ΛΕΜΕΣΙΑ ΠΙΡΟΓΑ

Μίλα.
Πες κάτι, ο,τιδήποτε.
Μόνο μη στέκεις σαν ατσάλινη απουσία.
Διάλεξε έστω κάποια λέξη,
που να σε δένει πιο σφικτά
με την αοριστία.
Πες: «άδικα»,  «δέντρο», «γυμνό».
Πες:  «θα δούμε», «αστάθμητο», «βάρος».
Υπάρχουν τόσες λέξεις που ονειρεύονται
μια σύντομη, άδετη, ζωή με τη φωνή σου.
Μίλα.
Έχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.
Εκεί που τελειώνουμε εμείς αρχίζει η θάλασσα.
Πες κάτι.
Πες «κύμα», που δεν στέκεται.
Πες «βάρκα», που βουλιάζει
αν την παραφορτώσεις με προθέσεις.
Πες «στιγμή»
που φωνάζει βοήθεια ότι πνίγεται,
μην τη σώζεις, πες «δεν άκουσα».
Μίλα.
Οι λέξεις έχουν έχθρες μεταξύ τους,
έχουν τους ανταγωνισμούς
αν κάποια απ’ αυτές σ’ αιχμαλωτίσει,
σ’ ελευθερώνει άλλη.
Τράβα μια λέξη απ’ τη νύχτα στην τύχη.
Ολόκληρη νύχτα στην τύχη.
Μη λες «ολόκληρη», πες «ελάχιστη»,
που σ’ αφήνει να φύγεις.
Ελάχιστη αίσθηση,
Λύπη ολόκληρη δική μου.
Ολόκληρη νύχτα.
Μίλα.
Πες «αστέρι», που σβήνει.
Δεν λιγοστεύει η σιωπή με μια λέξη.
Πες «πέτρα»,
που είναι άσπαστη λέξη.
Έτσι, ίσα ίσα
να βάλω έναν τίτλο
σ’ αυτή τη βόλτα την παραθαλάσσια.

Κική Δημουλά, Το λίγο του κόσμου  (1971)