της αποβάθρας ήταν η αίθουσα επιβατών απ’ όπου εξυπηρετούντο όλοι σχεδόν οι ταξιδιώτες της Κύπρου από και προς το εξωτερικό μέχρι το 1974 που κατασκευάστηκε το Νέο Λιμάνι και αργότερα αντικαταστάθηκε και το βομβαρδισμένο και κατειλημμένο αεροδρόμιο Λευκωσίας. Έκτοτε (από το 1974) εκκρεμεί η ανέγερση κατάλληλης αίθουσας επιβατών στο Λιμάνι Λεμεσού.
Αποβάθρα κόλπου Αυδήμου
Τις εποχές του Λεβάντη επικρατούσε ισχυρός ανατολικός άνεμος με σφοδρή θαλασσοταραχή κυρίως Δεκέμβρη και Γεννάρη. Ήταν λοιπόν αδύνατη η αποβίβαση επιβατών στο αγκυροβόλιο Λεμεσού κι έτσι τα επιβατηγά πλοία κατευθύνοντο στον κόλπο της Αυδήμου που ήταν υπήνεμος στους Λεβάντηδες και ο θαλασσόλυκος Βάσος Αϊβαλιώτης αναλάμβανε το τιμόνι μαζί με τον Κάπταιν Αλί και διεκπεραιώνονταν οι από-επιβιβάσεις επιβατών.
Αποβάθρα κόλπου Πισσουρίου
Αποβάθρα υπήρχε και στον κόλπο Πισσουρίου, όπου εκφορτώνετο το αλάτι από την Αλυκή Λάρνακας (Το αλάτι στον καιρό της Αγγλοκρατίας μέχρι τη δεκαετία του ‘40 ήταν τρόπος είσπραξης φορολογίας). Εκεί λειτουργούσε Τελωνείο που πωλούσε χονδρικά φορολογημένο το αλάτι στους χωρικούς της περιοχής.
Αποβάθρα των “Εβραίων”
Η αποβάθρα αυτή με υποστυλώματα από μπετόν κατασκευάστηκε την δεκαετία του ‘30 κυρίως για την εξυπηρέτηση με προτεραιότητα των φορτώσεων του Αγροκτήματος Φασουρίου και φόρτωση και χαρουπιών και άλλων γεωργικών προϊόντων. Δυστυχώς με την κατασκευή του μικρού Λιμανιού, πολύ απερίσκεπτα χαλάστηκε μια υποδομή που αμέσως μετά έλειπε πολύ από το Λιμάνι, ακόμα και σήμερα έχει χρεία.
Αποβάθρα “Καραντίνας”
Ευρίσκετο εκεί που σήμερα βρίσκεται η Ναυτική Σχολή Hanseatic. Στις δεκαετίες ‘30 και ‘40 που υπήρχαν επιδημίες κυρίως στις γειτονικές χώρες οι επιβάτες εισήγοντο στην καραντίνα για ιατρικές εξετάσεις.
Άλλες μικρές αποβάθρες
Για την εξυπηρέτηση ιδιωτικών αναγκών είχαν εγκριθεί μικρές ιδιωτικές αποβάθρες για την φόρτωση πάνω σε φορτηγίδες (μαούνες) ιδίων φορτίων.
Κατά σειρά ήταν:
1. Η αποβάθρα Κεραμείου απ’ όπου εξήγοντο κεραμίδια στην Αίγυπτο και άλλες χώρες στις δεκαετίες προ του ‘50.
2. Αποβάθρα ΚΕΟ εξυπηρετούσε φορτοεκφορτώσεις της σε/από φορτηγίδες, μέχρι την δεκαετία του ‘60.
3. Αποβάθρα ΣΟΔΑΠ εξυπηρετούσε φορτοεκφορτώσεις του ΣΟΔΑΠ από/σε φορτηγίδες μέχρι την δεκαετία του ‘60.
Σήμερα, δυστυχώς, σώζονται μόνο οι δύο αποβάθρες, αφού αναστυλώθηκαν, η κύρια αποβάθρα του Παλιού Λιμανιού και εκείνη του Εναερίου.
Η αναστύλωση τους έγινε με φροντίδες του Δήμου Λεμεσού και άλλων παραγόντων την δεκαετία του ‘90 παρά τις εκ Λευκωσίας αντιδράσεις της Αρχής Λιμένων. Οι υπόλοιπες αποβάθρες εγκαταλείφθηκαν και καταστράφηκαν λόγω ασυντηρησίας. Κρίμα γιατί εκείνες οι αποβάθρες ήταν τόσο χρήσιμες τόσο για μικρά σκάφη όσο και για κολυμβητές και για ερασιτέχνες ψαράδες, για τους στοχαστές.
Αρχαίο Λιμάνι Αμαθούντας
Στον κόλπο της Αρχαίας Αμαθούντας αναπαύεται στον πάτο της θάλασσας, σε βάθος 2-3 μέτρων το Αρχαίο Λιμάνι της Αμαθούντας, βυθισμένο κάτω από το βάρος 24 αιώνων.
Με καλή ορατότητα φαίνεται από ψηλά σαν ζωγραφιά. Ο γράφων πήρε αεροφωτογραφία του από ελικόπτερο το 1991.
Κάποτε εγράφη στον τύπο ότι Γαλλική Αρχαιολογική Εταιρεία ενδιαφέρθηκε προκαταρκτικά για να το αναδείξει στην επιφάνεια.
Φαίνεται ότι τέτοιο εγχείρημα εκρίθηκε ανέφικτο. Πόσα μυστικά κρύβει αλήθεια το ναυάγιο τούτο.
Κανάλι στην Ακτή του Lady’s Mile
Στην ακτή του Lady’s Mile λίγο πιο πέρα από το “Κέντρο του Σοφοκλή” υπάρχει ένα κτιστό κανάλι ημιβυθισμένο που οδηγεί κάθετα προς το εσωτερικό της Αλυκής. Κάποιοι ερμηνεύουν ότι ήταν Λιμάνι τον καιρό των Ρωμαίων που φόρτωναν αλάτι. ‘Άλλοι ερμηνεύουν ότι ήταν κρυφή είσοδος σκαφών για να αποφύγουν πειρατές, και άλλοι δίνουν διαφορετικές πιθανές ερμηνείες.
Πηγή: ΕΔΩ
Υ. Γ. Μία από τις πιο πάνω εγκατειλημμένες αποβάθρες στόλιζε τη θάλασσα των παιδικών μου χρόνων. Εκεί έμαθα να κολυμπώ, να κάνω τις πρώτες βουτιές, να παίζω κυνηγητό με τα απειλητικά κύματα και να σπρώχνω το μικρό μου αδερφάκι στο νερό…Δυστυχώς, δεν υπάρχει πια, αλλά είμαι σίγουρη, ότι θα παραμείνει για πάντα ζωντανή στη μνήμη όλων όσων μοιραστήκαμε, εκείνη την εποχή, τη χαρά του θαλάσσιου παιχνιδιού στη δική μας αποβάθρα…Σ’ εκείνα τα παιδιά είναι αφιερωμένη και η σημερινή ανάρτηση…
Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΚΡΑΣΙΟΥ
Η ΠΡΩΤΗ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΓΙΟΡΤΗΣ ΤΟΥ ΚΡΑΣΙΟΥ
Εγκαίνια Δημοτικός Κήπος
Α! Πρόγραμμα
Β! Πρόγραμμα
Γ! Πρόγραμμα
Δ! Πρόγραμμα
Παιδικές Παραστάσεις
Κάθε βράδυ διεξάγεται διαγωνισμός στο παραδοσιακό πατητήρι
Κυπριακό Οινομουσείο
Γενικές Πληροφορίες
Τιμή Εισιτηρίων:
Εφηβικό: από 13 – 18 χρονών, € 4.00
Η Λεμεσός είναι η μόνη πόλη της Κύπρου που αποχαιρετάει πανηγυρικά το καλοκαίρι και συγχρόνως υποδέχεται με μια ξέφρενη εκδήλωση το Φθινόπωρο, τη Γιορτή του Κρασιού. Αμέτρητες οι αναμνήσεις μου από αυτή τη γιορτή, κυρίως των παιδικών χρόνων. Ίσως είμαστε από τις λίγες οικογένειες που διαθέτουν ποτηράκια με το βρακά απ’ όλες τις ετήσιες διοργανώσεις της τελευταίας τριακονταετίας (μπορεί και παλαιότερα). Πρόκειται για ένα μεγάλο λαϊκό πανηγύρι, για ξένους και ντόπιους, όπου το κρασί ρέει άφθονο και δωρεάν, ενώ κάθε βράδι, για δέκα συνεχείς μέρες, ανεβάζονται παραστάσεις, θεατρικές, χορευτικές, μουσικές κοκ. Στα ενδιάμεσα, οι επισκέπτες βολτάρουν στα διάφορα διεθνή περίπτερα, συνομιλούν και πίνουν ασταμάτητα, ενώ περιπλανώνται κατά μήκος του Δημόσιου Κήπου, λίγα μέτρα μακρυά από την προκυμαία.
Μια φορά θυμάμαι, παρακολούθησα, χωρίς να το θέλω, μία συζήτηση μιας παρέας Εγγλέζων, οι οποίοι μάλλον δε με είχαν προσέξει, ως μικρό παιδάκι μέσα στο πλήθος ή νόμισαν, ότι δεν καταλαβαίνω τη γλώσσα τους. Κατά κακή τους τύχη όμως, τα αγγλικά μου ήταν ήδη προχωρημένα, έτσι έζησα για πρώτη φορά, πως νοιώθεις, όταν οι ξένοι κατηγορούν τη χώρα σου. Όλα τους έφταιγαν, το κρασί, η γιορτή, το νησί, οι Κύπριοι…(Σημειώστε, ότι αυτοί έπιναν μπύρα…). Συνηθισμένη μέχρι τότε σε πολύ θετικές επαφές με ευγενικότατους Άγγλους, έμεινα λιγάκι εμβρόντητη, αλλά όχι για πολύ…Όταν κάποια στιγμή αποφάσισαν οι γονείς μου, ότι θα φεύγαμε κι άρχισαν να με τραβάνε από το χέρι – Λεμέσια, έλα μάνα μου, εννά φύουμεν… – πάτησα τη μία χοντρή Εγγλέζα, εκείνη που έλεγε συνεχώς το ”Σάιπρους” με ασύγκριτη απαξίωση στον τόνο της φωνής της, με όση δύναμη είχα, στο πόδι! Ούτε που κατάλαβε από που της ήρθε, αλλά και να με εντόπιζε, αποκλείεται να την πίστευαν οι γονείς μου, αφού ήμουν ένα πολύ ήσυχο κοριτσάκι που δεν ενοχλούσε ποτέ και κανένα. (…)
Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΚΡΑΣΙΟΥ ΣΤΗ ΛΕΜΕΣΟ
Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΓΙΟΡΤΗΣ
Στις 16 Αυγούστου 1960 η Κύπρος ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο Κράτος. ΄Ένα χρόνο μετά την ανεξαρτησία γεννήθηκε στην Κύπρο ο θεσμός της Γιορτής του Κρασιού. Όπως κάθε πλάσμα έχει το γονιό του, την οικογένεια και την εθνικότητα του, έτσι και η Γιορτή του Κρασιού δεν θα μπορούσε να λάβει χώρα πουθενά αλλού εκτός από τη Λεμεσό, γιατί αυτή είναι η φυσική του γενέτειρα.
Η ΠΡΩΤΗ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΓΙΟΡΤΗΣ ΤΟΥ ΚΡΑΣΙΟΥ
Για πολλά χρόνια η διοργάνωση της Γιορτής του Κρασιού αποτελούσε θέμα μεγάλων συζητήσεων και προβληματισμού εκ μέρους των οινοβιομηχανιών, των τοπικών οργανώσεων και άλλων ενδιαφερομένων μερών. Η υπόθεση θεωρήθηκε πολύ ριψοκίνδυνη, όχι μόνο λόγω του οικονομικού βάρους που θα συνεπάγετο, αλλά και λόγω της αβεβαιότητας για την επιτυχία της γι’ αυτό και αναβαλλόταν από χρόνο σε χρόνο.
Τέλος ο Κλεάνθης Χριστοφόρου, Πρόεδρος του Συνδέσμου Ανάπτυξης της πόλης της Λεμεσού το 1961 έθεσε μπροστά στο Συμβούλιο του Συνδέσμου τα σχέδια του για τη Γιορτή του Κρασιού. Κατάφερε να διώξει κάθε σκεπτικισμό και δισταγμό από τους συναδέλφους του. Τα μέλη του Συμβουλίου του Συνδέσμου και της Ομοσπονδίας Εργοδοτών και Βιομηχάνων, δύο στενά συνεργαζόμενα Σώματα, ένωσαν τις δυνάμεις τους για να προγραμματίσουν αυτό το δύσκολο έργο. ΄Επρεπε να δημιουργήσουν ένα πρωτότυπο θέαμα με τα τοπικά χρώματα, δεδομένου ότι αυτό το γεγονός ήταν το πρώτο του είδους του και δεν υπήρχαν προηγούμενα παραδείγματα για να ακολουθηθούν. Οι τοπικές οινοβιομηχανίες ΕΤΚΟ, ΚΕΟ, ΣΟΔΑΠ και ΛΟΕΛ συμπαραστάθηκαν όλες και πρόσφεραν τα κρασιά τους εντελώς δωρεάν, είδαν με μεγάλο ενθουσιασμό την ιδέα της Γιορτής. Η κάθε μία έστησε το δικό της περίπτερο για την έκθεση και τη δοκιμή των κρασιών της. Το Υπουργείο Εμπορείου και βιομηχανίας πρόσφερε την αρωγή του και ενέκρινε χρηματική βοήθεια για την κάλυψη μέρους των εξόδων. Ο Δήμος Λεμεσού επέτρεψε να χρησιμοποιηθεί ο Δημόσιος Κήπος δωρεάν και κατάργησε το δημοτικό φόρο πάνω στις εισπράξεις. Ντόπιοι ερασιτέχνες ηθοποιοί, καλλιτέχνες, μουσικοί, καθώς και μουσικοχορευτικά συγκροτήματα απ’ όλη την Κύπρο, πρόσφεραν το ταλέντο τους. Μέσα σε λίγες μέρες η σκηνή είχε στηθεί: ένα υπαίθριο θέατρο απεικονίζοντας ένα κυπριακό χωριό με το καφενείο, την ταβέρνα του, τοπικές αναπαραστάσεις και διακοσμήσεις και οι δοκιμές άρχισαν.
Η πλέον εντυπωσιακή διακόσμηση ήταν ο γιγαντιαίος Κύπριος βρακάς που είχε ύψος 7 περίπου μέτρα και απεικόνιζε έναν αμπελουργό με παραδοσιακή τοπική ενδυμασία. Η διακόσμηση αυτή τοποθετήθηκε στο εσωτερικό απέναντι από την κύρια είσοδο του Δημοσίου Κήπου. Η μορφή αυτή, η οποία φιλοτεχνήθηκε από το Γιώργο Μαυρογένη, καθιερώθηκε σαν το έμβλημα της Γιορτής του Κρασιού το 1962 και παραμένει μέχρι και σήμερα. Κάτω από τη μορφή του βρακά διαβάζουμε το ρητό «ΠΙΝΝΕ ΚΡΑΣΙΝ ΝΑΣΙΗΣ ΖΩΗΝ» που ήταν έμπνευση του Μιχάλη Πιτσιλλίδη.
Το γεγονός διαφημίστηκε σαν μια πρωτότυπη γιορταστική εκδήλωση και παρ’ όλους τους φόβους που πλανιόνταν ότι το κοινό δεν θα ανταποκρινόταν με τη συμπαράσταση του, σημείωσε τεράστια επιτυχία και η πρώτη μέρα ξεπέρασε κάθε προσδοκία.
Ο πρωταρχικός στόχος της διοργάνωσης της Γιορτής ήταν η προώθηση της κατανάλωσης των κυπριακών κρασιών, τόσο στην εγχώρια, όσο και στη ξένη αγορά, καθώς και η απάμβλυνση του προβλήματος του κρασιού που ήταν ένα βάρος για τους παραγωγούς και την Κυβέρνηση. Ταυτόχρονα μια τέτοια διοργάνωση στόχευε και στο να προσφέρει τη δυνατότητα διασκέδασης στους Κύπριους πολίτες και στους ξένους περιηγητές.
Από τότε η Γιορτή του Κρασιού έχει καταστεί ετήσιος θεσμός. Κάθε χρόνο χιλιάδες τουρίστες και ντόπιοι από κάθε γωνιά του νησιού επισκέπτονται το Δημόσιο Κήπο Λεμεσού για να συμμετάσχουν στη Γιορτή του Κρασιού.
Πηγή: Δήμος Λεμεσού
Η Γιορτή του Κρασιού είναι από το 1961 ένα από τα πιο χαρακτηριστικά γεγονότα της Λεμεσού, που θεωρείται η κυπριακή πρωτεύουσα του κρασιού.
Ακολουθεί το πρόγραμμα του φετινού φεστιβάλ.
Εγκαίνια Δημοτικός Κήπος
Παρασκευή 28.08.09, 8.00 μ.μ.
Φιλαρμονική Δήμου Λεμεσού
Ομιλία από το Δήμαρχο Λεμεσού και Πρόεδρο της Οργανωτικής Επιτροπής της Γιορτής κ. Ανδρέα Χρίστου
Ομιλία και επίσημο άνοιγμα της Γιορτής από τον Υπουργό Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού κ. Αντώνη Πασχαλίδη
Καλλιτεχνικό Πρόγραμμα από τον Πολιτιστικό Χορευτικό Όμιλο Λεμεσού «ΔΙΟΝΥΣΟΣ»
Α! Πρόγραμμα
Δημοτικό Κηποθέατρο, 8.00 μ.μ.
Σάββατο 29.08.09
Ο «Επιθεωρησιακός λόγος» παρουσιάζει τη σατιρική Επιθεώρηση «Επιάσαμεν Πάτο» του Ν. Καβαλιέρου. Πρωταγωνιστούν Ν. Νεοπτολέμου, Π. Καρατζιάς, Ε. Διαμαντίδου, Π. Φιλίππου, Φ. Μιχαηλίδη, Ν. Χ’’Κυριάκου, Γ. Κόκκινος, Χ. Γεωργοπούλου.
Κυριακή 30.08.09
Ο Θεατρικός Όμιλος «Ένωση Κοινοτήτων Λεμεσού» παρουσιάζει την κωμωδία του Ανδρέα Κουκκίδη «Οι όρνιθες του Αριστοφάνη»
Δευτέρα 31.08.09
Ο Πολιτιστικός Όμιλος ΔΙΑΣΤΑΣΗ παρουσιάζει τη μουσικο-χορευτική παράσταση «Μια ζωή την έχουμε» καλλιτεχνική διεύθυνση Βάσου Αργυρίδη
Τρίτη 01.09.09
Το θέατρο «ΔΙΟΝΥΣΟΣ» παρουσιάζει την κυπριακή μουσική κωμωδία του Δημήτρη Παπαδημήτρη «Ριάλλια…ριάλλια…τζιαί πούντα?». Πρωταγωνιστούν Α. Μουσουλιώτη, Χρ. Γιάγκου, Χρ. Μαρούχου, Ζ. Παπαπέτρου κ.α.
Τετάρτη 02.09.09
Οι κανταδόροι Γιωργαλλέττου παρουσιάζουν τη συναυλία «Με το κρασί και τις πενιές των Γιωργαλλέττων».
Πέμπτη 03.09.09
Το τμήμα Νοηματικής των Επιμορφωτικών Κέντρων Λεμεσού παρουσιάζει το θεατρικό έργο της Φάνης Αναστασίου «Το μπερδεμένο νοσοκομείο».
Οι διεθνούς φήμης Κύπριοι Ταχυδακτυλουργοί Ανδρέας και Νικόλας Λιοτατή παρουσιάζουν ένα καταπληκτικό πρόγραμμα μαγείας.
Παρασκευή 04.09.09
Ο Λαογραφικός Όμιλος Λεμεσού παρουσιάζει χορούς και τραγούδια από Κύπρο, Λέσβο και Μικρά Ασία.
Συμμετέχει η χορευτική ομάδα του Ομίλου και παραδοσιακοί οργανοπαίκτες και τραγουδιστές.
Επιμέλεια Κωνσταντίνος Πρωτοπαπάς.
Σάββατο 05.09.09
Η ΕΘΑΛ παρουσιάζει την κωμωδία του Μποστ «Φαύστα» σκηνοθεσία Αχιλλέα Γραμματικόπουλου. Πρωταγωνιστούν Σοφία Καλλή, Ντίνος Λύρας, Λέτα Πασχούλα, Βίβια Νικολαίδου, Μιχάλης Έλληνας, Ελένη Μυλωνά.
Κυριακή 06.09.09
Το θέατρο «ΕΠΙΓΟΝΟΙ» παρουσιάζουν την Επιθεώρηση «Μέγας είσαι…Κύπριε». Σκηνοθεσία Παντελή Άντωνα. Συμμετέχουν Ανδρέας Αργυρίδης, Ρεβέκκα Αποστολοπούλου, Αντώνης Λαπιθιώτης, Ξένιος Ξενοφώντος, Κίμων Αποστολόπουλος, Λουκία Μιχαήλ, Αλεξία Παρασκευά κ.α.
Β! Πρόγραμμα
Μπροστά από το Βρακά, 9.00 μ.μ.
Σάββατο 29.08.09
Τραγούδια του κρασιού από την Ομάδα Κυπρίων Κανταδόρων
Κυριακή 30.08.09
Τραγούδια του κρασιού από τη Χορωδία Αρίονες
Δευτέρα 31.08.09
Τραγούδια του κρασιού από την Ομάδα Κυπρίων Κανταδόρων
Τρίτη 01.09.09
Ρεμπέτικα και λαϊκά τραγούδια από τη Ρεμπέτικη Παρέα
Τετάρτη 02.09.09
Συνδυασμός κρασί-φαγητό. Παρουσίαση από το Σύνδεσμο Αρχιμαγείρων, τον Όμιλο Οινοφίλων Κύπρου και τον Παγκύπριο Σύνδεσμο Οινοχόων.
Πέμπτη 03.09.09
Τραγούδια του κρασιού από τη Χορωδία Αρίονες
Παρασκευή 04.09.09
Τραγούδια του κρασιού από την Ομάδα Κυπρίων Κανταδόρων
Σάββατο 05.09.09
Ρεμπέτικα και λαϊκά τραγούδια από τη Ρεμπέτικη Παρέα
Κυριακή 06.09.09
Τραγούδια του κρασιού από τη Χορωδία Αρίονες
Γ! Πρόγραμμα
Γήπεδο Αντισφαίρισης, 8.00 μ.μ.
Σάββατο 29.08.09
Ο Πολιτιστικός Όμιλος «ΝΕΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ» παρουσιάζει Ελληνικούς λαϊκούς χορούς
Κυριακή 30.08.09
Οι διεθνούς φήμης Κύπριοι Ταχυδακτυλουργοί Ανδρέας και Νικόλας Λιοτατή παρουσιάζουν ένα καταπληκτικό πρόγραμμα μαγείας.
Δευτέρα 31.08.09
Ο Πολιτιστικός Όμιλος «Κοντά στην Παράδοση» παρουσιάζει Κυπριακούς χορούς, τραγούδια και τσιαττιστά.
Τρίτη 01.09.09
Οι διεθνούς φήμης Κύπριοι Ταχυδακτυλουργοί Ανδρέας και Νικόλας Λιοτατή παρουσιάζουν ένα καταπληκτικό πρόγραμμα μαγείας.
Τετάρτη 02.09.09
Ο πολιτιστικός όμιλος «ΖΗΔΡΟΣ» Πολεμιδιών παρουσιάζει ένα πλούσιο πρόγραμμα με νησιώτικους χορούς
Πέμπτη 03.09.09
Ο Όμιλος Λαογραφικών Ερευνών Λεμεσού παρουσιάζει κυπριακούς χορούς και τραγούδια.
Παρασκευή 04.09.09
Το Εργαστήρι μοντέρνου χορού του Ανοικτού Σχολείου Αγίου Αθανασίου παρουσιάζει ένα πλούσιο πρόγραμμα με σύγχρονους και μοντέρνους χορούς.
Σάββατο 05.09.09
Ελληνικοί, λαϊκοί και λατινοαμερικάνικοι χοροί από την Σχολή Μαχαλεκίδη.
Κυριακή 06.09.09
Τελετή λήξης με μουσική και χορό με τη συμμετοχή καλλιτεχνών και κοινού
Δ! Πρόγραμμα
Βόρεια Είσοδος Δημοτικού Κήπου 9.00 μ.μ.
Σάββατο 29.08.09
Ρεμπέτικα και λαϊκά τραγούδια από τη Ρεμπέτικη παρέα
Κυριακή 30.08.09
Τραγούδια του κρασιού από την Ομάδα Κυπρίων Κανταδόρων
Παρασκευή 04.09.09
Τραγούδια του κρασιού από τη Χορωδία Αρίονες
Κυριακή 06.09.09
Ρεμπέτικα και λαϊκά τραγούδια από τη Ρεμπέτικη παρέα
Παιδικές Παραστάσεις
Στο χώρο του Δημοτικού Κουκλοθέατρου, 7.30 μ.μ.
Σάββατο 29.08.09
Το θέατρο Σκιών Πάφιος παρουσιάζει τη σπαρταριστή κωμωδία « Ο γάμος του Καραγκιόζη»
Κυριακή 30.08.09
Ο καραγκιοζοπαίχτης Γεώργιος Ιδαλίας παρουσιάζει τη ξεκαρδιστική κωμωδία «Ο Καραγκιόζης παρ’ ολίγον ιατρός»
Σάββατο 05.09.09
Ο καραγκιοζοπαίχτης Χριστόδουλος Α. Πάφιος παρουσιάζει την υπέροχη κωμωδία «Ο Καραγκιόζης και ο Μινώταυρος»
Κυριακή 06.09.09
Το θέατρο Σκιών Τάκη Χατζηττοφή παρουσιάζει τη ξεκαρδιστική κωμωδία «Το μεγάλο ψέμα του Πασά»
Κάθε βράδυ διεξάγεται διαγωνισμός στο παραδοσιακό πατητήρι
Κατά τη διάρκεια της Γιορτής του Κρασιού η Φιλαρμονική του Δήμου Λεμεσού θα παιανίζει σε διάφορα σημεία του Κήπου στις ακόλουθες ημερομηνίες:
Παρασκευή 28.08.09 στις 7.30 μ.μ.
Κυριακή 06.09.09 στις 7.30 μ.μ.
Κυπριακό Οινομουσείο
Βιώστε την εμπειρία των πέντε χιλιάδων πεντακοσίων χρόνων στην παρασκευή κυπριακού κρασιού, ενώ απολαμβάνετε ένα ποτηράκι, γνωρίζοντας τη μεγάλη ποικιλία κρασιών που παράγονται σήμερα. Ανοικτό καθημερινά: 9.00 π.μ. – 5.00 μ.μ., στο χωριό Ερήμη, λεωφορείο 16-17
Για πληροφορίες: τηλ. 25 873808
Γενικές Πληροφορίες
Ώρες Λειτουργίας της Γιορτής:
7.00 μ.μ. – 11.00 μ.μ.
Παρασκευή – Σάββατο 7.00 μ.μ. – 11.30 μ.μ.
Τιμή Εισιτηρίων:
Ενήλικες: άνω των 18 χρόνων, € 5.00
Με το εισιτήριο ενηλίκων, ο επισκέπτης δικαιούται ένα μπουκάλι εμφιαλωμένο κρασί ΔΩΡΕΑΝ από την οινοβιομηχανία της επιλογής του: ΕΤΚΟ, ΚΕΟ, ΛΟΕΛ, ΣΟΔΑΠ.
Εφηβικό: από 13 – 18 χρονών, € 4.00
Παιδικό: μέχρι 12 χρονών, € 2.50
Πλαστική φιάλη κρασιού: € 1.00
Ποτήρι κρασιού: € 1.00
Ποτήρι κρασιού με πόδι: € 2.00.
Από: Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2009
Μέχρι: Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2009
Ώρα: 19:00 – 23:00
Δημοτικόs Κήποs Λεμεσού
Τηλέφωνο: 25344402
Δήμος Λεμεσού
ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ (ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΕΙΚΟΝΩΝ)
Συμβαίνει πολύ σπάνια να συναντήσει κανείς μία έγκυρη περιγραφή της σύγχρονης Λεμεσού στον ημερήσιο τύπο, γι αυτό δε θα άφηνα αυτή την εξαιρετική περίπτωση να χαθεί στη λήθη των αρχείων…
Προηγούμενες αναρτήσεις περί Λεμεσού στην πιρόγα δείτε στους πιο κάτω συνδέσμους: lemesia.wordpress.com/2008/11/30/ lemesia.wordpress.com/2009/02/28/
Η Λεμεσός όπως δεν την ξαναείδατε, από τον βιότοπο της αλυκής μέχρι την αρχαία Αμαθούντα
Ο λέοντας, το λιμάνι, ο Εναέριος και οι άλλοι χώροι σύμβολα της Λεμεσού
Διαθέτει δεκατέσσερα χιλιόμετρα παραλίας, μα ελάχιστο πράσινο. Είναι μια πόλη αρχόντισσα της εργατιάς, μια πόλη γεμάτη ομορφιά και ασχήμια, που αγαπάς και μισείς. Είναι όπως όλα τα πράγματα στην ζωή, ούτε άσπρο ούτε μαύρο. Και έτσι γκρίζα όπως είναι, είναι πιο ενδιαφέρουσα και αληθινή.
Η Λεμεσός δεν είναι ένα ανοικτό μουσείο, ούτε μια πανέμορφη πόλη. Έχει όμως ιστορία, έχει ψυχή, έχει ανθρώπους που την περπατάνε, που την γεύονται. Βρίθει από σημεία συνάθροισης, χώρους, κτήρια, μνημεία που αντικρίζοντάς τα από μακριά την κάνουν αναγνωρίσιμη, να ξεχωρίζει ανάμεσα στις άλλες, μοναδική και ανεπανάληπτη. Διαθέτει δεκατέσσερα χιλιόμετρα παραλίας, μα ελάχιστο πράσινο. Είναι μια πόλη αρχόντισσα της εργατιάς, μια πόλη γεμάτη ομορφιά και ασχήμια, που αγαπάς και μισείς. Είναι όπως όλα τα πράγματα στη ζωή, ούτε άσπρο ούτε μαύρο. Και έτσι γκρίζα όπως είναι, είναι πιο ενδιαφέρουσα και αληθινή. Εμείς επιλέξαμε τα σύμβολα της Λεμεσού και σας τα παρουσιάζουμε.
Οι Λέοντες: Ο λέοντας της αρχαίας Αμαθούντας αποτελεί το έμβλημα του δήμου Λεμεσού. Στις αρχές του 20ου αιώνα, το σύμβολο της πόλης έχει τοποθετηθεί εις διπλούν στην είσοδο του Δημοτικού Κήπου, καλωσορίζοντας έτσι τους επισκέπτες του. Πέραν τούτου, ο λέοντας είναι το έμβλημα της ομάδας της ΑΕΛ.
Ο Υδατόπυργος: Στέκει αγέρωχος από το 1930. Το μοναδικό έργο μηχανικής, όχι μόνο για την Κύπρο αλλά και για ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο, που μοιάζει να αιωρείται σαν μεταλλικό πουλί.
Ο Μόλος: Το κατεξοχήν σήμα κατατεθέν της Λεμεσού. Μπορεί να μην θυμίζει τίποτα από τον Μόλο του προηγούμενου αιώνα, αλλά παραμένει σημείο καθημερινής ξεκούρασης για εκατοντάδες πολίτες. Συνδυάζεται με βόλτες στη μεγάλη αποβάθρα, η οποία προσφέρει μια διαφορετική οπτική γωνιά της πόλης, με θαλάσσια αύρα. Παράλληλα έχει εξελιχθεί σε χώρο διεξαγωγής underground φεστιβάλ και συναυλιών. Η επικείμενη ανάπλαση της προκυμαίας, του γειτονικού παλιού λιμανιού και η δημιουργία της μαρίνας, θα φέρει ακόμη πιο κοντά την πόλη, στο υγρό στοιχείο.
Ο Εναέριος: Σημείο συνάντησης για καφέ και ενίοτε… υποδοχής πρωταθλητών. Τα τελευταία χρόνια ο Εναέριος, μετά την ανάπλαση της Ακτής Ολυμπίων, έχει μετατραπεί στον πλέον δημοφιλή χώρο συνάθροισης Λεμεσιανών και επισκεπτών. Το ανθρωπινό “ποτάμι” στην πλατεία της μικρής αποβάθρας και στις γύρω καφετέριες, είναι ατελείωτο.
Το Τσίρειο: Εδώ κτυπάει κάθε Σάββατο και Κυριακή απόγεμα, ο παλμός της πόλης. Στους ποδοσφαιρικούς αγώνες, οι οπαδοί των δύο αιωνίων αντιπάλων της πόλης, κονταροκτυπιούνται όχι τόσο για το ποιος θα επικρατήσει στο παιχνίδι, αλλά για το ποιος θα αναδειχθεί σε “αφεντικό της πόλης”.
Η “Λεωφόρος”: Όταν ακούσεις για “λεωφόρο” στη Λεμεσό, αμέσως το μυαλό σου πάει στην λεωφόρο Αρχιεπισκόπου Μακαρίου ΙΙΙ. Στις δύο πλευρές της κεντρικής αυτής αρτηρίας, συνωστίζονται δεκάδες ακριβά καταστήματα, καφετέριες και κτήρια γραφείων. Χώρος διεξαγωγής των παρελάσεων στις εθνικές επετείους, των οποίων ακολουθεί κοσμοσυρροή στα γύρω φαστφουντάδικα.
Η Οδός Ανεξαρτησίας: Σημείο συγκέντρωσης και πανηγυρισμών για τους οπαδούς των νικητών των εκλογών, είναι παραδοσιακά η πλατεία Γρηγόρη Αυξεντίου, όταν ο εκάστοτε έπαρχος βγαίνει στο μπαλκόνι του Διοικητηρίου και ανακοινώνει τα αποτελέσματα. Η Πλατεία Γρηγόρη Αυξεντίου είναι φυσικά και χώρος άλλων κοινωνικών εκδηλώσεων. Αποτελεί το επίκεντρο των χριστουγεννιάτικών εορτασμών και είναι χώρος ξεκούρασης για τους επισκέπτες της εμπορικότερης οδικής αρτηρίας της πόλης, της οδού Ανεξαρτησίας. Στον χώρο κυριαρχεί το μέγαρο της Επαρχιακής Διοίκησης, ένα από τα ομορφότερα κτήρια των αρχών του 20ού αιώνα στη Λεμεσό.
Ο Πέντάδρομος: Εδώ είναι η καρδιά της πόλης και η αφετηρία πέντε κύριων οδικών αρτηριών, που διακλαδώνουν ακτινωτά όλη την πόλη.
Το Σιντριβάνι Αγίου Νικολάου: Σε κάθε έκφανση της χαράς του, ο Λεμεσιανός κατευθύνεται υποσυνείδητα στο σιντριβάνι του Αϊ Νικόλα. Εκατοντάδες αυτοκίνητα κινούνται μαζικά στο παραδοσιακό σημείο των πανηγυρισμών, κορνάροντας. Το σιντριβάνι έχει εξελιχθεί σε προσφιλή χώρο για βουτιές μετά από μια σπουδαία νίκη της εθνικής, την εξασφάλιση ενός τίτλου από την αγαπημένη ομάδα, μια ευρωπαϊκή διάκριση, μια παγκόσμια νίκη του Μάρκου σε Grand Slam και ένα καλό σάλτο του Κυριάκου, σε παγκόσμιους αγώνες.
Πλατεία Ηρώων: Η παλιά “αμαρτωλή”, σήμερα έγινε επίκεντρο της πολιτιστικής ζωής της πόλης και χώρος εγκατάστασης καλλιτεχνών με alternative διαθέσεις. Το Ριάλτο, η Στέγη Σύγχρονου Χορού Λεμεσού, η Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών, η φοιτητική εστία του ΤΕΠΑΚ και ο Τεχνοχώρος 55, δένουν αρμονικά με τα εναπομείναντα καμπαρέ της περιοχής που αναδεικνύουν την πλατεία, ως το πιο πολυδιάστατο κομμάτι της πόλης.
Το άσπρο και το μαύρο
Τα “μπαλκόνια” της πόλης: Η πόλη είναι κτισμένη αμφιθεατρικά συνδυάζοντας με μοναδικό τρόπο, θάλασσα και βουνό. Αν κάποιος την αγναντέψει από το Lady’s Mile και την αλυκή, θα πιστέψει ότι είναι ολόκληρη σκαρφαλωμένη πάνω στις παρυφές του Τροόδους. Πρόκειται όμως για οφθαλμαπάτη. Η Λεμεσός κατατρώει συνεχώς τους γύρω λόφους, σαν να προσπαθεί να φτάσει όσο πιο ψηλά μπορεί. Εκάλη, Καλλιθέα, Λευκοθέα, Πάνθεα, Σφαλαγγιώτισσα, είναι μερικές από τις εύπορες συνοικίες που προφέρουν στους κατοίκους τους κάτι που ελάχιστες πόλεις μπορούν: Πανοραμική θέα. Μια πόλη απλωμένη στα πόδια τους, “πιάτο”, με τα φώτα της το βράδυ, να γίνονται ένα με τα αστέρια του ουρανού.
Το Καρνάγιο: Σουρεαλιστικός πίνακας βγαλμένος από άλλες εποχές, με τα παροπλισμένα ψαροκάικα στη στεριά και τις πέτρινες βιομηχανίες να σιγοσβήνουν. Οι παλιοί καπνοδόχοι σταματούν ο ένας μετά τον άλλον να ξεκαπνίζουν και η βιομηχανική παράδοση της πόλης αρχίζει να φθείρεται.
Η Αμαθούντα: Οι αθεράπευτα ρομαντικές βόλτες στον κρεμαστό πεζόδρομο της παραλίας της Αμαθούντας, χαρίζουν απίστευτες στιγμές συγκίνησης. Δεκάδες ζευγαράκια παρακολουθούν την δύση του ήλιου στην παραλία ή στους γύρω λόφους, ενώ άλλοι αρκούνται σε μια απολαυστική βόλτα ανάμεσα στις μαρμάρινες κολόνες, της παλιάς Λεμεσού. Πάνω ψηλά, η πόλη στεφανώνεται από την Ακρόπολη του αρχαίου βασιλείου, πάνω στην οποία σώζονται ερείπια του ναού της θεάς Αφροδίτης, ενώ κάτω από αυτή απλώνεται η καλοδιατηρημένη αγορά. Στα γαλάζια νερά της λαμπυρίζουν ως τις μέρες μας, το αρχαίο λιμάνι της προκατόχου πόλης της Λεμεσού.
Το λιμάνι: Ως το μεγαλύτερο της χώρας, το πολυσύχναστο λιμάνι της Λεμεσού κατέχει μια εξέχουσα θέση στην ψυχοσύνθεση της πόλης. Δεν αποτελεί από μόνο του αξιοθέατο, ούτε διαθέτει γραφικότητα. Ωστόσο η δυναμική που κουβαλά, ο κόσμος και τα εμπορεύματα που συρρέουν ακατάπαυστα σε αυτό, το έχει καταστήσει ως το σήμα κατατεθέν της πόλης. Εξάλλου χάρη σε αυτό η Λεμεσός, έχει μπει στον παγκόσμια χάρτη ως ένα από τα σημαντικότερα ναυτιλιακά κέντρα της Μεσογείου. Γύρω από αυτό, έχουν εγκατασταθεί δεκάδες ναυτιλιακές εταιρείες που χρησιμοποιούν την Κύπρο, ως βάση τους. Λιμενεργάτες, εμπορευματοκιβώτια, γερανοί και πλοιάρια κάθε είδους, δημιουργούν μια μοναδική, παράξενα γοητευτική εικόνα.
ΤΕΠΑΚ: Η έλευση του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου, χαροποιείσαι ιδιαίτερα τους Λεμεσιανούς. Έγινε συνώνυμο με το ιστορικό κέντρο της πόλης που κατακλύζεται σταδιακά από φοιτητές, οι οποίοι το μετατρέπουν σε μια τεράστια πανεπιστημιούπολη. Το κτήριο του παλιού ταχυδρομείου, των παλιών δικαστηρίων και του Κτηματολογίου, έχουν ήδη καταληφθεί από την πανεπιστημιακή κοινότητα.
Πέντε κτήρια – σταθμοί
Το Κάστρο: Σύμφωνα με το μύθο, το 1191, στο εκκλησάκι του κάστρου, τελέστηκαν οι γάμοι του βασιλιά της Αγγλίας Ριχάρδου Λεοντόκαρδου και της Βερεγγάριας. Σήμερα το κάστρο κουβαλάει στις πλάτες του μια χιλιετηρίδα -στη σημερινή του μορφή κτίστηκε τον 14ο αιώνα- και στεγάζει το Μεσαιωνικό Μουσείο Κύπρου. Τριγύρω η πλατεία σφύζει όλες τις εποχές και μέρες του χρόνου από ζωή, ενώ οι Χαρουπόμυλοι και η Β΄ δημοτική αγορά, βρήκαν την παλιά τους αίγλη. Η πλατεία έχει την τιμητική της κάθε Φεβρουάριο, όταν φιλοξενεί τον καθιερωμένο πλέον χορό του Κάστρου, ο οποίος έχει εξελιχθεί στην πιο δημοφιλή εκδήλωση του λεμεσιανού Καρναβαλιού.
Η Δημοτική Βιβλιοθήκη: Ένα σωστό παλάτι κτισμένο το 1926, στα πρότυπα του μικρού Τριανού και του καζίνου του Μόντε Κάρλο, ως κατοικία του μεγαλέμπορα Αντώνη Πηλαβάκη. Είναι ίσως το ομορφότερο κτήριο της μπελ επόκ στη Λεμεσό.
Το Δημαρχείο: Στιβαρό μεγαλόπρεπο κτήριο του 1938. Είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κτήρια του μεσοπολέμου στην Κύπρο, σχεδιασμένο από τον Γερμανοεβραίο αρχιτέκτονα Γκιούζνερ, συνδυάζει αρμονικά τη μοντέρνα αρχιτεκτονική της δεκαετίας του 1930 με κλασικίζοντα στοιχεία. Δεσπόζουσα θέση στο κτήριο κατέχει ο πύργος του ρολογιού, ο οποίος αποτελεί πυξίδα για όσους χάνονται στα δαιδαλώδη δρομάκια του ιστορικού κέντρου.
Η Δημοτική Αγορά: Το εντυπωσιακότερο δείγμα κλειστής αγοράς στην Κύπρο, με τις χαρακτηριστικές αψιδωτές πύλες, διανύει μια παρατεταμένη περίοδο παρακμής, η οποία όμως του χαρίζει μια απαράμιλλη γοητεία. Κτισμένο το 1919 σε σχέδια του Ζαχαρία Βόνδα, ήταν για δεκαετίες επίκεντρο της εμπορικής ζωής της πόλης και κατακλυζόταν από δεκάδες εμπόρους και πραματευτές. Σήμερα παραμένει βουβό αλλά πάντοτε ατμοσφαιρικό, στην καρδιά του κάθε Λεμεσιανού.
Η Αγία Νάπα: Ο “περικαλέστερος ναός της Κύπρου” όπως χαρακτηρίστηκε στις αρχές του προηγουμένου αιώνα. Ο καθεδρικός ναός της Λεμεσού, εξακολουθεί να λάμπει πίσω από τις ψηλές γκρίζες πολυκατοικίες του Μόλου. Άρχισε να οικοδομείται το 1896 και αντικατοπτρίζει την ευμάρεια της Λεμεσού κατά την πρώτη περίοδο της Αγγλοκρατίας. Δίπλα του ξεκινά ο πεζόδρομος της Αγίου Ανδρέου, με τα περίτεχνα νεοκλασικά μέγαρά.
Χριστόφορος Νέστορος, “Πολίτης“ – 06/07/2009
ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ (΄Η ΑΛΛΟΙΩΣ ΤΟ…ΟΛΟΧΡΟΝΟ ΜΑΣ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ)
Μέρα με τη μέρα τριπάρω και φρικάρω
Ξεκινάω την ημέρα τριγυρνώντας στα café
Συνεχίζω και στα club με τον μπάτσο στο στομάχι
Και τα πίνω και τα σπάω τα λεφτά μου τα χαλάω
Λεμεσός, Λεμεσός
Λεμεσός, Λεμεσός
Θέλω κέφι, θέλω γλέντι, χαβαλέ και καρναβάλι
Εδώ Θεός, λαός και αίμα ζωντανεύουν τις καντάδες
Βάζω νερό μεσ’ τη φωτιά βάζω φωτιά μεσ’ το νερό
Μπορεί η ζωή που κάνω κάποια μέρα να με βλάψει
Εδώ δεν είναι η Αθήνα, εδώ είναι η Λεμεσός
