ΛΕΜΕΣΙΑ ΠΙΡΟΓΑ

Οι Ευρωεκλογές τελείωσαν κι εμείς αναζητάμε στα ποσοστά των κομμάτων τις νέες πολιτικές τάσεις της Ευρώπης…Σίγουρα, υπάρχουν και άλλοι που ψάχνουν την αυτοεπιβεβαίωση μέσω μιας μικροκομματικής ανάλυσης, αλλά δε θα ασχοληθώ με αυτό, επειδή δε γνωρίζω ποια συμφέροντα διακυβεύονται (ή δε θέλω να γνωρίζω…).

Με πάνω από 50% ρεκόρ-αποχής προσπαθούμε να αναγνώσουμε το μήνυμα αυτών των ευρωεκλογών.

Πολλοί μπορεί να είναι οι λόγοι της αποχής:

1. Απογοήτευση εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και ανεργίας.

2. Αντιδραστικότητα στην υπερκαταναλωτική κοινωνία που προβάλλεται ως πρότυπο ζωής.

3. Αδιαφορία

4. Αφού πολλοί έλυσαν τα προβλήματα τους με τον υπαρκτό καπιταλισμό (δηλαδή απέκτησαν πλούτο…), τώρα σνομπάρουν δήθεν το σύστημα και δε βλέπουν το λόγο γιατί να ψηφίζουν…

5. Η ψήφος δεν αφορούσε τις τοπικές εκλογές, άρα τι σημασία έχει ποιος θα πάει στο Στρασβούργο;

6. Απαξίωση ή/και άγνοια για την Ευρωβουλή.

7. Διακοπές/καλοκαίρι/τριήμερο/ζέστη…

8. Απόρριψη του κομματικού συστήματος.

9. Απόρριψη της καταχρηστικής νοοτροπίας της πολιτικής ηγεσίας.

10. Αντιευρωπαϊσμός (γενικά κι αόριστα;)

Το υπόλοιπο 50% επέλεξε κυρίως τον κεντροδεξιό χώρο με ορισμένες εξαιρέσεις (Ελλάδα π.χ.). Ας σημειωθεί και η ενίσχυση των ακραίων, οι οποίοι θα εκπροσωπούνται στην Ευρωβουλή…

Στην Κύπρο υπερίσχυσαν οι δύο μεγάλες παρατάξεις ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ με συνολικό ποσοστό άνω του 70% (με ποσοστό αποχής γύρω στο 40%).

Αυτό είναι ιδιαίτερα θετικό, αλλά κυρίως λόγω του κυπριακού και της λύσης που προωθείται από τους δύο αυτούς χώρους. (Το τίμημα είναι ο συντηρητικός δικομματισμός στο μεγαλείο του και η έλλειψη ενός τρίτου (σοβαρού…) χώρου που θα κάλυπτε το κενό των ακροτήτων και των συγκρούσεων.)

Για τη νεοσύστατη Ευρωβουλή θα γραφούν πάρα πολλά, αλλά είμαι της γνώμης, ότι θα έπρεπε να περιμένουμε τις πρώτες της δραστηριότητες. Ας της δοθεί μία ευκαιρία… Τέλος, θα ήθελα να συγχαρώ όλους όσους εκλέγησαν βουλευτές και να τους ευχηθώ καλή άφιξη στο Στρασβούργο! (Ελπίζω η επόμενη φορά που θα μας θυμηθούν πάλι, να μην είναι το 2014…)

Αν είχα δικαίωμα ψήφου στην Κύπρο, σίγουρα θα επέλεγα τις πολιτικές δυνάμεις (που δηλώνουν τουλάχιστον), ότι προωθούν τη λύση και επανένωση. Ως μόνιμος κάτοικος εξωτερικού, δυστυχώς, βάσει των εκλογικών κανονισμών, ΔΕ δικαιούμαι…Πολλοί Κύπριοι που λείπουν, εξακολουθούν να ψηφίζουν ενάντια στον κανονισμό, αλλά δε θα ήθελα να ασχοληθώ με αυτό το περίεργο (διαπλεκόμενο…) μυστήριο επί του παρόντος. Ας το αφήσουμε για μία άλλη φορά…

Στη χώρα που μένω επιλέγω τους μετριοπαθείς του Κέντρου. Όταν δεν υπάρχει Κέντρο, καταφεύγω σε ένα χώρο που τουλάχιστον κινείται προς τον ενδιάμεσο χώρο και στηρίζει το σύστημα μεικτής οικονομίας, δηλαδή ελεύθερη αγορά με ισχυρά κοινωνικά δίκτυα που θα το καθιστούν όσο πιο ανθρωποκεντρικό γίνεται. Η άποψη μου είναι, ότι μόνο πάνω σε αυτή τη βάση μπορούν να επιβιώνουν και να δημιουργούν ελεύθερα οι λαοί. Είμαι εναντίον του κομματισμού και θα προτιμούσα να εκλέγονταν μόνο ανεξάρτητοι υποψήφιοι…Μέχρι την πραγματοποίηση αυτού του οράματος για αλλαγή του σημερινού κατεστημένου που επιτρέπει τόσο σε μεγαλοοικονομικούς, όσο και σε μεγαλοπολιτικούς παράγοντες (για την ακρίβεια, καρχαρίες με κοινωνική συνείδηση ΜΗΔΕΝ..!) να καταληστεύουν τα δημόσια ταμεία, ΒΑΖΩ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ και ψηφίζω τους λιγότερο επικίνδυνους με…πιρόγα την ελπίδα..!

ΔΕΝ ΑΠΕΧΩ και δεν παραιτούμαι από τα εκλογικά μου δικαιώματα. Κατά τη γνώμη μου, αυτό θα σήμαινε αυτοακρωτηριασμό. Η αποχή ευνοεί την αύξηση των ποσοστών των ακραίων χώρων. Ήδη τα πρώτα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών στην Ολλανδία το αποδεικνύουν…Οι Ακροδεξιοί εκλέγηκαν δεύτερο κόμμα και θα λάβουν 4 έδρες στην Ευρωβουλή. Δείτε εδώ κι εδώ.

Ελπίζω στη συνέχεια, να επικρατήσουν οι φωτεινές παρουσίες στο Ευρωκοινοβούλιο, οι οποίες θα μπορούν να υπερασπίζονται με συνείδηση και δυναμισμό τα ιδεώδη και τα με τόσους κόπους (και αίμα…) κεκτημένα πολιτικά δικαιώματα των λαών της Ευρώπης, έναντι των ακραίων προβοκατόρων με τις μηδενιστικές και αντιδημοκρατικές νοοτροπίες…

Επειδή όμως, δεν επιθυμώ να σας αφήσω με τη στυφή γεύση που προκαλεί η ενασχόληση με την πολιτική…

…πιο κάτω ένα πολύ όμορφο τραγούδι, σε στίχους του Πάνου Κατσιμίχα και μουσική του Σέρτζιο Ενδρίγκο από το άλμπουμ “Οι μπαλάντες των πολυκατοικιών” (2004).

Ν’ ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΜΑΣ ΜΕΝΕΙ

Απόψε θα πω για σένα
για σένα θα τραγουδήσω
λευκό τριαντάφυλλό μου
για σένανε θα μιλήσω

Ν’ αντέχουμε μόνο μας μένει
η ζωή ότι κι αν φέρει
τη μια του χειμώνα τη νύχτα
την άλλη γλυκό καλοκαίρι

Η ανόητη φταίει καρδιά μου
που ποτέ δε θα μεγαλώσει
η νοσταλγία μου φταίει
που θέλει μέσα της να σε σώσει

Ν’ αντέχουμε μόνο μας μένει
η ζωή ότι κι αν φέρει
τη μια του χειμώνα τη νύχτα
την άλλη γλυκό καλοκαίρι

Ν’ αντέχουμε μόνο μας μένει
η ζωή ότι κι αν φέρει
τη μια του χειμώνα τη νύχτα
την άλλη γλυκό καλοκαίρι

Και το αυθεντικό στα ιταλικά…

Una rosa bianca – Sergio Endrigo (1963)

Coltivo una rosa bianca
In luglio come in gennaio
Per l’amico sincero
Che mi dà la sua mano franca
Per chi mi vuol male e mi stanca
Questo cuore con cui vivo
Cardi nè ortiche coltivo
Coltivo una rosa bianca.