ΛΕΜΕΣΙΑ ΠΙΡΟΓΑ

ΦΕΓΓΑΡΙΑ, ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙΡΡΟΙΕΣ

Πρώτη πανσέληνος της χρονιάς…

-Τόσα θέματα, αυτό βρήκες αγαπητή μου, να προβάλεις;

Το 2012-για κάποιον αναπάντεχο προσωπικό λόγο-δεν ξεκίνησε καλά.

Θα ήθελα να γνωρίσω το άτομο που συνεχίζει την ενημέρωση για τα κοινά, όταν κοιτάζει προς τα πάνω και σκοταδιάζουν οι ουρανοί.

Μα αυτός ο χώρος φιλοδοξεί να καταγράφει τις εξελίξεις στο κυπριακό.

Σωστά…

Η επανάληψη της ακινησίας δεν επιτρέπει ακόμη προβλέψεις.

Εάν αλλάξει έστω και κάτι πριν την ευρωπαϊκή προεδρία ή τις εκλογές του 2013, τότε ναι, θα εγκύψουμε αναπόφευκτα ξανά στο θέμα και με την ελπίδα, ότι θα γίνει επί της ουσίας και όχι για τα γενικά και αόριστα που συνήθως αποπροσανατολίζουν από το στόχο και δη το (ΑΝ-)ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ.

Πανσέληνος λοιπόν, κατά τις πρωϊνές ώρες.

Η θάλασσα σε κυκλοθυμικό αντικαθρέπτισμα.

Πλέον μπορώ να την παρακολουθώ καθημερινά και να παίρνω κουράγιο από την ορμή της.

Τουλάχιστον αυτή δεν υποτάσσεται.

Νέε Χρόνε, φυλάξου από το μένος μου!

Με ό,τι μέσα διαθέτει το ιδεο-στάσιο, θα σε εξημερώσουμε και σένα, όπως όλους τους προηγούμενους.

Η Γυνή θα γίνει και Πυρ και Θάλασσα.

Βοτσαλάκι-βοτσαλάκι θα κτίσουμε το νέο πρόγραμμα.

Καταρχήν, τα μικρά και ευχάριστα.

-Εδώ γελάστε ελεύθερα, αν δεν το έχετε κάνει ήδη…

Ανανέωση μαλλιών.

Διατροφική λιτότητα.

Εγγραφή στη γειτονική βιβλιοθήκη.

Εν τω μεταξύ, έχω κι ένα νοικοκυριό να συντονίσω, χωρίς καμία βοήθεια.

Συν τα ωράρια της Μεγάλης Χίμαιρας…

Και τα μάτια αγκαλιάζουν και πάλι τους σαλεμένους ορίζοντες.

Ακόμη μία υπενθύμιση ανορθωτική.

Η πρώτη εκδρομική απόδραση ανήκε στις παλίρροιες.

Συμβολικότατη.

Κακάο με πρόσωπα παλιά και αγαπημένα.

Την προηγούμενη φορά, τη μικρή την ντάντευα στα γόνατα και της έδινα καραμέλες.

Τώρα συζητούσαμε για τα άρθρα, τα γένη και τις πτώσεις των αγγλογαλλογερμανικών…

Πως πέρασαν οι ώρες…

Πως πέρασαν τα χρόνια…

Αχ, Αλεξανδρινέ μου…

Κι ένα τελευταίο…

Αν αυτό το κείμενο σάς φαίνεται εσωστρεφές, αναθεωρήστε τάχιστα!

Ο καθένας με το κουπί του…

Η ρότα όμως, παράλληλη.

Και οι νύχτες με πανσέληνο, ολόιδιες οικουμενικές, γεμάτες μυστήριο…

Στίχοι: Μάγδα Παπαδάκη, Μουσική: Ross Daly, Ερμηνεία: Μαρία Φαραντούρη

Στις ερωτήσεις θες ν’ απαντήσεις, να λύσεις γρίφους παλιούς
στις αναμνήσεις θέλεις να κλείσεις της γης τους άγριους παλμούς.
Μικρές οι λέξεις, πώς να το χωρέσεις τ’ ακριβό μυστικό
κι αν δεν το ξέρεις, όσο κι αν το θέλεις, δεν μπορώ να σ’ το πω.

Ζητάς να μάθεις, να ξεδιψάσεις από της γης την πηγή
μ’ αυτά που ξέρεις πάντα μαθαίνεις, δεν έχει άκρη η αυγή.
Μες τη ζωή σου, μόνο εκεί, θυμήσου, θα τη βρεις την κλωστή
αυτήν που υφαίνει, ό,τι μας ζεσταίνει κι ανασαίνει η ψυχή.

Κι αν σκοτεινιάζει κάπου χαράζει, μακριά η μέρα ξυπνά
κι αν συννεφιάζει μη σε τρομάζει, κρατά το φως η καρδιά.
Κι απ’ τα αστέρια πέφτει μες τα χέρια στάλα στάλα η φωτιά
κρατάς τ’ αστέρια μες τα δυο σου χέρια, μη ζητάς πιο πολλά.

Και κάποιο βράδυ στείλε καράβι στον ξεχασμένο γυαλό
ονείρου χάδι βάλε σημάδι, μη φοβηθείς τον καιρό.
Νερό και δυόσμο πότισε τον κόσμο, μόνο αυτό σου ζητώ
δυο φύλλα δυόσμο χάρισε στον κόσμο, σώσε το μυστικό.

8 σχόλια μέχρι στιγμής
Γράψτε ένα σχόλιο