ΛΕΜΕΣΙΑ ΠΙΡΟΓΑ

Καλησπέρα κυρία μπλοκοδέσποινα. Παρακολουθώ το “βασίλειον” σου που τζιαιρόν τζιαί θα ήθελα αν μου επιτρέπεις, να βάλω κάποιες ερωτησούες με τα “Χαμάλης γουέη” σχόλια.

“γιατί τώρα δε στηρίζουν τον Ομήρου για την προεδρία της Βουλής . . . ;”

Διότι ο Ομήρου στες 40 μέρες εν να μουγιαστεί τζιαί να μας τα ξαπολύσει πάλε! Τζιαί πτου ξανά π’ αρκής να γυρεύκομεν πρόεδρον της βουλής! Εν τον έμαθες ακόμα;
Τούτον ήταν το σχόλιον.

Οι ερωτησούες τωρά.

Γιατί Ομήρου τζιαί όι Κάραγιαν; Ο Κάραγιαν έν μπορεί να φέρει την ενότηταν;

“Αν δεν υπάρξουν στο άμεσο μέλλον, κινήσεις προς το ΔΗΣΥ/Αναστασιάδη, εκ μέρους των κυβερνώντων, για το κυπριακό,. . .”

Δηλαδή η δυστοκία στην εξεύρεσιν αποδεκτής λύσης στο Κυπριακόν, χρεώνεται στην απουσία κίνησης του Χριστόφια προς τον ΔΗΣΥ;
Τζιαί όταν λες κίνησιν προς τον ΔΗΣΥ, τί ακριβώς εννοείς; Πως να γίνει, τί ακριβώς να γίνει τζιαί τί να περιμένομεν να φκεί που τουν’ την κίνησιν;

Αγρινέ,
αν ακόμη και τώρα δεν προχωρήσουν σε οποιαδήποτε κίνηση, είναι πλέον δεδομένο, ότι βρίσκονται οι λάθος άνθρωποι στην ηγεσία αυτή την τόσο κρίσιμη εποχή και πρέπει να αντικατασταθούν επειγόντως.

Ο χρόνος τελειώνει.

Δεν μπορώ να χρεώσω την αποτυχία του προέδρου Χριστόφια στον Αναστασιάδη, ο οποίος στο κάλεσμα της πρόσφατής μας Ιστορίας, πήρε υπεύθυνα θέση, ΔΕΝ κώφευσε ΟΥΤΕ έπαθε φαρυγγίτιδα…

Επίσης, δεν μπορεί να επικρίνεται για το γεγονός, ότι αναζητά δυνάμεις, ώστε να μπορεί να έχει ενισχυμένο λόγο στο διαστρεβλωμένο πολιτικό σκηνικό της Κύπρου. Ο ίδιος θα κριθεί, όταν και αν κάποτε εκλεγεί στην κυβέρνηση.

Στροβολιώτη,
νομίζω η απάντησή μου πιο πάνω στο Χαμάλη, καλύπτει και το σημείο που έθιξες στο σχόλιό σου.

Μεταφέρω ό,τι έγραψα και πάλι εδώ:

Το ερώτημα στο στριφογύρισμα ήταν περισσότερο ρητορικό. Καταγράφω την αντίφαση λόγου και πράξης και την αυτοπαγίδευση του ΑΚΕΛ σε όρους που τάχα θέτει, αλλά στην ουσία δεν τήρησε, ούτε πρόκειται να τηρήσει ποτέ.

Αν ρωτούσες τη δική μου άποψη, θα σου έλεγα, ότι για την προεδρία της βουλής, ίσως θα έπρεπε να εκλέγεται αυτόματα κάποιος από το μεγαλύτερο σε ποσοστά κόμμα. Με αυτό τον τρόπο θα αποφεύγονταν τα “παζαρέματα” και τα τυχόν “ανταλλάγματα” και θα γινόταν πιο διακριτή η νομοθετική από την εκτελεστική εξουσία. Ενώ τώρα, αναγκαζόμαστε κι εμείς ως πολίτες να παρακολουθούμε με λύπη όλες αυτές τις δυσάρεστες συναλλαγές που διαδραματίζονται αναπόφευκτα στα “παρασκήνια” και διερωτώμαστε για πολλοστή φορά, ποια είναι η αξία της ψήφου (μας) και το νόημα των εκλογών γενικά…

Κατανοώ όλα όσα λες, θα ήταν όσα έπρεπε να υπάρχουν αλλά…Επαναλαμβάνομαι…Μην απογοητεύεσαι από την αναξιοπιστία του προέδρου. Δεν έπρεπε να περιμένεις λογική η πολιτική οξυδέρκεια από το συγκεκριμένο άτομο ή έστω τον στενό προεδρικό κύκλο.
Θα συμφωνήσω με τον Στροβολιώτη αφού κυπριακόπολιτικώς πραγματιστικά μόνο τον Κάρογιαν θα μποροούσε να έχει υποστηρίξει.
Για ακόμη μια φορά ο ΔΗΣΥ κερδίζει τις εκλογές και μένει ουσιαστικά απλή αντιπολίτευση. Τουλάχιστον δεν έχουμε ξανά τη δεκαετία του 70, με τις οικτρές πολιτικές της συμμαχίες στη βουλή και νόμους που αφαιρούν περισσότερο από το 1/4 του λαού από τη βουλή.
Τα μυαλά όμως και ο ιδιωτισμός τους, δεν άλλαξαν, δυστυχώς.Κολλημένα στις παλιές δεκαετίες. Αν δεν βλέπεις το παρόν, μπορείς να δεις το μέλλον;
Τους ενδιαφέρει η Ένωση;Εδώ δεν συνειδητοποιείται το μεγάλο πρόβλημα που έχουμε για τη λύση του κυπριακού και περιμένεις να ξυπνήσουν μετά τις βουλευτικές και να έρθει η φώτιση;
Ξέρουν τί θα πει ακελική ενότητα, άντε και αριστερή. Κάνουν συμμαχίες με όποιον τους συμφέρει.
Τελευταίος που προσπάθησε να κτίσει πολιτική ενότητα ήταν ο Γλαύκος Κληρίδης, δίνοντας σε εκπροσώπους όλων των παρατάξεων, υπεύθυνες θέσεις,τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ε.Ε. αλλά και σε συνομιλίες με την Ρωσία.Κι αντί να συνεχιστεί αυτό, βομβαρδίστηκε από την μικροπολιτική των διαδόχων του στην Προεδρία.
Για αυτό σου λέω, μην περιμένεις περισσότερα από όσα μπορεί να δώσουν οι πολιτικοί. Συνήθως δίνουν πολύ λιγότερα και όχι για το καλό της πατρίδας μας, με τις ευλογίες του κόσμου, που είτε φοβάται είτε κοιμάται, είτε ακολούθησε τη νέα μόδα της αδιαφορίας.
Ελπίζω να ξυπνήσουμε πριν τον σεισμό.

Χαμάλη,
αν έχω καταλάβει σωστά, ισχυρίζεσαι, ότι ο πρόεδρος Χριστόφιας δεν ξέρει σε τι είδους κίνηση πρέπει να προβεί;

Αν επιθυμούσε πραγματικά τη συνεργασία με τις δυνάμεις της λύσης, υπάρχουν αμέτρητοι τρόποι να συμπεριλάβει την αντιπολίτευση στην προσπάθεια επανένωσης που υποτίθεται βρίσκεται σε εξέλιξη.

Στις 7 Ιουλίου αναμένεται η επόμενη τριμερής συνάντηση με τον Έρογλου και τον Μπαν Κι-μουν.

Δε θα έπρεπε η ηγεσία μας να βρίσκεται σε συνεχή επαφή και αλληλοενημέρωση, όταν κρίνεται η τύχη της χώρας;

Αν πιστεύεις, ότι δε χρειάζεται το ΑΚΕΛ καμία βοήθεια και δεν έχει ανάγκη να κινηθεί προς την αντιπολίτευση, επειδή όλα πάνε κατ’ευχήν και βρίσκονται υπό έλεγχο, τότε δεν υπάρχει λόγος να γίνεται άδικα συζήτηση εδώ.

Μόνο, ας μας το ανακοινώσει, να ηρεμήσουμε κι εμείς, ότι όπου να’ναι θα φέρουν το νέο σχέδιο λύσης που υποσχέθηκαν πριν 7 χρόνια.

Η αντίφαση λόγου και πράξης έγκειται στο γεγονός, ότι συνήθως οι συνεργασίες δεν κρίνονται απαραίτητα από το αν η άλλη πλευρά ανήκει στον ίδιο ιδεολογικό χώρο ή όχι.

Ούτε στο παρελθόν ακολούθησε αυτή την τακτική το ΑΚΕΛ, ούτε στο μέλλον πρόκειται να την ακολουθήσει, γι αυτό το δόγματικό στριφογύρισμα (περί τάχα αρχών, αριστερός να’ναι κι ό,τι να’ναι) είναι άνευ ουσίας και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Επ’ ευκαιρίας, το ίδιο ισχύει για όλους τους πολιτικούς χώρους, οι οποίοι είναι υποχρεωμένοι να συνάπτουν συμμαχίες, ακόμη και τις τάχα (ξανά το τάχα) “ανίερες”, όταν ο συσχετισμός δυνάμεων, δεν τους επιτρέπει να ακολουθούν μοναχικούς δρόμους.

Οι πολίτες ψηφίζουν αντιπροσώπους, οι οποίοι οφείλουν να ενεργούν μέσα σε δημοκρατικά πλαίσια και βάσει του συντάγματος.

Πουθενά δε γράφει, ότι απαγορεύεται η δεξιά να συνεργάζεται με την αριστερά ή το κέντρο.

Αυτά είναι προφάσεις που συχνά οδηγούν σε αυτοπαγίδευση.

Και σε άλλες χώρες συναντάται αυτό το φαινόμενο, όχι μόνο στην Κύπρο.

Οι δεξιοί με τους πράσινους π.χ. εδώ, άργησαν πάρα πολύ να το αποδεχτούν, ότι και αυτοί οφείλουν να συνεργάζονται ή/και να συγκυβερνούν, μέχρι που τους ανάγκασαν η ψήφος του λαού και ο διαμοιρασμός δυνάμεων που αυτή ανέδειξε. :)

Κατέγραψα μια γνώμη/ιδέα για το πως θα έπρεπε να ρυθμίζεται συνταγματικά, η εκλογή προέδρου της βουλής, ώστε να μην επιτρέπει συναλλαγές.

Δεν εκφράζομαι εκ μέρους κανενός, ούτε μπορούμε πιστεύω, να γνωρίζουμε ποιος θα συμφωνούσε μαζί μου, γι αυτό είναι λίγο ως πολύ αυθαίρετο αυτό που σημείωσες για τις-κατά τη γνώμη σου-προτιμήσεις του Αναστασιάδη, εφόσον ο ίδιος δεν έχει ρωτηθεί καν.

Όμως, έχοντας μπροστά μας έναν πρόεδρο που συνεχώς εφευρίσκει δικαιολογίες προς αποφυγή της όποιας συνεργασίας με το ΔΗΣΥ στο κυπριακό, δεν μπορούμε να ρίχνουμε ευθύνες στον Αναστασιάδη για το γεγονός, ότι παλεύει να προωθήσει τις ιδέες του, αυξάνοντας τα ποσοστά του ή προετοιμάζοντας τη διεκδίκηση της ίδιας της προεδρίας.

Αυτό παραμένει θεμιτό και το οφείλει και σε όσους τον ψηφίζουν ως αρχηγό του πολιτικού χώρου που εκπροσωπεί.

Η ουσία βρίσκεται στο ΑΝ θυσιάζονται τα συμφέροντα της χώρας για προσωπικούς ή κομματικούς λόγους καθ’οδόν και στο τι έργο παράγει κανείς, όταν καταφθάνει σε αυτό το αξίωμα.

Ας μην ξεχνάμε, ότι ο πρόεδρος Χριστόφιας πέρασε και από την προεδρία της βουλής για επτά ολόκληρα χρόνια.

Οπότε γνωρίζει ο ίδιος πως λειτουργούν ορισμένες διαδικασίες αναρρίχησης…

Τώρα γιατί προενοχοποιεί τρίτους για μία ξεκάθαρη δημοκρατική και νόμιμη διεκδίκηση, η οποία δεν έχει βλάψει κανένα, σε αντίθεση με τη σύμπραξη ΑΚΕΛ-ΔΗΚΟ που συνεχίζει να τσιμεντώνει σαφέστατα τη διχοτόμηση;

Ο πρόεδρος Χριστόφιας διαθέτει περίπου 20 μήνες ακόμη χρόνο για να εργαστεί προς τη σωστή κατεύθυνση.

ΑΝ δεν προωθήσει έμπρακτα πλέον τη διζωνική και δεν εκπληρώσει τις προεκλογικές του υποσχέσεις για ένα νέο σχέδιο λύσης-επανένωσης, οφείλει να αναλάβει ένας νέος πρόεδρος/διαπραγματευτής.

Αυτό υπαγορεύουν οι σύγχρονες δημοκρατίες, αλλά και η κοινή λογική

Ανταποδίδω τα φιλιά, Θάλασσά μου μωβ.
:)

Γιατί να παρεξηγήσω ανθρώπους που τουλάχιστον για το Κυπριακό επιθυμούν να γίνει αυτό που επιθυμώ κι’ εγώ;
Μπορεί όμως να διαμαρτυρηθώ για αναφορές του τύπου “Δεν έπρεπε να περιμένεις λογική η πολιτική οξυδέρκεια από το συγκεκριμένο άτομο (Χριστόφιας)”.
Ε όχι! Το συγκεκριμένο άτομο είναι πρόεδρος ενός κράτους και είναι εκεί με δημοκρατικές διαδικασίες. Που ανεξάρτητα από τα ποσοστά, επειδή κι’ ο Κασουλίδης ήταν ισάξιος, οι συμπατριώτες μας πέραν του 70% είδαν με ανακούφιση την εκλογή του.

“αν έχω καταλάβει σωστά, ισχυρίζεσαι, ότι ο πρόεδρος Χριστόφιας δεν ξέρει σε τι είδους κίνηση πρέπει να προβεί”.

Όχι βρε! Ο Χαμάλης δεν ξέρει! Ο συμπολίτης σου! Που επειδή κατάλαβε ότι έχεις κάποιες ωφέλιμες ιδέες περί της πολυπόθητης ενότητας δυνάμεων, ζήτησε να τις μάθει. Για το τί πρέπει να κάνει ο πρόεδρος στις 7 του Ιούλη μου απάντησες. Πιστεύω ότι ο πρόεδρος αυτό ακριβώς θα κάνει. Αυτό έκανε και στο παρελθόν. Το πολιτικό παιχνίδι όμως, δεν τα αφήνει αυτά να βγαίνουν στο φως.

Τί άλλο έπρεπε να κάνει που δεν έκανε; Το αμέτρητοι τρόποι δεν περνά. Διότι εφ’ όσον φυλάς τα ρούχα σου με την λέξη “αμέτρητοι”, σημαίνει ότι, ότι κι’ αν είχε κάνει, πάντα θα μπορούσες να πείς ότι δεν έκανε ότι έπρεπε. Ότι δεν έκανε αρκετά.
Αν έχεις κάτι συγκεκριμένο, σταράτο, ξεκάθαρο πες το. Επιμένω, γιατί η πίεση του συνομιλητή, βοηθά να δούμε τα πράματα πιο καθαρά. Την πεζή πραγματικότητα. Διότι ξέρουμε: Ο άνθρωπος, είναι πρωτίστως συναισθηματικό ον. Θέλει πολλή προσπάθεια να δει την πραγματικότητα. Πόσο μάλλον να την δεκτεί.

“Πιστεύω, ότι περιέγραψα ήδη με μεγάλη σαφήνεια, πως και με ποιους τρόπους θεωρώ εφικτή την προσπάθεια για συνεργασία/συγκέντρωση δυνάμεων υπέρ της λύσης-επανένωσης.”

Και όμως, στα κείμενα δεν φαίνεται κάτι τέτοιο.
Ορίστε:

“θα όφειλαν να αξιοποιήσουν από κοινού τις όποιες γνωριμίες/ευκαιρίες/προοπτικές και αυτή η πρωτοβουλία θα έπρεπε να είχε ξεκινήσει προ πολλού από τον πρόεδρο Χριστόφια. Προς το παρόν δε διαφαίνεται κανένα άνοιγμα στην κοινωνία των πολιτών, στο ΔΗΣΥ ως κόμμα που στηρίζει τη ΔΔΟ, στην τ/κ πλευρά και στη διεθνή κοινότητα/ΕΕ.”

Η αξιοποίηση γνωριμιών κλπ έγινε πολλές φορές στην Ευρώπη και είχαμε και τα αποτελέσματα που επιδιώκαμε. Το απ’ ευθείας εμπόριο το θυμάσαι;

Αυτό το “άνοιγμα στην κοινωνία των πολιτών” τί ακριβώς είναι; Τί έπρεπε να κάνει; Δεν κυκλοφόρησε έντυπα για την ΔΔΟ; Ο ΔΗΣΥ τί έκανε;

“Όμως, έχοντας μπροστά μας έναν πρόεδρο που συνεχώς εφευρίσκει δικαιολογίες προς αποφυγή της όποιας συνεργασίας με το ΔΗΣΥ στο κυπριακό,”

Μήπως εννοείς ο Χριστόφιας να πετάξει έξω από την κυβέρνηση το ΔΗΚΟ και να κάνει συγκυβέρνηση με τον ΔΗΣΥ; Πες το καθαρά, δεν είναι έγκλημα! Γνωρίζεις όμως ότι όσο ποσοστό έχει το ΔΗΚΟ εναντίον της ΔΔΟ, άλλο τόσο έχει κι’ ο ΔΗΣΥ;
Γιατί να μην περιμένουμε να βρεθεί πρώτα το σχέδιο λύσης και μετά να δούμε τί θα κάνουμε; Θα βαφτίσουμε το μωρό προτού το γεννήσουμε; Και είμαστε σίγουροι ότι θα βρεθεί; Ή άν θα χρειαστεί δημοψήφισμα; Το δις εξαμαρτείν, ουκ ανδρός σοφού. Αυτό μόνο εμείς το ξεχνάμε, οι ξένοι όχι.

“Τώρα γιατί προενοχοποιεί τρίτους για μία ξεκάθαρη δημοκρατική και νόμιμη διεκδίκηση, η οποία δεν έχει βλάψει κανένα, σε αντίθεση με τη σύμπραξη ΑΚΕΛ-ΔΗΚΟ που συνεχίζει να τσιμεντώνει σαφέστατα τη διχοτόμηση;”

Βεβαίως είναι νόμιμη διεκδίκηση αλλά αυτοί ο “τρίτοι” δεν ανέχονται την κριτική; Η συνεργασία ΑΚΕΛ-ΔΗΚΟ δεν τσιμεντώνει τη διχοτόμηση. Ποτέ δεν δέχτηκε ο πρόεδρος αλλαγή πορείας. Αλλά δεν νομίζω να υποστηρίζεις ότι έπρεπε να χαμηλώσει κι’ άλλο τον πήχυ για να φτάσουμε σε λύση. Αυτό εννοείς; Το χαμήλωμα του πήχυ;

“ΑΝ δεν προωθήσει έμπρακτα πλέον τη διζωνική και δεν εκπληρώσει τις προεκλογικές του υποσχέσεις για ένα νέο σχέδιο λύσης-επανένωσης, οφείλει να αναλάβει ένας νέος πρόεδρος/διαπραγματευτής.”

Α! Εδώ λες τα πράματα με τ’ όνομα τους. Αν δεν μας φέρει τη διζωνική να φύγει. Ειναι όμως θέμα του λαού, έτσι δεν είναι; Αυτός θα αποφασίσει.

Μην ξεχνάς όμως ότι για τις προσπάθειες του να φέρει σχέδιο λύσης επανένωσης κατηγορήθηκε, υβρίστηκε και απειλήθηκε για τις γενναιόδωρες δήθεν παραχωρήσεις του. Πόση υποστήριξη είχε από τον ΔΗΣΥ που χαιρεκακούσε από δίπλα και του έβαζε τρικλοποδιές στην κάθε πολιτική του δράση τόσο εντός όσο και εκτός Κύπρου;
Ούτε να μιλήσει και να πει ολοφάνερες αλήθειες δεν μπορούσε. Έπρεπε να ζούμε στο ψέμα για να μην κακοφανεί του ΔΗΣΥ.

Και μην απελπίζεσαι! Το παιχνίδι παίζεται ακόμα!

Άντε ένα τελευταίο αισιόδοξο, αν και μου δημιούργησες την εντύπωση ότι πιο πολύ σε ενδιαφέρει να κατηγορήσεις τον Χριστόφια, να φύγει ο Χριστόφιας, στον ίδιο βαθμό που σε ενδιαφέρει και η λύση του Κυπριακού.

Τις κρίσιμες ώρες εθνικών ζητημάτων, βεβαίως και είναι αναγκαία η προσέγγιση και η συνεργασία των πολιτικών δυνάμεων. Αυτό όμως λειτουργεί όπως όταν πλησιάζουν πολύ μεταξύ τους δυο πλανήτες. Ή ο ένας θα διαλυθεί ή και οι δυό, και δημιουργείται κάτι νέο ή μένει η διάλυση και το χάος. Όπως τη ζώνη των αστεροϊδών ανάμεσα στον Άρη και τον Δία. Αυτό το ξέρουν οι πολιτικοί καλύτερα από εμάς. Τί έγινε το 2004; Ξέρεις πόσο χάρηκαν όσοι πίστευαν στη λύση, όταν στις επόμενες εκλογές ο Αναστασιάδης κράτησε τις δυνάμεις του; Ποιοί ήταν αυτοί νομίζεις;

Γι’ αυτό όση δουλειά χρειάζεται να γίνει τώρα για να βρεθεί η λύση, άλλη τόση δουλειά χρειάζεται και από τους πολιτικούς του “ναί” να έχουν τις δυνάμεις τους έτοιμες και συμπαγείς. Τώρα! Ελπίζω να με πιάνεις. Μπορεί εσύ κι’ εγώ να έχουμε παράπονο από την απουσία κάποιων εξώφθαλμα αναγκαίων συνεργασιών. Όμως εμείς δεν είμαστε στον πυρήνα της κομματικών διεργασιών και ισοζυγίων. Αυτή η απουσία μπορεί να είναι και προγραμματισμένη για ευνόητους λόγους. Για προφύλαξη και διατήρηση κάποιων δυνάμεων.
Ας μη βαράμε λοιπόν τα νταούλια του πολέμου.
Οι εκλογές τέλειωσαν. Τώρα αναμένουμε να κτυπήσει το τηλέφωνο! Είμαστε έτοιμοι;

τι ωραίες ερωτήσεις θέτεις Λεμέσια…

μια καλή ερώτηση, πρώτα τη θαυμάζω, μετά την αφήνω να με κατακλύσει, μετά να με οδηγήσει..

ποτέ οι απαντήσεις δεν βρίσκονται δίπλα-δίπλα με την ερώτηση…

Ομηρικό ταξίδι, (οχι του γιαννακη, του άλλου)

σ ευχαριστω που δεν τα παρατάς

Μπαίνω βγαίνω 3-4 μέρες στην ανάρτηση σου Λεμεσία μου και δεν ξέρω τι να σου γράψω …. :(

Θα ευχηθώ μια όμορφη μέρα και ενα ευχάριστω Σαββατοκύριακο :)