Ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ζωγράφους της λεγόμενης γενιάς του 1930 με πλήθος διακρίσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ο Γιάννης Μόραλης, έφυγε από την ζωή πλήρης ημερών, στα 93 του χρόνια.
Ο Γιάννης Μόραλης γεννήθηκε στην Αρτα το 1916 και το 1927 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα.
Σε ηλικία 15 ετών έγινε δεκτός στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας σπουδάζοντας κοντά στον Αργυρό , τον Γερανιώτη, τον Παρθένη και τον Κεφαλληνό, ζωγραφική και χαρακτική.
Έφυγε το 1936 για τη Ρώμη, με υποτροφία. Στην συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου και σπούδασε νωπογραφία και ψηφιδωτό και το 1947 εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής στην ΑΣΚΤ.
Το 1949, μαζί με άλλους Έλληνες ζωγράφους, μεταξύ των οποίων ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Νίκος Νικολάου και Νίκος Εγγονόπουλος, ιδρύουν την καλλιτεχνική ομάδα «Αρμός» και διοργανώνουν την πρώτη κοινή έκθεση στο Ζάππειο το 1950.
Από το 1954 ξεκινάει την συνεργασία του με το ελληνικό θέατρο, πρώτα με το Θέατρο Τέχνης και στη συνέχεια με το Εθνικό Θέατρο. Το έργο του Μόραλη περιλαμβάνει εικονογραφήσεις βιβλίων των ποιητών Ελύτη και Σεφέρη, εξώφυλλα δίσκων μουσικής, γλυπτά, τοιχογραφίες καθώς και σκηνικά και κουστούμια για το Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας και τα μπαλέτα του Ελληνικού Χοροδράματος.
Τιμήθηκε για πρώτη φορά με βραβείο ζωγραφικής το 1940. Αποχώρησε από την ΑΣΚΤ το 1983 και το 1988 η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας τον τίμησε με μεγάλη αναδρομική έκθεση. Το 1999 του απονεμήθηκε το μετάλλιο του Ταξιάρχη της Τιμής . Έργα του ανήκουν σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Ζωγραφική, γλυπτική, εικονογράφηση, ανάγλυφα σε κτήρια, σε όλο το έργο του Γιάννη Μόραλη, από τα πιο παραστατικά ως τα αφηρημένα, ένα σύμβολο επανέρχεται : ο φτερωτός άγγελος με την διττή μορφή του έρωτα και του θανάτου.
Η πρώτη του θεατρική δουλειά βασιζόταν στο έργο Ωδή εις θάνατον του Κάλβου και ο ίδιος ο ζωγράφος έλεγε ότι είχε δοκιμάσει έντονα το βίωμα του θανάτου καθώς τον συνόδευε πάντα ο τραγικός θάνατος του πατέρα του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα τον Μάρτιο του 1937 αλλά και οι σκηνές από κηδεία στην Αρτα και την Πρέβεζα όταν ήταν πολύ μικρός.
Πηγή: in.gr
Κατηγορίες: ΚΥΠΡΟΣ
Ο χρόνος είναι εναντίον μας…Ο χρόνος παγιώνει τα τετελεσμένα της εισβολής και κατοχής…Ο χρόνος λειτουργεί υπέρ της διαιώνισης της διχοτόμησης…Ο χρόνος υποβοηθάει τον εποικισμό και συνεπώς τη δημογραφική αλλαγή της χώρας…Ο χρόνος…Ο χρόνος…Ο χρόνος…
Εξηγείστε μου, γιατί η κυβέρνηση μας δε δείχνει να βιάζεται και γιατί αντιμετωπίζει με τόση απάθεια τα ορόσημα που χάνονται το ένα μετά το άλλο. Ούτε καν η πιθανή εκλογή του Έρογλου, ο οποίος δήλωσε, ότι δε θα συνεχίσει τις συνομιλίες, σε περίπτωση εκλογής του, δεν την ανησυχεί;
Κι εκεί που προβληματίζομαι, περιδιαβάζοντας τον τύπο, εντοπίζω ένα άρθρο που συνοψίζει τις ανησυχίες μου και προπάντων, δε διστάζει να διατυπώσει τις ίδιες απορίες, με οξεία αμεσότητα.
***
Η μεγάλη έγνοια του Δ. Χριστόφια
Η μάχη των μαχών δόθηκε στην έδρα του ΟΗΕ, για να διαγραφεί η φράση από το ψήφισμα ότι αναμένεται «σημαντική πρόοδος στις επόμενες εβδομάδες ή μήνες».
Κατά τα άλλα ο πρόεδρος Χριστόφιας θέλει λύση πριν το 2013…
Ξέρετε ποια ήταν η μεγαλύτερη έγνοια της κυβέρνησης τις τελευταίες μέρες; Να επιτύχει από το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, διαγραφή αναφοράς για «αποφασιστική πρόοδο στις επόμενες βδομάδες ή μήνες». Δόθηκε μάχη! Τεράστια μάχη από πλευράς κυβέρνησης Χριστόφια, η οποία με τη βοήθεια της Γαλλίας και Ρωσίας πέτυχε τελικά την αντικατάσταση της φράσης με το «έγκαιρα» (in a timely fashion). Δηλαδή η πρόνοια διαμορφώθηκε ως εξής: «…τώρα υπάρχει μια σπάνια ευκαιρία να υπάρξει αποφασιστική πρόοδος έγκαιρα (σ.σ. ενώ θα ήταν, στις επόμενες βδομάδες ή μήνες)».
Η πλέον λογική ερώτηση που προκύπτει, είναι «για ποιο λόγο;». Ακριβώς! Για ποιο λόγο η κυβέρνηση Χριστόφια, η οποία για πολλούς επιδιώκει μια λύση «σύντομα» και της οποίας ο πρώτος δήλωσε ότι θυσίασε την ιδεολογία του για να βρεθεί στο τιμόνι ενός καπιταλιστικού κράτους μόνο και μόνο για να λύσει το κυπριακό, ήθελε τη διαγραφή μιας τέτοιας αναφοράς; Τι τον ενοχλούσε; «Οι βδομάδες» ή «οι μήνες»; Κάτι δεν πάει σωστά εδώ. Σωστά; Γιατί ένας ηγέτης που επιδιώκει λύση σύντομα, να τον ενοχλεί μια τέτοια αναφορά; Πού είναι το κακό; Αντίθετα, θα ήταν πολύ λογικό και κατανοητό, τη διαγραφή μιας τέτοιας αναφοράς να την επιδίωκε ένας ηγέτης που δεν θέλει, δεν επιθυμεί λύση σύντομα (τουλάχιστον πριν τις επόμενες προεδρικές του 2013).
Στο μεταξύ, ήδη άρχισαν να πληθαίνουν οι αναφορές για επίτευξη λύσης κατά τον Δεκέμβριο… όχι αυτόν! Τον άλλο, του 2010. Ενδεικτικό τούτου, είναι η χθεσινή συνέντευξη στην «Α» του κ. Κασουλίδη, ο οποίος στην παρατήρηση ότι «βλέπουμε μια συνεχή μετακίνηση της ημερομηνίας για λύση. Αρχικά λεγόταν για λύση μέχρι τον Σεπτέμβριο, μετά τον Δεκέμβριο του 2009 και τώρα μέχρι τον Απρίλιο του 2010 ή ακόμη και μέχρι το καλοκαίρι…», σημείωσε πως «Πολύ φοβάμαι ότι θα μετατοπιστούμε και μετά τις λεγόμενες εκλογές στην τουρκοκυπριακή κοινότητα». Επίσης σε χθεσινό ρεπορτάζ στον «Π», ο συνάδελφος Λ. Αδειλίνης, σημειώνει πως «το άτυπο χρονοδιάγραμμα που είχε από την αρχή τεθεί για την άνοιξη του 2010, επεκτείνεται τώρα μέχρι τον Δεκέμβριο του 2010».
Ίσως γι’ αυτό και ο πρόεδρος Χριστόφιας να μην ήθελε την αναφορά «βδομάδες ή μήνες». Προφανώς προτιμά μια αναφορά που να κάνει λόγο για πρόοδο «στα επόμενα χρόνια»…
ΥΓ. Γιατί ανησυχούν οι απορριπτικοί όταν ο μεγαλύτερος σύμμαχος του «ΟΧΙ» βρίσκεται στην Προεδρία του κράτους;
Παναγιώτης Τσαγγάρης, “Αλήθεια” – 14.12.2009
Κατηγορίες: ΚΥΠΡΟΣ
Και να που έφτασε η στιγμή να γράψω για τον Τάσσο Παπαδόπουλο…Πιστή στην αρχή, “αν δεν έχεις κάτι καλό να πεις, καλύτερα να σωπαίνεις”, μέχρι σήμερα απέφευγα, όσο γινόταν, να κάνω αναφορές στον πρώην πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όσο ζούσα στην Κύπρο (ως παιδί και ως έφηβη), δε γνώριζα και πολλά για τον πολιτικό ή τον άνθρωπο Τάσσο Παπαδόπουλο. Απειροελάχιστα…Η προσπάθεια του να συσπειρώσει το Κέντρο πέρα από το ΔΗΚΟ αποδείχτηκε μάταιη, αλλά κατάφερε, ως εκ θαύματος, να διαδεχθεί το Σπύρο Κυπριανού στην ηγεσία και να αναρριχηθεί στην προεδρεία με τη συμβολή του ΑΚΕΛ το 2003. Από κει και πέρα, τον περιέλουζε πάντα η ιδιαίτερη αύρα που του προσέδιδε το αγωνιστικό παρελθόν του στην ΕΟΚΑ. Σκληρή γενιά, σκληρά καρύδια οι Κύπριοι του 1950. Ζυμωμένοι σε μία ημιάγρια εποχή πολιτικής, όπου οι γραμμές ανάμεσα στην παρανομία και τη νομιμότητα δεν ήταν και τόσο ευδιάκριτες. Αυτή η γενιά με τα εθνικοαπελευθερωτικά ιδανικά και την πίστη στο δίκαιο αγώνα, έθεσε ως ύψιστο στόχο την ένωση με την Ελλάδα. Οτιδήποτε λιγότερο θεωρείτo, κατά κράτος, υποχώρηση και προδοσία των τοτινών στόχων. Φαντάζεστε πως μπορεί να ένοιωθε ένας άνθρωπος, πρωτεργάτης της ένωσης, όταν ξαφνικά βρέθηκε στο ύψιστο αξίωμα της χώρας και ταυτόχρονα διαπραγματευτής για την…επανένωση με τους Τουρκοκύπριους; Θα έλεγα…εκτός τόπου και χρόνου…Με όλο το σεβασμό στους παρελθοντικούς, ιστορικούς αγώνες, τώρα οι συνθήκες, οι καταστάσεις, οι εποχές, οι πολιτικές, τα πάντα έχουν αλλάξει. Όσοι δεν πρόλαβαν να το αντιληφθούν και να προσαρμοστούν με τα σημερινά δεδομένα, δεν μπορούν να προσφέρουν τίποτα σε αυτό τον τόπο, αλλά αποτελούν εμπόδιο για το ειρηνικό μας μέλλον. Αυτή είναι η μεγάλη δυστυχία στο πολιτικό σκηνικό της Κύπρου σήμερα. Σε όλα τα κόμματα ανεξαιρέτως συναντάμε ανάλογες νοοτροπίες που πιστοποιούν αυτή τη στασιμότητα, αν όχι και οπισθοδρομικότητα…Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, κατανοώ την αδιαλλαξία του Τάσσου Παπαδόπουλου και την προσήλωση του στα ηχηρά ΟΧΙ, αλλά διαφωνώ κάθετα με τέτοιου ειδους αναχρονιστικές πολιτικές προσεγγίσεις του εθνικού μας προβλήματος και παρακολουθώ με λύπη τις κινήσεις οπαδών του, οι οποίοι μετά το θάνατο του, συνεχίζουν αυτά τα δήθεν οράματα και παρακαταθήκες, υπέρ της διατήρησης της σημερινής κατάστασης, με απώτερο, κεκαλυμμένο στόχο, τη διχοτόμηση σε βάθος χρόνου και τη δημιουργία “καθαρόαιμου” εθνικά, κράτους, έστω και στη μισή εναπομείνουσα πατρίδα.
Σήμερα, μείναμε όλοι εμβρόντητοι με την είδηση της παραβίασης του μνήματος και της κλοπής της σορού του Τάσσου Παπαδόπουλου. Πώς μπορεί να κατανοήσει κανείς κάτι τόσο φρικιαστικό; Θυμήθηκα μία παλαιότερη συζήτηση μου με έναν Άγγλο, ο οποίος επέμενε, σε αντίθεση με μένα, ότι η κατάσταση στην Κύπρο δεν έπαψε ποτέ να είναι επικίνδυνη. – Ανά πάσα στιγμή, μπορεί να ανοίξει και πάλι ο κύκλος της βίας, είτε με τους Τούρκους, είτε και μεταξύ σας, έλεγε. Ένα σπίρτο φτάνει και το νησί, μπορεί να πάρει αμέσως φωτιά…
Παράξενοι καιροί…Κι εμείς τι; Θεατές στη σιωπή; Ή θα αναγκαστούμε να επιλέξουμε χαράκωμα; Λέξη ανάθεμα, αλλά θα τη γράψω…Εμφύλιος;…Για να μην περάσει η λύση; Εναντίον της διζωνικής, δικοινοτικής, ομοσπονδιακής επανένωσης με τους Τουρκοκύπριους; Αυτό επιδιώκουν;
Πιστεύετε, ότι μπορούν να υπάρξουν νικητές μετά από τέτοιες συγκρούσεις;
…
…
…
Τα τσιμέντα σου καινούρια
με έπιπλα λουστραρισμένα
Και μάρμαρα λευκά
μια γυαλάδα που στραβώνει
και δε σ’ αφήνει χώρο να σταθείς
και μόνο εγώ απ’ όλα εκεί μέσα σαπίζω σαν σε αρχαίο τάφο
Σκεύη παραστάσεις βρέθηκαν εκεί
εκτός από εμένα, που σε κρύπτη μυστική
ψάχνω ακόμη να σε βρω να με αναστήσεις
Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα…
Τα ρούχα μου παλιώσανε και πέφτουν
σαν χρεοκοπημένες κυβερνήσεις…
Γέρασα μ’ ένα παιδικό παντελονάκι
και το πλοίο δε φάνηκε ακόμη…
Σε σφίγγω πιο πολύ γιατί κρυώνω
το κορμί μου δρόμος, που εκτελούνται δημόσια έργα
κομπρεσέρ μ’ ανοίγουν και με κλείνουν…
Τράβα λίγο τη κουρτίνα να με δεις
έγινα διάδρομος για στρατιωτικά αεροπλάνα
Και το μυαλό μου, αποθήκη, για ραδιενεργά κατάλοιπα…
Μέτρα ασφαλείας πήρανε, για την αναπνοή μου
και σε πολυεθνικό μονόδρομο, το μέλλον μου δώσαν αντιπαροχή
Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα…
Έτσι ζω προκαταβολικά το παρελθόν μου
και με δυο γυμνά καλώδια για χέρια
αγκαλιάζω τα ψηλά σου volt για στερνή φορά
Φοβάμαι!
με έπιπλα λουστραρισμένα
Και μάρμαρα λευκά
μια γυαλάδα που στραβώνει
και δε σ’ αφήνει χώρο να σταθείς
και μόνο εγώ απ’ όλα εκεί μέσα σαπίζω σαν σε αρχαίο τάφο
Σκεύη παραστάσεις βρέθηκαν εκεί
εκτός από εμένα, που σε κρύπτη μυστική
ψάχνω ακόμη να σε βρω να με αναστήσεις
σαν χρεοκοπημένες κυβερνήσεις…
Γέρασα μ’ ένα παιδικό παντελονάκι
και το πλοίο δε φάνηκε ακόμη…
Σε σφίγγω πιο πολύ γιατί κρυώνω
το κορμί μου δρόμος, που εκτελούνται δημόσια έργα
κομπρεσέρ μ’ ανοίγουν και με κλείνουν…
Τράβα λίγο τη κουρτίνα να με δεις
έγινα διάδρομος για στρατιωτικά αεροπλάνα
Και το μυαλό μου, αποθήκη, για ραδιενεργά κατάλοιπα…
Μέτρα ασφαλείας πήρανε, για την αναπνοή μου
και σε πολυεθνικό μονόδρομο, το μέλλον μου δώσαν αντιπαροχή
και με δυο γυμνά καλώδια για χέρια
αγκαλιάζω τα ψηλά σου volt για στερνή φορά






