ΛΕΜΕΣΙΑ ΠΙΡΟΓΑ

Ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ζωγράφους της λεγόμενης γενιάς του 1930 με πλήθος διακρίσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ο Γιάννης Μόραλης, έφυγε από την ζωή πλήρης ημερών, στα 93 του χρόνια.

Ο Γιάννης Μόραλης γεννήθηκε στην Αρτα το 1916 και το 1927 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα.

Σε ηλικία 15 ετών έγινε δεκτός στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας σπουδάζοντας κοντά στον Αργυρό , τον Γερανιώτη, τον Παρθένη και τον Κεφαλληνό, ζωγραφική και χαρακτική.

Έφυγε το 1936 για τη Ρώμη, με υποτροφία. Στην συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου και σπούδασε νωπογραφία και ψηφιδωτό και το 1947 εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής στην ΑΣΚΤ.

Το 1949, μαζί με άλλους Έλληνες ζωγράφους, μεταξύ των οποίων ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Νίκος Νικολάου και Νίκος Εγγονόπουλος, ιδρύουν την καλλιτεχνική ομάδα «Αρμός» και διοργανώνουν την πρώτη κοινή έκθεση στο Ζάππειο το 1950.

Από το 1954 ξεκινάει την συνεργασία του με το ελληνικό θέατρο, πρώτα με το Θέατρο Τέχνης και στη συνέχεια με το Εθνικό Θέατρο. Το έργο του Μόραλη περιλαμβάνει εικονογραφήσεις βιβλίων των ποιητών Ελύτη και Σεφέρη, εξώφυλλα δίσκων μουσικής, γλυπτά, τοιχογραφίες καθώς και σκηνικά και κουστούμια για το Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας και τα μπαλέτα του Ελληνικού Χοροδράματος.

Τιμήθηκε για πρώτη φορά με βραβείο ζωγραφικής το 1940. Αποχώρησε από την ΑΣΚΤ το 1983 και το 1988 η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας τον τίμησε με μεγάλη αναδρομική έκθεση. Το 1999 του απονεμήθηκε το μετάλλιο του Ταξιάρχη της Τιμής . Έργα του ανήκουν σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Ζωγραφική, γλυπτική, εικονογράφηση, ανάγλυφα σε κτήρια, σε όλο το έργο του Γιάννη Μόραλη, από τα πιο παραστατικά ως τα αφηρημένα, ένα σύμβολο επανέρχεται : ο φτερωτός άγγελος με την διττή μορφή του έρωτα και του θανάτου.

Η πρώτη του θεατρική δουλειά βασιζόταν στο έργο Ωδή εις θάνατον του Κάλβου και ο ίδιος ο ζωγράφος έλεγε ότι είχε δοκιμάσει έντονα το βίωμα του θανάτου καθώς τον συνόδευε πάντα ο τραγικός θάνατος του πατέρα του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα τον Μάρτιο του 1937 αλλά και οι σκηνές από κηδεία στην Αρτα και την Πρέβεζα όταν ήταν πολύ μικρός.

Πηγή: in.gr

“Η αλληγορία των τεσσάρων εποχών”
του Γιόχαν Γκέοργκ Πλάτσερ

Ο μόνος αμερόληπτος σύμβουλος είναι ο χρόνος…

Ένα μικρό ταξίδι στη σύγχρονη ελληνική ζωγραφική τέχνη…

Χέρια με Λουλούδια (1958) – Πάμπλο Πικάσο

Σε αυτή τη ζωγραφιά υπάρχει μία μικρή, αλλά πολύ σημαντική λεπτομέρεια. Μπορείτε να τη διακρίνετε;

Γεώργιος Ιακωβίδης, Άνοιξη 1927
Ελαιογραφία σε καμβά, Συλλογή Ιδρύματος Ε. Κουτλίδη

Το 1998 η Εταιρεία Συγγραφέων, επιλέγοντας την ημέρα της Εαρινής Ισημερίας-Αρχή της Άνοιξης, καθιερώνει την 21η Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Η Εαρινή Ισημερία είναι η στιγμή που ισορροπεί το φως με το σκοτάδι, η μέρα με τη νύχτα, η στιγμή όπου οι εποχές συναντώνται σε ένα χαρμόσυνο σημείο του καιρού, παραδίδοντας τη σκυτάλη στην Άνοιξη, προμηνύοντας την αφύπνιση της φύσης και της ζωής, την αναπτέρωση της ελπίδας σε μία μεταβάλλουσα συνουσία του αιώνιου με το εφήμερο, πανομοιότυπες αναγεννησιακές διακυμάνσεις, οι οποίες χαρακτηρίζουν επίσης, από την αρχή της ανθρώπινης δημιουργίας, την Ποίηση…

Μετά από 3 χρόνια, το 2001, η UNESCO, ύστερα από εισήγηση του προέδρου της Εταιρείας Συγγραφέων, πρέσβη Βασίλη Βασιλικού, υιοθέτησε την «Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης», αναθέτοντας μάλιστα στην Ελλάδα να οργανώσει τον πρώτο διεθνή εορτασμό, την ίδια χρονιά. Την εκτέλεση της απόφασης υλοποίησε τότε το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου.

***

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

21/3/2009:Πύλη Αμμοχώστου, Λευκωσία – Κύπρο

N H ATLANTIS PRODUCTIONS

and

IDEOGRAMMA

14 Naxos str – 1070 Nicosia, Cyprus

P Box 26670, 1646 – Nicosia, Cyprus

Tel: 22 756453, Fax: 22 375209

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 5

ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ “CULTURE PROGRAMME (2007-2013)”

TRIPTYCH: POETRY – IDENTITY – COEXISTENCE (2009 – 2010)

ΠΡΩΤΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ: ΚΥΠΡΟΣ – ΕΝ ΑΡΧΗ ΕΣΤΙ Ο ΛΟΓΟΣ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ – 21 ΜΑΡΤΙΟΥ, 2009

ΣΤΗΝ ΠΥΛΗ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ, ΣΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑ

Οι εκδηλώσεις Τρίπτυχο: Ποίηση, Ταυτότητα – Συνύπαρξη θα πραγματοποιηθούν στη Λευκωσία, Στοκχόλμη, Παρίσι και Αθήνα.   Είναι μια σειρά εκδηλώσεων με βασικό άξονα τον ποιητικό λόγο, πλαισιωμένο από διάφορες μορφές τέχνης, όπως μουσική, χορό, ζωγραφική, υποκριτική, κ.λπ. και οι οποίες θα οργανωθούν στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Προγράμματος Πολιτισμού (2007-2013) μέσα στην χρονική περίοδο 2009 – 2010.

Η πρώτη εκδήλωση θα λάβει χώρα στις 21 Μαρτίου 2009, στη Λευκωσία κάτω από τον τίτλο EΝ ΑΡΧΗ ΕΣΤΙ Ο ΛΟΓΟΣ  και θα λάβουν μέρος έντεκα καταξιωμένοι ποιητές από δέκα χώρες της Ευρώπης:

ΙΣΠΑΝΙΑ – Luis Alberto de Cuenca

ΓΑΛΛΙΑ – Pascale Petit

ΓΕΡΜΑΝΙΑ – Albert Ostermaier

ΕΛΛΑΔΑ – Μιχάλης Γκανάς

ΙΡΛΑΝΔΙΑ – Peter McDonald

ΙΤΑΛΙΑ – Ennio Cavalli

ΚΥΠΡΟΣ -  Λεύκιος Ζαφειρίου

ΚΥΠΡΟΣ – Mehmet Yashin

ΛΕΤΟΝΙΑ – Edvins Raups

ΣΕΡΒΙΑ – Duska Vrhovac

ΦΙΛΑΝΔΙΑ- Catharina Gripenberg

Οι ποιητές θα απαγγείλουν τα ποιήματα στη γλώσσα στην οποία γράφουν, ενώ ζωντανή μουσική θα ενεργεί ως διάλειμμα και συνδετικός κρίκος της μίας ενότητας με την επόμενη.  Μεταφράσεις των ποιημάτων στα Ελληνικά και Αγγλικά, θα προβάλλονται επίσης σε οθόνες πίσω από τους ποιητές.  

Τόσο η απαγγελία όσο και οι μουσικοί θα προβάλλονται σε μεγάλες οθόνες στις διπλανές αίθουσες.

Παράλληλα με την εκδήλωση θα λειτουργεί Έκθεση Βιβλίων Ποίησης από εκδοτικούς οίκους και βιβλιοπωλεία στη μία από τις δύο παράπλευρες αίθουσες.

Τη σειρά εκδηλώσεων ΤΡΙΠΤΥΧΟ: ΠΟΙΗΣΗ – ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ – ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ, στηρίζουν το Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα Πολιτισμού (2007-2013) και οι Πολιτιστικές Υπηρεσίες Υπουργείου Παιδείας & Πολιτισμού.

Οι οργανωτές της εκδήλωσης στη Λευκωσία και project leaders της σειράς είναι  οι Κυπριακοί Πολιτιστικοί Φορείς Ιδεόγραμμα  και Αtlantis Productions.  

Το ΙΔΕΟΓΡΑΜΜΑ έχει διοργανώσει τα τρία τελευταία χρόνια στη Λευκωσία,  Διεθνείς Ποιητικές Συναντήσεις, με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης και το 2008 το Συμπόσιο Ποίησης ‘To Be or What to Be’ σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας

Η Αtlantis Productions έχει ως αντικείμενο δραστηριότητας την οργάνωση ποιοτικών πολιτιστικών εκδηλώσεων. Μέχρι τώρα έχει οργανώσει σημαντικές εκδηλώσεις  όπως η όπερα Αικατερίνη Κορνάρο και τις Πασχαλινές Συναυλίες.

Χορηγοί της εκδήλωσης της Λευκωσίας είναι: Ο Δήμος Λευκωσίας, η Αρχή Ηλεκτρισμού Κύπρου, οι Πρεσβείες της Γερμανίας, Ελλάδος, Ιταλίας, Ισπανίας και Σουηδίας, το Πολιτιστικό Κέντρο Goethe Zentrum, το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας και η Μιτσίδης Δημόσια Εταρεία Λτδ.

ΕΝ ΑΡΧΗ ΕΣΤΙ Ο ΛΟΓΟΣ  

Σάββατο 21 Μαρτίου 2009, 19.30

Πύλη Αμμοχώστου, Λευκωσία – Κύπρος

12 Φεβρουαρίου 2009

Νόρα Χατζησωτηρίου

Τηλ: 99678132

***

«ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ»

…γράφτηκε κατά τη διαμονή του Οδυσσέα Ελύτη στο Παρίσι (1969-1971). Η πρώτη του έκδοση έγινε την Άνοιξη του 1971 στις Βρυξέλλες σε χειρόγραφη μορφή. Στην Ελλάδα στοιχειοθετήθηκε τυπογραφικά το φθινόπωρο του 1972. Το Adagio του Μίκη Θεοδωράκη συνετέθη το 1993. Η ηχογράφηση έγινε στην Αγία Πετρούπολη την Άνοιξη του 1996.

«Το Μονόγραμμα» του Οδυσσέα Ελύτη

με φόντο το Adagio του Μίκη Θεοδωράκη

Διαβάζουν ο Μίκης Θεοδωράκης και η Ιουλίτα Ηλιοπούλου

ΜΕΡΟΣ Α

Θά πενθώ πάντα – μ’ακούς; – γιά σένα, μόνος, στόν Παράδεισο

Ι.

Θα γυρίσει αλλού τις χαρακιές

Της παλάμης, η Μοίρα, σαν κλειδούχος

Μια στιγμή θα συγκατατεθεί ο Καιρός

Πως αλλοιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

Θα παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας

Και θα χτυπήσει τον κόσμο η αθωότητα

Με το δριμύ του μαύρου του θανάτου.

ΙΙ.

Πενθώ τον ήλιο και πενθώ τα χρόνια που έρχονται

Χωρίς εμάς και τραγουδώ τ’ άλλα που πέρασαν

Εάν είναι αλήθεια

Μιλημένα τα σώματα και οι βάρκες που έκρουζαν γλυκά

Οι κιθάρες που αναβόσβησαν κάτω από τα νερά

Τα “πίστεψέ με” και τα “μή”

Μια στον αέρα μια στη μουσική

Τα δυο μικρά ζώα, τα χέρια μας

Που γύρευαν ν’ ανέβουνε κρυφά το ένα στο άλλο

Η γλάστρα με το δροσαχί στις ανοιχτές αυλόπορτες

Και τα κομμάτια οι θάλασσες που ερχόντουσαν μαζί

Πάνω απ’ τις ξερολιθιές, πίσω από τους φράχτες

Την ανεμώνα που κάθισε στο χέρι σου

Κι έτρεμε τρείς φορές το μώβ τρείς μέρες πάνω από τους καταρράχτες

Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ

Το ξύλινο δοκάρι και το τετράγωνο φαντό

Στον τοίχο τη Γοργόνα με τα ξέπλεκα μαλλιά

Τη γάτα που μας κοίταξε μέσα στα σκοτεινά

Παιδί με το λιβάνι και με τον κόκκινο σταυρό

Την ώρα που βραδιάζει στων βράχων το απλησίαστο

Πενθώ το ρούχο που άγγιξα και μου ήρθε ο κόσμος.

ΙΙΙ.

Έτσι μιλώ για σένα και για μένα

Επειδή σ’ αγαπώ και στην αγάπη ξέρω

Να μπαίνω σαν Πανσέληνος

Απο παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στ’ αχανή σεντόνια

Να μαδάω γιασεμιά κι έχω τη δύναμη

Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω

Μες από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές

Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε

Ακουστά σ’ έχουν τα κύματα

Πως χαιδεύεις, πως φιλάς

Πως λες ψιθυριστά το “τι” και το “ε”

Τριγύρω στο λαιμό στον όρμο

Πάντα εμείς το φως κι η σκιά

Πάντα εσύ τ’ αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο

Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά

Το βρεγμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά

Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες

Τα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει

Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει

Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ

Επειδή σ’ αγαπώ και σ’ αγαπώ

Πάντα Εσύ το νόμισμα καί εγώ η λατρεία που το

Εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο

Τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά

Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική

Καμάρα τ’ ουρανού με τ’ άστρα

Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή

Που πια δεν έχω τίποτε άλλο

 Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα

Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου

Να μυρίζω από σένα και ν’ αγριεύουν οι άνθρωποι

Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο

Δεν τ’ αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ ακούς

Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ για σένα και για μένα.

ΙV.

Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ’ ακούς

Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα μ’ ακούς

Το χαμένο μου το αίμα και το μυτερό, μ’ ακούς

Μαχαίρι Σάν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς

Και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ’ ακούς

Είμ’ εγώ, μ’ ακούς

Σ’ αγαπώ, μ’ ακούς

Σε κρατώ και σε πάω και σου φορώ

Το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ’ ακούς

Που μ’ αφήνεις, που πάς και ποιός, μ’ ακούς

Σου κρατεί τό χέρι πάνω απ’ τους κατακλυσμούς

Οι πελώριες λιάνες και των ηφαιστείων οι λάβες

Θα ’ρθει μέρα, μ’ ακούς

Να μας θάψουν κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι

Λαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα, μ’ ακούς

Να γυαλίσει επάνω τους η απονιά, μ’ ακούς

Των ανθρώπων Και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει

Στα νερά ένα-ένα, μ’ ακούς

Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ’ ακούς

Κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ’ακούς

Όπου κάποτε οι φιγούρες

Των Αγίων βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ’ ακούς

Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ’ ακούς

Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω

Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς

Πουθενά δεν πάω, μ’ ακούς

Ή κανείς ή κι οι δυο μαζί, μ’ ακούς

Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και μ’ ακούς

Της αγάπης

Μια για πάντα το κόψαμε

Και δεν γίνεται ν’ ανθίσει αλλιώς, μ’ ακούς

Σ’ άλλη γή, σ’ άλλο αστέρι, μ’ ακούς

Δεν υπάρχει το χώμα δεν υπάρχει ο αέρας

Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ’ ακούς

Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ’ άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ’ ακούς

 Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ’ακούς

Μες στη μέση της θάλασσας

Από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ’ ακούς

Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ’ ακούς

Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς

Άκου, άκου Ποιός μιλεί στα νερά και ποιός κλαίει – ακούς;

Ποιός γυρεύει τον άλλο, ποιός φωνάζει, ακούς;

Είμ’ εγώ που φωνάζω κι είμ’ εγώ που κλαίω, μ’ ακούς

Σ’αγαπώ, σ’αγαπώ, μ’ ακούς.

 

ΜΕΡΟΣ Β

V.

Για σένα έχω μιλήσει σε καιρούς παλιούς

Με σοφές παραμάνες και μ’ αντάρτες απόμαχους

Από τι να’ ναι που έχεις τη θλίψη του αγριμιού

Την ανταύγεια στο πρόσωπο του νερού του τρεμάμενου

Και γιατί, λέει, να μέλει κοντά σου να’ ρθω

Που δεν θέλω αγάπη αλλά θέλω τον άνεμο

Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τον καλπασμό

Και για σένα κανείς δεν είχε ακούσει

Για σένα ούτε το δίκταμο ούτε το μανιτάρι

Στα μέρη τ’ αψηλά της Κρήτης τίποτα

 Για σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός να μου οδηγεί το χέρι

Πιο δω, πιο κει, προσεχτικά σ’ όλα το γύρο

 Του γιαλού, του προσώπου, τους κόλπους, τα μαλλιά

Στο λόφο κυματίζοντας αριστερά

Το σώμα σου στη στάση του πεύκου του μοναχικού

Μάτια της περηφάνειας και του διάφανου

Βυθού, μέσα στο σπίτι με το σκρίνιο το παλιό

Τις κίτρινες νταντέλες και το κυπαρισσόξυλο

Μόνος να περιμένω που θα πρωτοφανείς

Ψηλά στο δώμα ή πίσω στις πλάκες της αυλής

Με τ’ άλογο του Αγίου και το αυγό της Ανάστασης

Σαν από μια τοιχογραφία καταστραμμένη

 Μεγάλη όσο σε θέλησε η μικρή ζωή

Να χωράς στο κεράκι τη στεντόρεια λάμψη την ηφαιστειακή

Που κανείς να μην έχει δει και ακούσει

Τίποτα μες στις ερημιές τα ερειπωμένα σπίτια

 Ούτε ο θαμμένος πρόγονος άκρη άκρη στον αυλόγυρο

Για σένα, ούτε η γερόντισσα μ’ όλα της τα βοτάνια

Για σένα μόνο εγώ, μπορεί, και η μουσική

Που διώχνω μέσα μου αλλ’ αυτή γυρίζει δυνατότερη

Για σένα το ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ

Το στραμμένο στο μέλλον με τον κρατήρα κόκκινο

Για σένα σαν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή

Που βρίσκει μες στο σώμα και που τρυπάει τη θύμηση

Και να το χώμα, να τα περιστέρια, να η αρχαία μας γη.

VI.

Έχω δει πολλά και η γη μες’ απ’ το νου μου φαίνεται ωραιότερη

Ωραιότερη μες στους χρυσούς ατμούς

Η πέτρα η κοφτερή, ωραιότερα

Τα μπλάβα των ισθμών και οι στέγες μες στα κύματα

Ωραιότερες οι αχτίδες όπου δίχως να πατείς περνάς

Αήττητη όπως η Θεά της Σαμοθράκης πάνω από τα βουνά της θάλασσας

Έτσι σ’ έχω κοιτάξει που μου αρκεί

Να’ χει ο χρόνος όλος αθωωθεί

Μες στο αυλάκι που το πέρασμα σου αφήνει

Σαν δελφίνι πρωτόπειρο ν’ ακολουθεί

Και να παίζει με τ’ άσπρο και το κυανό η ψυχή μου !

Νίκη, νίκη όπου έχω νικηθεί

Πριν από την αγάπη και μαζί

Για τη ρολογιά και για το γκιουλ-μπρισίμι

Πήγαινε, πήγαινε και ας έχω εγώ χαθεί

Μόνος και ας είναι ο ήλιος που κρατείς ένα παιδί νεογέννητο

Μόνος, και ας είμ’ εγώ η πατρίδα που πενθεί

Ας είναι ο λόγος που έστειλα να σου κρατεί δαφνόφυλλο

Μόνος, ο αέρας δυνατός και μόνος τ’ ολοστρόγγυλο

Βότσαλο στο βλεφάρισμα του σκοτεινού βυθού

Ο ψαράς που ανέβασε κι έριξε πάλι πίσω στους καιρούς τον Παράδεισο!

VII.

Στον παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί

Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα

Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή

Έχω ρίξει μες στ’ άπατα μιαν ηχώ

Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό

Και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο

Θα πενθώ πάντα – μ’ ακούς; – για σένα, μόνος, στον Παράδεισο…