Η ΑΝΕΡΑΔΑ
Στην χώραν π’ αναγιώθηκα
Σε μιάν ποταμοδκιάβασην
Αντάν με είδεν έφεξεν
Ευτύς το πας μου έχασα
Λαόνια, κάμπους τζιαί βουνά
Έτρεμεν μεν τζιαί χάσει με
Ύστερα σγοιάν παράδεισον
Λαλεί μ’ αν είσαι πέρκαλλος
Είπεν τζ’ εγίνην άφαντη
Οι πλήξες που με τρώασιν
16 σχόλια μέχρι στιγμής
Γράψτε ένα σχόλιο
Στην χώραν π’ αναγιώθηκα
τζιαί ‘κόμα αναγιώννουμουν
τζι’ άρτζιεψα νάκκον να λαχτώ
τότες εξηφοήθηκα
τα ζώθκια τζ’ εν εχώννουμουν
τζ’ εξέβηκα να δκιανεφτώ.
Σε μιάν ποταμοδκιάβασην
μιάν λυερήν εσσιάστηκα
νείεν καεί η σταλαμή!
Ούλα τ’ αρνίν εις τον τσοκκόν
ο άχαρος επιάστηκα
αντάν πιαστεί μες στην νομήν.
Αντάν με είδεν έφεξεν
τζι ο νους μου εφεντζιάστηκεν
τζ’ εφάνην κόσμος φωτερός.
Αντάν μου χαμογέλασεν
παράδεισος επλάστηκεν
ομπρός μου τζ’ έμεινα ξερός.
Ευτύς το πας μου έχασα
τον κόσμον ελησμόνησα
τζ’ έμεινα χάσκοντα βριχτός.
Είπεν μου: “έλα κλούθα μου”
Τζιαί που καρκιάς επόνησα
τζ’ εκλούθησά της ο χαντός.
Λαόνια, κάμπους τζιαί βουνά
αντάμα εδκιαβήκαμεν
γεμάτ’ αθθούς τζ’ αγκαθερρά
η στράτα δεν ετέλειωννεν
τζιαί δεν εποσταθήκαμεν
ήτουν για λλόου μας χαρά.
Έτρεμεν μεν τζιαί χάσει με
τζ’ έτρεμα μεν τζιαί χάσω την
τζιαί μεν της πω τζιαί μεν μου πει
εδίψουν την εκαύκουμουν
τζ’ έτρεμα μεν τζιαί πκιάσω την
τζιαί γίνουμεν τζ΄οι δκυό ‘στραπή.
Ύστερα σγοιάν παράδεισον
έναν βουνόν εφτάσαμεν
ίσια με τα ‘ψη τ’ ουρανού.
Τζει πάνω τζει εκλάψαμεν
αντάμα τζ’ εγελάσαμεν
μέσα στους μούσκους του βουνού.
Λαλεί μ’ αν είσαι πέρκαλλος
τώρα πιόν μείνε δίχως μου
αν σου αρέσκ’ έτσι ζωή
τζιαί ξαπολά ‘ναν χάχχανον
ίσια ‘νωσα το στήθος μου
πως αλλονάκκον να ραεί.
Είπεν τζ’ εγίνην άφαντη
εφτύς π’ ομπρός μο’ χάθηκεν
σγοιάν άνεμος περαστικός.
Εράην η καρτούλλα μου
ευτύς ο νους μο’ στάθηκεν
τζ’ είμαι που τότες ξηστηκός.
Οι πλήξες που με τρώασιν
ακόμα ‘ν’ αφανέρωτες
τζ’ εις τα πουλιά που τζηλαδούν
έσιει που τότες όπου δω
τες ανεράδες τρέμω τες
τζιαί πογυρίζω μεν με δουν.
Βασίλης Μιχαηλίδης (1893)
Υ. Σ. Μετά από αρκετή περιδιάβαση σε ποιήματα και λογοτεχνικά κείμενα, θεώρησα αυτό το τόσο λυρικό έργο του Βασίλη Μιχαηλίδη ως το πιο κατάλληλο για να αποχαιρετήσουμε τη χρονιά που φεύγει…
Ακόμη κι αν δεν γίνονται όλα όπως τα οραματίζεται κανείς, η Ανεράδα σκορπίζει στο πέρασμά της, έστω για μερικές εξωπραγματικές στιγμές, ένα φως μοναδικό και το πιο σημαντικό, μεταμορφώνεται σε μια συναρπαστική ανάμνηση, για να μας συντροφεύει πάντοτε στο μέλλον, εκείνο το λίγο που τολμήσαμε να ονειρευτούμε, εκείνο το λίγο που προλάβαμε να ζήσουμε κάποτε, τότε που αγνοούσαμε το φόβο…
Η Ανεράδα ως ένα κυνήγι του ονείρου, της χαράς, της στιγμής που αξίζει να βιώνεται στο αέναο συνταίριασμα του χρόνου…
Like this:
One blogger likes this post.
16 σχόλια μέχρι στιγμής
Γράψτε ένα σχόλιο
υπέροχο ποίημα …
μόλις χτες μια φίλη μου μιλούσε για τον γιό της που “βλέπει” μια νεράιδα στο δωμάτιο του και γελά μόνος του. Της έδωσε και όνομα – “Κόκος”!
:-)))))
Comment από rose Πε, 30 Δεκ 2010 @ 23:09Απ’ τα ομορφότερα ποιήματα της γλώσσας μας. Κι είναι πραγματικά κρίμα που την αγνοούμε και την υποτιμούμε και τη γλώσσα και τη λογοτεχνία μας.
Αξίζει να αποχαιρετήσει κανείς το χρόνο με την Ανεράδα. Για τα βουνά που διέσχισε, τους ουρανούς που έφτασε, τους παραδείσους που του φανερώθηκαν, το φως που είδε, για όσα έκλαψε, για όσα γέλασε, για όσα κέρδισε, για όσα έχασε, για όσα έμαθε…
Καλή σου χρονιά, Λεμέσια. Με ταξίδια εκτός κι εντός.
Comment από Νάσια Πα, 31 Δεκ 2010 @ 01:14(Είναι το αγαπημένο μου κυπριακό ποίημα και είναι τόσο όμορφο να το συναντώ σαν ευχή στο ιστολόγιό σου!!!)
Καλή Χρονιά Λεμέσια, πάντα με κλεφτές ματιές στο παρελθόν – το μόνο που μπορεί να μας θυμίζει μέσα σ’ αυτή τη λαίλαπα της εξομοίωσης των πάντων, από πού ερχόμαστε για να μπορούμε που και που να θυμόμαστε που θελήσαμε να πάμε:)
Comment από ΔemΩΝ Πα, 31 Δεκ 2010 @ 11:26Χρόνια πολλά – καλά ευτυχισμένα , καλή χρονιά :-)
Comment από Afroditi Πα, 31 Δεκ 2010 @ 12:41Με το που είδα τον τίτλο ξαφνιάστηκα.Πού κολλάει,αναρωτήθηκα,μέρα που είναι,η Ανεράδα…
Comment από Εύα Νεοκλέους Πα, 31 Δεκ 2010 @ 18:33Τελικά,δε νομίζω να υπήρχε πιο εύστοχη επιλογή.Έχεις δίκιο.Ο λυρισμός,η ζωντάνια της κυπριακής διαλέκτου αλλά κυρίως οι συμβολισμοί κάνουν το ποίημα τόσο ξεχωριστό.
Υπέροχες οι ευχές σου!
Για το κυνήγι του ονείρου,λοιπόν…
Καλή Χρονιά!
Πολύ καλή χρονιά σου εύχομαι από καρδιάς με υγεία πάνω απ’ όλα και κάθε επιτυχία σε ότι κάνεις.
Comment από Phivos Σα, 1 Ιαν 2011 @ 10:11καλή χρονιά να έχουμε.
Comment από demetrat Σα, 1 Ιαν 2011 @ 14:39και γερά κρατήματα.
δ
Ρόουζ μου,
καλή σου χρονιά!
“Κόκος” η ανεράδα του μικρού; :)
Comment από Λεμέσια Κυ, 2 Ιαν 2011 @ 17:06Τι όμορφη η παιδική φαντασία…
Άπιαστη!
Νάσια,
μέγα θησαυροφυλάκιο η κυπριακή λαλιά, αυθεντικός μάρτυρας της Ιστορίας που μας συνδέει άμεσα με τα αρχαία ελληνικά, διανθισμένη ταυτόχρονα με τα ίχνη που άφησαν οι διάφοροι πολιτισμοί σε αυτό τον τόπο, δια μέσω των αιώνων.
Καλή σου χρονιά!
Comment από Λεμέσια Κυ, 2 Ιαν 2011 @ 17:32Δέμων,
είναι τόσο συγκινητικό που γνωρίζεις αυτό το ποίημα…
Πράγματι, η ανεράδα υπενθυμίζοντας τις καταβολές μας, με μία τέτοια νότα αγνότητας, μάς προετοιμάζει για τα σταυροδρόμια/ποταμοδκιάβασες του σήμερα…
Καλή σου χρονιά!
Comment από Λεμέσια Κυ, 2 Ιαν 2011 @ 17:39Αφροδίτη,
καλώς ήλθες στην πιρόγα.
:)
Καλή σου χρονιά!
Comment από Λεμέσια Κυ, 2 Ιαν 2011 @ 17:41Εύα μου,
ακριβώς, για το διαχρονικό κυνήγι του ονείρου…
Απίστευτοι οι συμβολισμοί και ο λυρισμός της Ανεράδας. Όσες φορές κι αν το διαβάσω, εξακολουθεί να με εκπλήττει με την τόσο έντεχνη εναλλαγή των εικόνων. Πώς να μη χαμογελάσει κανείς, όταν θυμηθεί ειδικά αυτό το στίχο: “τζιαί μεν της πω τζιαί μεν μου πει”… :)
Καλή σου χρονιά!
Comment από Λεμέσια Κυ, 2 Ιαν 2011 @ 17:48Φοίβο,
καλή σου χρονιά, υγεία και πολλά όμορφα ταξίδια, νοερά και μη!
Comment από Λεμέσια Κυ, 2 Ιαν 2011 @ 17:52Δήμητρα μου,
ας ελπίσουμε, ότι μέσα από την ανταλλαγή/ζύμωση των ιδεών, θα προκύψουν ανθεκτικά κρατήματα για τις δύσκολες εποχές που αναμένονται.
Καλή σου χρονιά!
Comment από Λεμέσια Κυ, 2 Ιαν 2011 @ 17:58Καλή Χρονιά με υγεία και αγάπη Λεμέσια μου!
Comment από ruth_less Τρ, 4 Ιαν 2011 @ 23:22Καλή σου χρονιά και ό,τι αγαπάς, Ρουθ μου!
Comment από Λεμέσια Τε, 5 Ιαν 2011 @ 19:51