ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ (ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΕΙΚΟΝΩΝ)

ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ (ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΕΙΚΟΝΩΝ)

Πα, 10 Ιουλ 2009, 21:31
Filed under: ΚΥΠΡΟΣ, ΛΕΜΕΣΟΣ

Συμβαίνει πολύ σπάνια να συναντήσει κανείς μία έγκυρη περιγραφή της σύγχρονης Λεμεσού στον ημερήσιο τύπο, γι αυτό δε θα άφηνα αυτή την εξαιρετική περίπτωση να χαθεί στη λήθη των αρχείων…

Προηγούμενες αναρτήσεις περί Λεμεσού στην πιρόγα δείτε στους πιο κάτω συνδέσμους:  lemesia.wordpress.com/2008/11/30/  lemesia.wordpress.com/2009/02/28/

Η Λεμεσός όπως δεν την ξαναείδατε, από τον βιότοπο της αλυκής μέχρι την αρχαία Αμαθούντα

Ο λέοντας, το λιμάνι, ο Εναέριος και οι άλλοι χώροι σύμβολα της Λεμεσού

Διαθέτει δεκατέσσερα χιλιόμετρα παραλίας, μα ελάχιστο πράσινο. Είναι μια πόλη αρχόντισσα της εργατιάς, μια πόλη γεμάτη ομορφιά και ασχήμια, που αγαπάς και μισείς. Είναι όπως όλα τα πράγματα στην ζωή, ούτε άσπρο ούτε μαύρο. Και έτσι γκρίζα όπως είναι, είναι πιο ενδιαφέρουσα και αληθινή.

Η Λεμεσός δεν είναι ένα ανοικτό μουσείο, ούτε μια πανέμορφη πόλη. Έχει όμως ιστορία, έχει ψυχή, έχει ανθρώπους που την περπατάνε, που την γεύονται. Βρίθει από σημεία συνάθροισης, χώρους, κτήρια, μνημεία που αντικρίζοντάς τα από μακριά την κάνουν αναγνωρίσιμη, να ξεχωρίζει ανάμεσα στις άλλες, μοναδική και ανεπανάληπτη. Διαθέτει δεκατέσσερα χιλιόμετρα παραλίας, μα ελάχιστο πράσινο. Είναι μια πόλη αρχόντισσα της εργατιάς, μια πόλη γεμάτη ομορφιά και ασχήμια, που αγαπάς και μισείς. Είναι όπως όλα τα πράγματα στη ζωή, ούτε άσπρο ούτε μαύρο. Και έτσι γκρίζα όπως είναι, είναι πιο ενδιαφέρουσα και αληθινή. Εμείς επιλέξαμε τα σύμβολα της Λεμεσού και σας τα παρουσιάζουμε. 

Οι Λέοντες: Ο λέοντας της αρχαίας Αμαθούντας αποτελεί το έμβλημα του δήμου Λεμεσού. Στις αρχές του 20ου αιώνα, το σύμβολο της πόλης έχει τοποθετηθεί εις διπλούν στην είσοδο του Δημοτικού Κήπου, καλωσορίζοντας έτσι τους επισκέπτες του. Πέραν τούτου, ο λέοντας είναι το έμβλημα της ομάδας της ΑΕΛ.

Ο Υδατόπυργος: Στέκει αγέρωχος από το 1930. Το μοναδικό έργο μηχανικής, όχι μόνο για την Κύπρο αλλά και για ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο, που μοιάζει να αιωρείται σαν μεταλλικό πουλί.

Ο Μόλος: Το κατεξοχήν σήμα κατατεθέν της Λεμεσού. Μπορεί να μην θυμίζει τίποτα από τον Μόλο του προηγούμενου αιώνα, αλλά παραμένει σημείο καθημερινής ξεκούρασης για εκατοντάδες πολίτες. Συνδυάζεται με βόλτες στη μεγάλη αποβάθρα, η οποία προσφέρει μια διαφορετική οπτική γωνιά της πόλης, με θαλάσσια αύρα. Παράλληλα έχει εξελιχθεί σε χώρο διεξαγωγής underground φεστιβάλ και συναυλιών. Η επικείμενη ανάπλαση της προκυμαίας, του γειτονικού παλιού λιμανιού και η δημιουργία της μαρίνας, θα φέρει ακόμη πιο κοντά την πόλη, στο υγρό στοιχείο.

Ο Εναέριος: Σημείο συνάντησης για καφέ και ενίοτε… υποδοχής πρωταθλητών. Τα τελευταία χρόνια ο Εναέριος, μετά την ανάπλαση της Ακτής Ολυμπίων, έχει μετατραπεί στον πλέον δημοφιλή χώρο συνάθροισης Λεμεσιανών και επισκεπτών. Το ανθρωπινό “ποτάμι” στην πλατεία της μικρής αποβάθρας και στις γύρω καφετέριες, είναι ατελείωτο.

Το Τσίρειο: Εδώ κτυπάει κάθε Σάββατο και Κυριακή απόγεμα, ο παλμός της πόλης. Στους ποδοσφαιρικούς αγώνες, οι οπαδοί των δύο αιωνίων αντιπάλων της πόλης, κονταροκτυπιούνται όχι τόσο για το ποιος θα επικρατήσει στο παιχνίδι, αλλά για το ποιος θα αναδειχθεί σε “αφεντικό της πόλης”.

Η “Λεωφόρος”: Όταν ακούσεις για “λεωφόρο” στη Λεμεσό, αμέσως το μυαλό σου πάει στην λεωφόρο Αρχιεπισκόπου Μακαρίου ΙΙΙ. Στις δύο πλευρές της κεντρικής αυτής αρτηρίας, συνωστίζονται δεκάδες ακριβά καταστήματα, καφετέριες και κτήρια γραφείων. Χώρος διεξαγωγής των παρελάσεων στις εθνικές επετείους, των οποίων ακολουθεί κοσμοσυρροή στα γύρω φαστφουντάδικα.

Η Οδός Ανεξαρτησίας: Σημείο συγκέντρωσης και πανηγυρισμών για τους οπαδούς των νικητών των εκλογών, είναι παραδοσιακά η πλατεία Γρηγόρη Αυξεντίου, όταν ο εκάστοτε έπαρχος βγαίνει στο μπαλκόνι του Διοικητηρίου και ανακοινώνει τα αποτελέσματα. Η Πλατεία Γρηγόρη Αυξεντίου είναι φυσικά και χώρος άλλων κοινωνικών εκδηλώσεων. Αποτελεί το επίκεντρο των χριστουγεννιάτικών εορτασμών και είναι χώρος ξεκούρασης για τους επισκέπτες της εμπορικότερης οδικής αρτηρίας της πόλης, της οδού Ανεξαρτησίας. Στον χώρο κυριαρχεί το μέγαρο της Επαρχιακής Διοίκησης, ένα από τα ομορφότερα κτήρια των αρχών του 20ού αιώνα στη Λεμεσό.

Ο Πέντάδρομος: Εδώ είναι η καρδιά της πόλης και η αφετηρία πέντε κύριων οδικών αρτηριών, που διακλαδώνουν ακτινωτά όλη την πόλη.

Το Σιντριβάνι Αγίου Νικολάου: Σε κάθε έκφανση της χαράς του, ο Λεμεσιανός κατευθύνεται υποσυνείδητα στο σιντριβάνι του Αϊ Νικόλα. Εκατοντάδες αυτοκίνητα κινούνται μαζικά στο παραδοσιακό σημείο των πανηγυρισμών, κορνάροντας. Το σιντριβάνι έχει εξελιχθεί σε προσφιλή χώρο για βουτιές μετά από μια σπουδαία νίκη της εθνικής, την εξασφάλιση ενός τίτλου από την αγαπημένη ομάδα, μια ευρωπαϊκή διάκριση, μια παγκόσμια νίκη του Μάρκου σε Grand Slam και ένα καλό σάλτο του Κυριάκου, σε παγκόσμιους αγώνες.

Πλατεία Ηρώων: Η παλιά “αμαρτωλή”, σήμερα έγινε επίκεντρο της πολιτιστικής ζωής της πόλης και χώρος εγκατάστασης καλλιτεχνών με alternative διαθέσεις. Το Ριάλτο, η Στέγη Σύγχρονου Χορού Λεμεσού, η Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών, η φοιτητική εστία του ΤΕΠΑΚ και ο Τεχνοχώρος 55, δένουν αρμονικά με τα εναπομείναντα καμπαρέ της περιοχής που αναδεικνύουν την πλατεία, ως το πιο πολυδιάστατο κομμάτι της πόλης.

Το άσπρο και το μαύρο

Τα “μπαλκόνια” της πόλης: Η πόλη είναι κτισμένη αμφιθεατρικά συνδυάζοντας με μοναδικό τρόπο, θάλασσα και βουνό. Αν κάποιος την αγναντέψει από το Lady’s Mile και την αλυκή, θα πιστέψει ότι είναι ολόκληρη σκαρφαλωμένη πάνω στις παρυφές του Τροόδους. Πρόκειται όμως για οφθαλμαπάτη. Η Λεμεσός κατατρώει συνεχώς τους γύρω λόφους, σαν να προσπαθεί να φτάσει όσο πιο ψηλά μπορεί. Εκάλη, Καλλιθέα, Λευκοθέα, Πάνθεα, Σφαλαγγιώτισσα, είναι μερικές από τις εύπορες συνοικίες που προφέρουν στους κατοίκους τους κάτι που ελάχιστες πόλεις μπορούν: Πανοραμική θέα. Μια πόλη απλωμένη στα πόδια τους, “πιάτο”, με τα φώτα της το βράδυ, να γίνονται ένα με τα αστέρια του ουρανού.

Το Καρνάγιο: Σουρεαλιστικός πίνακας βγαλμένος από άλλες εποχές, με τα παροπλισμένα ψαροκάικα στη στεριά και τις πέτρινες βιομηχανίες να σιγοσβήνουν. Οι παλιοί καπνοδόχοι σταματούν ο ένας μετά τον άλλον να ξεκαπνίζουν και η βιομηχανική παράδοση της πόλης αρχίζει να φθείρεται.

Η Αμαθούντα: Οι αθεράπευτα ρομαντικές βόλτες στον κρεμαστό πεζόδρομο της παραλίας της Αμαθούντας, χαρίζουν απίστευτες στιγμές συγκίνησης. Δεκάδες ζευγαράκια παρακολουθούν την δύση του ήλιου στην παραλία ή στους γύρω λόφους, ενώ άλλοι αρκούνται σε μια απολαυστική βόλτα ανάμεσα στις μαρμάρινες κολόνες, της παλιάς Λεμεσού. Πάνω ψηλά, η πόλη στεφανώνεται από την Ακρόπολη του αρχαίου βασιλείου, πάνω στην οποία σώζονται ερείπια του ναού της θεάς Αφροδίτης, ενώ κάτω από αυτή απλώνεται η καλοδιατηρημένη αγορά. Στα γαλάζια νερά της λαμπυρίζουν ως τις μέρες μας, το αρχαίο λιμάνι της προκατόχου πόλης της Λεμεσού.

Το λιμάνι: Ως το μεγαλύτερο της χώρας, το πολυσύχναστο λιμάνι της Λεμεσού κατέχει μια εξέχουσα θέση στην ψυχοσύνθεση της πόλης. Δεν αποτελεί από μόνο του αξιοθέατο, ούτε διαθέτει γραφικότητα. Ωστόσο η δυναμική που κουβαλά, ο κόσμος και τα εμπορεύματα που συρρέουν ακατάπαυστα σε αυτό, το έχει καταστήσει ως το σήμα κατατεθέν της πόλης. Εξάλλου χάρη σε αυτό η Λεμεσός, έχει μπει στον παγκόσμια χάρτη ως ένα από τα σημαντικότερα ναυτιλιακά κέντρα της Μεσογείου. Γύρω από αυτό, έχουν εγκατασταθεί δεκάδες ναυτιλιακές εταιρείες που χρησιμοποιούν την Κύπρο, ως βάση τους. Λιμενεργάτες, εμπορευματοκιβώτια, γερανοί και πλοιάρια κάθε είδους, δημιουργούν μια μοναδική, παράξενα γοητευτική εικόνα.

ΤΕΠΑΚ: Η έλευση του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου, χαροποιείσαι ιδιαίτερα τους Λεμεσιανούς. Έγινε συνώνυμο με το ιστορικό κέντρο της πόλης που κατακλύζεται σταδιακά από φοιτητές, οι οποίοι το μετατρέπουν σε μια τεράστια πανεπιστημιούπολη. Το κτήριο του παλιού ταχυδρομείου, των παλιών δικαστηρίων και του Κτηματολογίου, έχουν ήδη καταληφθεί από την πανεπιστημιακή κοινότητα.

Πέντε κτήρια – σταθμοί

Το Κάστρο: Σύμφωνα με το μύθο, το 1191, στο εκκλησάκι του κάστρου, τελέστηκαν οι γάμοι του βασιλιά της Αγγλίας Ριχάρδου Λεοντόκαρδου και της Βερεγγάριας. Σήμερα το κάστρο κουβαλάει στις πλάτες του μια χιλιετηρίδα -στη σημερινή του μορφή κτίστηκε τον 14ο αιώνα- και στεγάζει το Μεσαιωνικό Μουσείο Κύπρου. Τριγύρω η πλατεία σφύζει όλες τις εποχές και μέρες του χρόνου από ζωή, ενώ οι Χαρουπόμυλοι και η Β΄ δημοτική αγορά, βρήκαν την παλιά τους αίγλη. Η πλατεία έχει την τιμητική της κάθε Φεβρουάριο, όταν φιλοξενεί τον καθιερωμένο πλέον χορό του Κάστρου, ο οποίος έχει εξελιχθεί στην πιο δημοφιλή εκδήλωση του λεμεσιανού Καρναβαλιού.

Η Δημοτική Βιβλιοθήκη: Ένα σωστό παλάτι κτισμένο το 1926, στα πρότυπα του μικρού Τριανού και του καζίνου του Μόντε Κάρλο, ως κατοικία του μεγαλέμπορα Αντώνη Πηλαβάκη. Είναι ίσως το ομορφότερο κτήριο της μπελ επόκ στη Λεμεσό.

Το Δημαρχείο: Στιβαρό μεγαλόπρεπο κτήριο του 1938. Είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κτήρια του μεσοπολέμου στην Κύπρο, σχεδιασμένο από τον Γερμανοεβραίο αρχιτέκτονα Γκιούζνερ, συνδυάζει αρμονικά τη μοντέρνα αρχιτεκτονική της δεκαετίας του 1930 με κλασικίζοντα στοιχεία. Δεσπόζουσα θέση στο κτήριο κατέχει ο πύργος του ρολογιού, ο οποίος αποτελεί πυξίδα για όσους χάνονται στα δαιδαλώδη δρομάκια του ιστορικού κέντρου.

Η Δημοτική Αγορά: Το εντυπωσιακότερο δείγμα κλειστής αγοράς στην Κύπρο, με τις χαρακτηριστικές αψιδωτές πύλες, διανύει μια παρατεταμένη περίοδο παρακμής, η οποία όμως του χαρίζει μια απαράμιλλη γοητεία. Κτισμένο το 1919 σε σχέδια του Ζαχαρία Βόνδα, ήταν για δεκαετίες επίκεντρο της εμπορικής ζωής της πόλης και κατακλυζόταν από δεκάδες εμπόρους και πραματευτές. Σήμερα παραμένει βουβό αλλά πάντοτε ατμοσφαιρικό, στην καρδιά του κάθε Λεμεσιανού.

Η Αγία Νάπα: Ο “περικαλέστερος ναός της Κύπρου” όπως χαρακτηρίστηκε στις αρχές του προηγουμένου αιώνα. Ο καθεδρικός ναός της Λεμεσού, εξακολουθεί να λάμπει πίσω από τις ψηλές γκρίζες πολυκατοικίες του Μόλου. Άρχισε να οικοδομείται το 1896 και αντικατοπτρίζει την ευμάρεια της Λεμεσού κατά την πρώτη περίοδο της Αγγλοκρατίας. Δίπλα του ξεκινά ο πεζόδρομος της Αγίου Ανδρέου, με τα περίτεχνα νεοκλασικά μέγαρά.

Χριστόφορος Νέστορος, “Πολίτης“ – 06/07/2009

22 σχόλια

22 σχόλια μέχρι στιγμής
Γράψτε ένα σχόλιο

Κανάλι RSS για τα σχόλια του άρθρου. TrackBack URI